Γρανίτα αυγοτάραχο

Χτες το πρωί, νωρίς, την ώρα που απολάμβανα τη μυρωδιά απ’τις ντοματιές μου, ήρθε ένα μήνυμα από μια παλιά μου φίλη που είχε σπουδάσει στη Σοβιετική Ένωση στα τέλη της δεκαετίας του ‘70. Το να βρεθεί μια κοπέλα στα 18 της στο Λομονόσωφ το θεωρούσα μεγάλη μαγκιά και τη φίλη μου αυτή την έβλεπα πάντοτε με δέος. Το μήνυμα ήταν ξεχεστικό. Πώς είναι δυνατό να γίνεται το μουντιάλ στη Ρωσία κι εγώ να μην έχω γράψει ούτε δυο λόγια για την ομάδα της διοργανώτριας.

Σήμερα θα μιλήσουμε για το ματς Ρωσίας – Ισπανίας αφού κανείς σοφός άντρας δεν θέλει να θυμώσει μια γυναίκα που σπούδασε στη Μόσχα το ‘70…

Θα ξεκινήσω από την Ισπανία και θα αφήσω τους οικοδεσπότες τελευταίους. Η Ισπανία είναι μια μεγάλη χώρα στην νοτιοδυτική άκρη της ευρώπης. Είναι μια πολύ πλούσια χώρα και κατοικείται από 40 εκατομμύρια από τους πιο εγωιστές γκασμάδες που έχετε δει ποτέ σας. Ο μέσος Ισπανός, ακόμα και εν μέσω κρίσης, δε θέλει να του πειράζεις τη φιέστα και την ανεξαρτησία. Τη Δευτέρα δεν πολυδουλεύει γιατί είναι κουρασμένος από τη φιέστα της Κυριακής, ενώ παρομοίως δεν πολυ δουλεύει ούτε την Παρασκευή γιατί προετοιμάζεται για τη φιέστα του Σαββάτου. Αν κατά τύχη πέσει και καμιά μεσοβδόμαδη φιέστα ο μέσος Ισπανός κυκλοφορεί εφτά μέρες κι εφτά νύχτες συνεχόμενες με την παεγιέρα παραμάσχαλα. Φιέστα κι άστα. Ο Ισπανός είναι επίσημα ο μοναδικός πιο τεμπέλης λαός από μας στην ευρώπη, καθώς εμείς πάμε στο γραφείο για να τα ξύσουμε, ενώ αυτός δεν έχει κανένα άγχος να τα ξύνει από το σπίτι!!

Πολιτιστικά η Ισπανία παρουσιάζει μια τρελή πολυφωνία καθώς αποτέλεσε για χρόνια πέρασμα πολλών λαών όπου όλοι άφησαν και κάτι. Μπορεί κανείς να θαυμάσει πανέμορφα κτήρια στη Σεβίλη, τη Σαραγόσα, τη Μαδρίτη, τη Βαλένθια και τη Βαρκελώνη. Οι συγγραφείς κι οι ποιητές της είναι διάσημοι, όπως και οι … κατακτητές της. Έχει ένα ποτάμι, τον Γκουανταλκιβίρ που λούζεται εδώ και χρόνια η αγάπη του Μητσιά (μα πόση πιτυρίδα έχει πια αυτή η κοπέλα), έχει ακόμα βασιλιά, έχει μεγάλους μουσικούς και τραγουδιστές ενώ πασίγνωστη είναι και μια ομώνυμη της χώρας στάση στο σεξ.

Ποδοσφαιρικά η Ισπανία μας έχει σκοτίσει των έρωτα σε επίπεδο κλαμπ (κλαμπ λέμε τις «ομάδες» κορίτσια, τη Μπάρτσα, την Οσασούνα, τη Λεγκανιές κλπ., για να τις ξεχωρίζουμε από τις «εθνικές»). Έχει πάρει τα περισσότερα κύπελα ευρώπης και ειδικά τα τελευταία κάμποσα χρόνια τα παίρνει όλα. Σε επίπεδο εθνικών ομάδων έχει αρκετές επιτυχίες πάλι, αλλά σημαντικά λιγότερες από όσες έχουν τα κλαμπ της. Πάντως την Ισπανία τη φοβάσαι και τη μετράς πολύ σαν ομάδα γιατί έχει μια κακιά συνήθεια, δε σου δώνει τη μπάλα να παίξεις κι εσύ λιγουλάκι. Την
παίρνουν οι παίχτες της και την αλλάζουν συνεχώς πάσες μεταξύ τους κι εσύ κά θεσαι και τους κοιτάς σα το μαλάκα, και περιμένεις μπας και τους πετύχεις πουθενά και τους σκάσεις καμιά κλωτσά στο καλάμι και δεν το δώσει το φάουλ το κοράκι και πάρεις τη μπάλα να χαρείς κι εσύ λίγο το παιχνίδι.

Ας πάμε στη Ρωσία τώρα. Η Ρωσία είναι η μεγαλύτερη χώρα του κόσμου. Ακόμα και μετά την περεστρόικα που κόπηκε σε 27 κομμάτια, παρέμεινε η μεγαλύτερη χώρα του κόσμου. Η ιστορία της δεν είναι μεγάλη σε μήκος, αφού οι Ρώσοι κατέβηκαν από τα δέντρα μετά τους Βορειοευρωπαίους, δηλαδή πάνε δεν πάνε 1000 χρόνια που βγάλαν τις προβιές, όμως είναι πολύ έντονη, πολύ πλούσια σε γεγονότα. Οι Ρώσοι αγαπάνε τη βότκα και το ποτό γενικά, κυρίως λόγω καιρικών συν θηκών. Στη Σιβηρία μάλιστα δεν τους πιάνει πλέον τίποτα και πίνουν σαμπουάν κι αφρόλουτρα. Η Ρωσία είναι ο μεγαλύτερος πελάτης ψυγείων παγκοσμίως, αφού αν δε βάλεις τα τρόφιμα στο ψυγείο θα παγώσουν και δε θα ξεπαγώνουν με τίποτα μετά και θα καταλήξεις να τρως γρανίτα αυγοτάραχο.

Ποδοσφαιρικά οι Ρώσοι έχουν να καυχιόνται για τις εθνικές ομάδες της Σοβιετικής Ένωσης που όλοι τις θυμόμαστε με τους παίχτες παρατεταγμένους σε στάση προσοχής και τα στήθη προτεταμένα να φαίνονται τα γράμματα στη φανέλα, CCCP, τα ίδια γράμματα που γράφαν και τα διαστημόπλοιά τους. Από τότε που διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση και η εθνική τους έχασε τους Ουκρανούς, κυρίως, και τους Γεωργιανούς, Αρμένιους, Τσετσένους, Λευκορώσους, Ουινκτριαλαριρό και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις παίχτες, η ποιότητά τους έπεσε κατακόρυφα και έχασαν κάθε επαφή με αυτό που λέμε επιτυχία και διάκριση.

Στον πρώτο γύρο ως τώρα, οι μεν Ισπανοί είχαν κάνει ένα πολύ καλό παιχνίδι στο οποίο είχαν φάει 3 γκολ και οι Ρώσοι είχαν κάνει ένα κακό παιχνίδι που έφαγαν άλλα τόσα. Το φαβορί ήταν η Ισπανία, αλλά τον γηπεδούχο μην τον υποτιμάς ποτέ. Το γήπεδο ήταν γεμάτο ρώσους και ρωσίδες, ενώ είχε και καμιά δεκαπενταριά χιλιάδες σοβιετικούς. Ισπανούς είχε λίγους. Οι Ρώσοι έβαλαν νωρίς ένα γκολ μόνοι τους. Μετά ψάχνανε για τη μπάλα και δεν τη βρίσκανε. Μέχρι που άξαφνα ένας κακομαθημένος Ισπανός είπε να κάνει μια μαγκιά και να προσπαθήσει να πιάσει τη μπάλα με το χέρι μέσα στη περιοχή δήθεν ακούσια. Ο διαιτητής όμως, ένας Ολλανδός πισωγλέντης, δεν το έκανε αβαβά το δήθεν ακούσιο χέρι και οι Ρώσοι επιθετικοί γνωρίστηκαν επιτέλους με τον Ντε Χέα, τον Ισπανό, νεαρό τερματοφύλακα, τον οποίο μήτε τον είχαν δει μήτε τον είχαν απαντήσει ως το λεπτό εκείνο, το 40ο του πρώτου ημιχρονίου.

Το ματς πήγε στο 1-1 και έμεινε εκεί σε όλο το δεύτερο ημιχρόνιο, στο οποίο οι Ισπανοί δεν έδιναν με τίποτα τη μπάλα στους Ρώσους κι αυτοί εμπνευσμένοι από στιγμιότυπα από το Θωρηκτό Ποτέμκιν που τους έδειξε ένα μέλος της ΓκεΡεΟυ στα αποδυτήρια, έπεσαν ηρωικώς μαχώμενοι. Πραγματικά, αν τους έβγαζες τις φανέλες και τους φόραγες χλαίνες μπορούσες άνετα να γυρίσεις έργο από την πολιορκία του Στάλινγκραντ, στη πραγματικότητα μάλιστα, σε αυτό το ρόλο θα απέδιδαν καλύτερα από ότι στο ρόλο του ποδοσφαιριστή, κι ελπίζω να καταλάβατε τι εννοώ κορίτσα.

Η μάχη έληξε 1-1 και πήγαμε στην πρώτη παράταση του φετινού μουντιάλ, όπου ο ηρωισμός των Ρώσων έφτασε σε τέτοια ύψη που αντί να κάνει την «όλα» στις κερκίδες ο κόσμος, κούναγε σημαιάκια και τραγουδούσε το Καλίνκα και το Πολιούσκα Πόλιε λες και βρισκόταν αυθόρμητα συνταγμένος στη Κόκκινη Πλατεία να θαυμάσει την παρέλαση του Ρωσικού στρατού. Η παρέλαση, ε, συγγνώμη, η παράταση ήθελα να πω, τελείωσε χωρίς τέρματα και οι Ισπανοί πρόλαβαν να δώσουν περισσότερες από 1000 πάσες ο ένας στον άλλο, όσες περίπου δώσανε οι παίχτες της Αθλητικής Ένωσης Άρλας Φούρλας Φώσταινας σε όλο το πρωτάθλημα φέτο. Υπάρχει μάλιστα μια πληροφορία στο διαδίκτυο που λέει ότι ακόμα και τώρα, 30 ώρες μετά το τέλος του ματς, οι Ισπανοί ακόμα πάσες παίζουν, στο Βιλαμπάχο ακόμα τρίβουν…

…και έτσι φτάσαμε στα πέναλτι, κατά τις εφτάμιση το απόγευμα, ώρα Μόσχας, Αθήνας και Γιοχάνεσμπουργκ, και οι Ρώσοι παίχτες είδαν ξανά τον Ντε Χέα, που είχαν να τον δουν από τις έξι παρά είκοσι, όταν είχαν κερδίσει το πέναλτι που ισοφάρισαν…

Η διαδικασία αυτή, εννοώ η διαδικασία των πέναλτι, έχει μια κάποια ανάγκη τύχης, έχει και μια κάποια ανάγκη ικανότητας, έχει όμως και μια μεγάλη ανάγκη από… ούμπαλα, κοχόνες που λένε κι οι Ισπανοί. Τέτοια οι Ρώσοι είχαν μπόλικα, μη σας πω από 3-4 ο καθένας, ενώ οι «φτασμένοι» και «ακριβοί» Ισπανοί έδειξαν την αγάπη τους στη…. μον-αρχία…

Και κάπως έτσι οι Ρώσοι νίκησαν και πάνε στους 8, κάποιες ελάχιστες μπαλαλάικες ψέλλισαν μερικές χαρούμενες νότες, μερικά ατίθασα Λάντα κόρναραν παρατεταμένα, ο κόσμος ρώταγε αν θα πάρει κάποια μερίδα σταφύλια παραπάνω αν πάει και στο επόμενο ματς, αλλά αυτό θα γίνει στο Κρασνοντάρ, 1500 χιλιόμετρα απ τη Μόσχα, κοντά στη Μαύρη Θάλασσα…

Πίσω στη Μαδρίτη, το Τολέδο και την κόρδοβα οι παέγιες πάγωσαν, η Μακαρένα και το Ασερεγέ χαμήλωσαν στα μεγάφωνα, ο κόσμος πήρε το δρόμο για το σπίτι με τα κεφάλια κατεβασμένα, τα χέρια στις τσέπες κλωτσώντας αόρατα κονσερβοκούτια και μουρμουρίζοντας για έναν γαμημένο προπονητή που δε μπόρεσε να βρει η ομοσπονδία και να βάλει στον πάγκο κι άφησε τον καντηλανάφτη τον δημόσιο υπάλληλο να παριστάνει τον κόουτς σε μια ομάδα που οι παίχτες της ακόμα πάσες αλλάζουν.

Κορίτσια μην αφήσετε ποτέ κανένα να σας πείσει ότι τα γκολ μπαίνουν με πάσες…Τα γκολ μπαίνουν με σουτ (έστω με καμιά κεφαλιά), όχι με πάσες.

Ναζνταρόβια και νιετ σνιεκαπόγια.

Στη φώτο 0 καντηλανάφτη με τα δύο αγωνιστικά πλάνα της ομάδας του.

Από |2018-09-29T23:23:12+00:00Ιούλιος 1st, 2018|Μουντιάλ 2018|0 Σχόλια