Οι γκαούτσος

Μίλαγα τις προάλλες με μια φίλη μου που δούλευε παλιά στον ΟΤΕ και είχε, λέει, μια συνάδελφο που όταν της ζητούσαν υπεραστική σύνδεση με Αργεντινή (τότε που οι συνδέσεις γίνονταν ακόμα με βύσματα που τα ‘χωναν οι τηλεφωνήτριες στις τρύπες) αυτή φώναζε Αλό Μπουένο Σαύρες. Μου είπε πάλι το αστείο αυτό και με ρώτησε πώς και δεν έγραψα τίποτα για την Αργεντινή στο μουντιάλ, και της είπα ότι το φύλαγα για τον τελικό. Μιας κι η Αργεντινή έχει ήδη αποκλειστεί, και δε θα πάει φέτο στον τελικό, θα σας μιλήσω σήμερα για αυτή, και δώστε βάση, γιατί η Αργεντινή ήταν κάποτε σπουδαία ομάδα.

Την Αργεντινή την ανακάλυψε πρώτος ένας Ιταλός κατσαπλιάς-πλιατσικολόγος, που επίσημα ήταν εξερευνητής και που θα βρήκε πολύ ασήμι, γι ‘αυτό και την είπε από την αρχή Αρτζεντίνα που στα Ιταλικά σημαίνει ασημένια. Μετά την περιλάβανε κάτι καϊνάρια Ισπανοί εξερευνητές που είχαν κάνει το πλιάτσικο επιστήμη (η λέξη πλιάτσικο προέρχεται από την Αλβανική λέξη πλιάτσικ που σημαίνει λάφυρο, κι εσείς που είστε ξύπνιες καταλάβατε) και την λέγαν κι αυτοί Αρτζεντίνα, και είπαν και το μεγάλο της ποτάμι Ρίο ντε λα Πλάτα, που στα σπανιόλικα σημαίνει το ποτάμι του ασημιού, και που σημαίνει τελικά ότι Αρτζεντίνα οι φρατέλοι, Ρίο ντε λα Πλάτα οι σπανιόλοι, στη περιοχή υπήρχε πολύ ασήμι κορίτσα.

…σήμερα το μοναδικό ασήμι που έχει η χώρα είναι το φεγγάρι που βλέπουν οι γκαούτσος όταν πέφτει το σκοτάδι στις κρύες νύχτες στις πάμπας κι αυτοί κάθονται με τις κιθάρες τους γύρω από τη φωτιά και τρώνε μπριτζόλες με κόκκαλο, μεγάλες σα τραπεζάκι παραλίας και πίνουν καφέ μαύρο που βράζει σε καφετιέρες γανωμένες, παλιακές, πάνω στα κάρβουνα και τραγουδάνε αϊ-αϊ-αϊ-αϊ και τους ακούν τα γελάδια από δίπλα και μουγκανίζουν. Όλε (στο σπινό)…

Η Αργεντινή είμαι πολύ μεγάλη χώρα, είκοσι φορές μεγαλύτερη από μας, μια από τις 10 μεγαλύτερες χώρες του πλανήτη. Κάποτε στα νιάτα της ήταν πολύ πλούσια, μια από τις 10 πλουσιότερες του κόσμου. Τότε είχε τον Περόν και τη γυναίκα του, την Εβίτα που την έπαιξε μετά η Μαντόνα σε ταινία και τραγούδησε και το Ντον’τ κράι φορ μι Αρτζεντίνα, και το είπε ωραία όπως το έλεγε κι η Εβίτα, που ήταν φιλάνθρωπος και βοηθούσε τους φτωχούς αλλά πέθανε νέα, η Εβίτα, γιατί η Μαντόνα χέστηκε για τους φτωχούς και ζει ακόμα, αν και δεν είναι και τόσο νέα.Μετά η Αργεντινή είχε και Βιντέλα που σκότωσε πολλούς κι ήταν δικτάτορας αλλά αυτός φρόντισε με πλάγιους τρόπους να φέρει ένα παγκόσμιο κύπελλο στη χώρα, το ‘78.

Η Αργεντινή είναι η χώρα που καταναλώνει το περισσότερο κόκκινο κρέας στον κόσμο, γιατί οι γκαούτσος ξέρουν να τρώνε, δεν είναι ούτε βετζετέριαν, ούτε τρώνε κοτόπουλο, ούτε σούσι, πουστρόψαρα κι αηδίες. Οι γκαούτσος είναι άντρες σκληροί, ξερακιανοί, μελαχρινοί, καθόλου μαύροι, ψηλοί κι όμορφοι. Απ’την Αργεντινή ήρθε και το τανγκό, που εμείς όταν βγαίναμε σιγά σιγά από τη σπηλιά της τουρκοκρατίας εμπιστευόμασταν περισσότερο τους φράγκους που την τόνιζαν τη λέξη στη λήγουσα και το μάθαμε τανγκό, αλλά που στη πραγματικότητα η λέξη είναι σπανιόλικη και τονίζεται στη παραλήγουσα και λέγεται τάνγκο. Να σας πω παρεμπιπτόντως ότι η Αργεντινή είναι η μεγαλύτερη ισπανόφωνη χώρα της γης.

Ποδοσφαιρικά η Αργεντινή είναι μια τεράστια χώρα. Έχει τρομερή ιστορία τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και σε διεθνές. Στο Μπουένος Άιρες, που σημαίνει καλοί άνεμοι κι όχι καλές σαύρες, εδρεύουν η Μπόκα Τζούνιορς και η Ρίβερ Πλέιτ και τα παιχνίδια τους είναι τα πιο μεγάλα ντέρμπυ του κόσμου, μεγαλύτερα κι από το Αστραπή Ισώματος – Βροντή Χαϊκαλίου. Όταν παίζουν αυτές οι ομάδες ο φανατισμός χτυπάει κόκκινο, πέφτει πολύ ξύλο, το περισσότερο μέσα στο γήπεδο όπου και τα φάουλ σφυρίζονται μόνο αν βγει αίμα ή αν κάποιος είναι κάτω και δε σαλεύει για περισσότερες από 3 φάσεις. Σε διεθνές επίπεδο έχει δύο τίτλους, εκείνο του Βιντέλα κι εκείνον το ‘86 στο Μεξικό με το «χέρι του Θεού». Η εθνική Αργεντινή κάποτε κατέβαινε στα μουντιάλ με τα νούμερα στις φανέλες των παιχτών να δίνονται αλφαβητικά. Έτσι με το 1 στη πλάτη έπαιζε ο Αρντίλες που δεν ήταν τερματοφύλακας αλλά κοντός χαφ που έπαιζε στην Τόττεναμ, και ο τερματοφύλακας, ο Φιγιόλ έπαιζε με το 7 καθώς στη λατινική αλφαβήτα το Φ είναι κοντά στην αρχή αντίθετα με την ελληνική που είναι αντιπροτελευταίο.

Ενώ λοιπόν στο πέρασμα των χρόνων στα γήπεδα της οικουμένης εμφανίστηκαν αμέτρητοι αργεντίνοι ποδοσφαιριστές με μεγάλες ποδοσφαιρικές ικανότητες, στη Ρωσία φέτο παρουσιάστηκε μια ομάδα ανισόρροπη. Είχε πάρα πολύ μεγάλα ονόματα από τη μέση κι απάνω και πολύ κακούς παίχτες από τη μέση και κάτω. Και το ποδόσφαιρο κορίτσια είναι… σα τη γυναίκα! Γι’αυτό αρέσει στους άντρες! Για να είναι πραγματικά όμορφη μια ομάδα πρέπει να είναι παντού καλή. Η Αργεντινή νόμισε ότι επειδή έχει τον Μέσι θα πάρει το παγκόσμιο κύπελλο, ή θα πάει έστω στον τελικό.

Οι εποχές που γίνονταν αυτά τα πράματα κορίτσια έχουν περάσει. Αν οι ομάδες στηρίζονταν σήμερα ακόμα σε έναν δυο παίχτες δε θα βλέπαμε ποτέ την Ισλανδία, τον Παναμά, την Ιαπωνία ή το Μαρόκο να διεκδικούν κάτι μέσα στο γήπεδο. Οι εποχές που εμφανίζονταν ομάδες όπως το Ζαΐρ και το Σαλβαδόρ και μάζευαν 9 και 10 γκολ (σε ένα ματς, για 10 μαζέψαμε κι εμείς, αλλά εμείς τα μαζέψαμε σε τρία) και οι καλές ομάδες ακόμα και στη προπόνηση βάζανε πιο πολύ δύναμη, έχουν περάσει. Η παγκοσμιοποίηση θέλει «ίδιες ευκαιρίες» για όλους, και κάπως έτσι παίζει η Κόστα Ρίκα με 10 παίχτες μέσα στην περιοχή όλο το ματς και χάνει με 1-0 και λένε όλοι, πάλεψε η ομάδα, αλλά έχασε στις λεπτομέρειες. Τι πάλεψε ρε μάγκες; Που αν δε βγαίναν μετά το ματς οι συνοδοί να τη μαζέψουν την ομάδα, οι παίχτες δε θα ξέρανε κατά πού να κάνουν από τη ζαλάδα και θα σκόρπιζαν στο γηπεδο σα ζωντανά που βγαίνουν απ’ τη στάνη.

Σε κάθε περίπτωση το ποδόσφαιρο σήμερα είναι λιγότερο έμπνευση και περισσότερο τρέξιμο, λιγότερο δημιουργία και περισσότερο καταστροφή, λιγότερο φαντασία και περισσότερο σχέδιο, λιγότερη ομορφιά και περισσότερη βαρεμάρα, λιγότερη επιβράβευση αυτού που προσπαθεί να νικήσει και περισσότερες πιθανότητες για αυτόν που σκοπό έχει μόνο να περιορίσει τις απώλειες. Και γι’αυτό στην αργεντινή δε φτάνει ο Μέσι, ούτε ο Ιγκουαΐν, ο Ντιμπάλα, ή ο Αγουέρο. Γιατί όλοι τους είναι επιθετικοί, και οι επιθετικοί είναι 3-4 σε κάθε ομάδα, και όσο καλοί και να είναι, είναι λιγότεροι από τους αμυντικούς, αν μια ομάδα επιλέξει να παίξει με 7, 8 ή ακόμα και 9 αμυντικούς. Οπότε οι 3-4 επιθετικοί χρειάζονται τη βοήθεια και των υπολοίπων συμπαικτών τους, και στην Αργεντινή τη φετινή νόμιζες ότι οι υπόλοιποι είχαν πάει στην ομάδα με μέσον και ότι δεν έρχονται από την ίδια παρτίδα (ναι παρτίδα!! όχι πατρίδα) με τους μπροστινούς. Αλλά επειδή τα γκολ τα περιμένουμε όλοι από τους μπροστινούς, όταν τα γκολ δεν έρχονται, ή δεν είναι περισσότερα από των αντιπάλων, έχουμε μάθει να κατηγοράμε τους μπροστινούς.

Η Αργεντινή φέτος έκανε μια πολύ κακή εμφάνιση, τη χειρότερη εδώ και πάνω από 40 χρόνια. Όχι γιατί δεν πήρε το κύπελλο. Γιατί δε σε έπεισε ούτε μία στιγμή ότι μπορεί να το πάρει ακόμα κι αν ο Μέσι σεληνιαζότανε και τους πέρναγε τρεις τρεις του αντιπάλους του, που ο Μέσι δε σεληνιάστηκε ποτέ με τη φανέλα της Αργεντινής κι αυτό του το καταμαρτυρούν οι συμπατριώτες του, αλλά ο Μέσι όταν έφυγε από τη χώρα του ήταν 10 χρονώ παιδάκι, και ήταν άρρωστο και καχεκτικό και στο Μπουένο Σαύρες θα κατάνταγε να κυνηγάει σαύρες, αλλά στη Μπαρτσελόνα τον προσέξανε και σήμερα είναι αυτός ο τεράστιος παίχτης, ο πιο τεράστιος απ’όλους, και ο Μέσι δε νιώθει πολύ γκαούτσο, νιώθει πιο Γκαουντί, κι εμένα κάτι μου λέει ότι δε θα τον ξαναδούμε με τη μπιανκοσελέστε στο μέλλον γι’αυτό κι έβαλα μια φώτο του για να τον θυμόμαστε.

Στην Αργεντινή τα λεφτά έχουν τελειώσει, και στις χώρες που τα λεφτά έχουν τελειώσει κουμάντο κάνουν μόνο οι ζουγκλολουμπίνες και οι λούγκρες. Η αξιοκρατία πάει περίπατο, ο λαός λιγδομπερντές όπως έχει καταντήσει, δε μπορεί να σηκώσει ανάστημα και καταντά να ανέχεται κάθε δικελοσβουριασμένο ορνιάμπελο που του φέρνουν για σωτήρα, όπως το χόμπιτ που φερε η ομοσπονδία για προπονητή, που κάτι τέτοιους στο χωριό του Ζήκου τους πνίγαν στον ασβέστη να μη χαλάσει η ράτσα. Κι εμένα μου ΄λεγε ο παππούλης μου, καλή του ώρα, ότι τα διαμάντια λάμπουν και στα σκατά μέσα να τα πετάξεις, και τώρα που θα φύγουν τα διαμάντια θα μείνουν μόνο τα σκατά, και το σκοτάδι.

Άι άι άι άι άι α και όλε και κράι αρτζεντίνα…

Άφρισα.

Από |2018-09-29T23:23:12+00:00Ιούνιος 30th, 2018|Μουντιάλ 2018|0 Σχόλια