Σύστημα σταυρός

Καλημερίζω όλες τις ποδοσφαιρόφιλες κοπέλες της παρέας. Σήμερα θα γράψω δυο λόγια για το χθεσινοβραδινό παιχνίδι Πορτογαλίας – Ουραγουάης που μια καλή μου φίλη δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει γιατί είχε να πάει σ’ ένα γάμο χτες, κούκλα η νύφη αλλά της φάνηκε ολίγο τούρλα μες το νυφικό και ψυχανεμίζεται ότι δεν ήταν από φασόλια το φούσκωμα. Πήγε και στο τραπέζι μετά, κέτερινγκ είχαν κάνει σε ένα χτήμα και τους έκοψε το συγενικό που ’λεγε κι η γιαγιά μου καλή της ώρα, και δεν το είδε το ματσάκι.

Λοιπόν, για την Πορτογαλία έχουμε φιλικά αισθήματα εμείς ως Έλληνες. Είναι μια χώρα που έχει χτυπηθεί από την κρίση όπως εμείς, έχει μειώσει μισθούς, συντάξεις, δαπάνες, όπως εμείς, ζει στη φτώχια την καταραμένη που άλλους τους ανεβάζει κι άλλους τους κατεβάζει στα Τάρταρα, που έλεγε κι η ατυχήσασα του Κωνσταντάρα, όπως εμείς, και που τέλος πάντων είναι και πληθυσμιακά στα κυβικά μας και νιώθουμε κι ένα αίσθημα υπεροχής για κάποιο άγνωστο λόγο. «Έλα μωρέ με τους φουκαράδες, τους καψερούς, τους δόλιους» κλπ., κλπ.

Κοινωνικοπολιτικά η Πορτογαλία δεν έχει τίποτα σπουδαίο να γράψει στο παγκόσμιο βιβλίο της ιστορίας, πολιτικά όμως πρόλαβε και πρόσθεσε μερικά ονόματα στη λίστα με τα «Παλιόπαιδα τ’ατίθασα» του Τσιφόρου (το συνιστώ στις λιγότερο μικρές φίλες μου αντί για Βίπερ) όπου περιγράφει το πλιάτσικο που έκαναν οι ευρωπαίοι στο «νέο κόσμο» πριν από 600 χρόνια στα πλαίσια ενός ευρέως (με κάθε έννοια) προγράμματος εκπολιτισμού. Πολιτιστικά κινείται σε ρηχά νερά (μιλάμε για πολύ ρηχά όμως κορίτσα) ενώ ακόμα κι η κουζίνα της αποτελείται κυρίως από συνταγές για να μαγειρέψει κανείς σαρδέλες και ξερό μπακαλιάρο.

Ποδοσφαιρικά τη σημερινή Πορτογαλία τη ξέρουμε και την αγαπάμε λόγω του Φερνάντου Σάντος. Του προπονητή που οδήγησε την εθνική μας ομάδα σε επιτυχίες σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο.

…τον Σάντος τον είχε φέρει αρχικά στην Ελλάδα ο Μάκαρος (ο Ψωμιάδης), ο οποίος είναι ο ένας από τους δύο Έλληνες που αν και έχουν πεθάνει, ζουν ακόμα!! Ο άλλος είναι ο Αντρέας. Κι ενώ για τον Αντρέα συμφωνούν όλοι ότι ζει στις καρδιές μας, για το Μάκαρο οι γνώμες διίστανται, καθώς άλλοι πιστεύουν ότι ζει σε κάποιο νησί της Καραβαϊκής κι άλλοι σε κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής…

Ο Σάντος χαρακτηρίζεται από μια τρελή κωλοφαρδία, κι αν δει κανείς τις κληρώσεις της εθνικής μας όσα χρόνια ήταν προπονητής της δεν έχει παρά να συμφωνήσει μαζί μου. Ο Σάντος πριν από δύο χρόνια πήρε με την Πορτογαλία το Γιούρο μέσα στη Παρίσι από τη Γαλλία, κι οι κακές γλώσσες λένε ότι η θεά τύχη τον ευνόησε πάλι αφού ο Ρονάλντο (γνωστή κότα στα μεγάλα παιχνίδια) τραυματίστηκε στην αρχή του αγώνα κι η ομάδα έπαιξε φουλ το αγωνιστικό πλάνο του «ταβερνιάρη από το Εστορίλ» (παρατσούκλι του Σάντος από την εποχή που προπονούσε – για ένα μήνα – τον Παναθηναϊκό). Το οποίο αγωνιστικό πλάνο είναι μια μοντέρνα έκδοση του παλιού συστήματος «σταυρός». Το σύστημα «σταυρός» είναι αυτό που καθόμαστε όλοι πίσω και αμυνόμαστε μανιασμένα και κάνουμε το σταυρό μας μπας και βάλουμε κανένα γκολ από κανα κόρνερ, κανα αράουτ, καμιά κόντρα κλπ., κλπ.

Απέναντι στην Πορτογαλία παρατάχτηκε η Ουραγουάη. Η Ουραγουάη είναι μια χεσά τόπος ανάμεσα στη Βραζιλία και την Αργεντινή. Οι ινδιάνοι που βρήκαν οι κονκισταδόρες πριν από 600 χρόνια ήταν απλοί γεωργοί, δεν είχαν χρυσάφια και πετράδια, και τα κωλόπαιδα τ’ατίθασα δεν τους έδωσαν καμία σημασία. Έμειναν λοιπόν οι Τσουρούα, οι ινδιάνοι που σας έλεγα πριν, ελεύθεροι, μέσα σε ένα τρίγωνο που σχηματίζουν 2 τρανά ποτάμια κι ο Ατλαντικός, κι από αυτούς ονομάστηκε η χώρα Ουρουγουάη, και είναι η πιο μικρή από όλες τις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Πληθυσμιακά είναι μικρότερη από την πορτογαλία, αλλά αυτό δεν τους έχει εμποδίσει να έχουν γράψει το όνομά τους με χρυσά γράμματα στη βίβλο του παγκοσμίου ποδοσφαίρου αφού έχουν κατακτήσει 2 παγκόσμια κύπελα, το πρώτο, το 1930 και το πρώτο μεταπολεμικό το 1950.

Οι Ουραγουάνοι ποδοσφαιρικά είναι τσεκούρια και άρματα δρεπανιφόρα. Βασικό τους μότο είναι ότι στην άμυνα περνάει ή η μπάλα ή ο παίχτης, ποτέ και τα δύο. Έχουν μάλιστα και το παγκόσμιο ρεκόρ της πιο γρήγορης αποβολής σε αγώνα μουντιάλ καθώς το 1986 στο Μεξικό στο ματς με τη Σκωτία ένας παίχτης τους δέχτηκε κόκκινη κάρτα στα 54 δευτερόλεπτα. Ο Σκωτσέζος που έφαγε την κλωτσά έβγαλε πρόωρη αναπηρική σύνταξη κι από τότε εργάζεται σε γνωστή Σκωτσέζικη βιομηχανία που ράβει κιλτ, στο τμήμα της κόπιτσας. Η φήμη τους ως σκληρή ομάδα τους ακολουθεί σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις, ενώ και κατά μόνας οι αμυντικοί τους βρίσκουν πιο εύκολα δουλειά από τους επιθετικούς τους. Η ποδοσφαιρομάνα Ουραγουάη όμως τα τελευταία χρόνια έχει να καυχιέται για δυο τεράστιους επιθετικούς, τον Καβάνι, που τα βάνει και τον Σουάρες τον δαγκανιάρη,που οι αντίπαλοι αμυντικοί τον σκιάζονται και δεν τον μαρκάρουν πολύ στενά
γιατί έχει δαγκώσει 2-3 (χωρίς να τους κόψει κομμάτι όμως).

Το ματς πήγε όπως το είχαμε φανταστεί. Ο Σουάρες ο δαγκανιάρης έβγαλε μια πολύ όμορφη σέντρα κι ο Καβάνι που τα βάνει, πέταξε τη μπάλα στα δίχτυα πολύ πολύ νωρίς. Οι Πορτογάλοι ήταν όλο γύρω γύρω μετά, αλλά μες την περιοχή δεν έμπαιναν γιατί όπως σας είπα και πριν οι Ουραγουάνοι δεν άφηναν ποτέ να περνάει και η μπάλα και ο παίχτης.

Έφαγαν το ξύλο τους οι Πορτογάλοι, αλλά με τρόπο, χωρίς εκείνα τα παλιά τάκλιν στη σπλήνα που συνήθιζαν οι Ουραγουάνοι, κι έτσι ούτε κόκκινες είχαμε ούτε τίποτις. Ακόμα κι όταν η Πορτογαλία ισοφάρισε με τον Πέπε, έναν ψηλό όμορφο αμυντικό, που αν είσαι λεχώνα και τον δεις βράδυ θα του κοπεί το γάλα, ο τρομερός Καβάνι, που τα βάνει, έριξε ένα πολύ όμορφο σουτ και έκανε το 2-1 και οι Πορτογάλοι του Σάντος έτρεχαν ξανά να ισοφαρίσουν. Η τύχη όμως του Φερνάντου ήταν απούσα χτες, ο Ρονάλντο δεν τραυματίστηκε, δεν έκανε και απολύτως τίποτα μέσα
στο παιχνίδι φυσικά, και τελικά οι πρωταθλητές ευρώπης επιστρέφουν νωρίς στο Φάρο και τη Μπράγκα ενώ αντίθετα στο Μοντεβιδέο θα μείνουν άλλη μία, τουλάχιστον, ημέρα κλειστά τα σχολεία για να δουν τα παιδιά την σελέστε στο επόμενο παιχνίδι της στο μουντιάλ την Παρασκευή.

Στο κλείσιμο θα σας πω δυο λόγια για τον Όσκαρ τον Ταμπάρες, τον προπονητή της Ουρουγουάης, που είναι 71 χρονών, ο μεγαλύτερος όλων στο μουντιάλ. Ο Ταμπάρες έχει διαγνωστεί με ένα σπάνιο σύνδρομο στο οποίο το ανοσοποιητικό σύστημα ενός ανθρώπου επιτίθεται στο νευρικό. Η κατάσταση είναι γνωστή εδώ και 2-3 χρόνια και θεωρείται «σοβαρή». Ο ίδιος ο Ταμπάρες, γνήσιος σκληροτράχηλος Ουρουγουανός αμυντικός στα νιάτα του, λέει ότι έχει χρόνια νευροπάθεια, υποβιβάζοντας την σοβαρότητα της νόσου του. Έχοντας συμπληρώσει 38 χρόνια στους
πάγκους επιμένει να προπονεί την εθνική της χώρας του περπατώντας, στη καλύτερη περίπτωση, με πατερίτσες, μέχρι «τα αποτελέσματα να μη του το επιτρέπουν»…

Στον Ταμπάρες εμείς υποκλινόμαστε…

Από |2018-09-29T23:23:12+00:00Ιούνιος 30th, 2018|Μουντιάλ 2018|0 Σχόλια