Πολλά καντάρια μπάλλα

Έχω μια φίλη παλιά, τη ξέρω απ’τους προσκόπους, αυτή ήταν οδηγός κι εγώ λυκόπουλο. Εγώ μεγάλωσα κι έγινα κωλόγερος, αυτή παρέμεινε οδηγός. Οδηγεί ταξί. Από μικρή της άρεσαν τ’αυτοκίνητα, και δη τα γιαπωνέζικα. Περίμενε πώς και πώς τα ματς της Ιαπωνίας στο μουντιάλ, και χτες μου έστειλε μήνυμα από το CB να πω δυο λόγια για το ματς Βελγίου – Ιαπωνίας.

Οι δύο χώρες διαφέρουν όσο περισσότερο μπορεί να διαφέρουν δύο χώρες. Το Βέλγιο είναι μια Κάτω Χώρα, όνομα και πράμα, η Ιαπωνία είναι η Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, επίσης όνομα και πράμα. Ξέρετε αυτά τα παρατσούκλια δε στα κολλάνε τσάμπα. Το Βέλγιο έχει τις Βρυξέλλες που είναι η έδρα του ΝΑΤΟ (τι καλά παιδιά αυτά, μες την καρδιά μας τα’χουμε) αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (άλλα καλά παιδιά, κι αυτά μες την καρδιά μας τα’χουμε). Αν και είναι πολύ μικρότερη από μας, που είμαστε ήδη μικροί, έχει καταφέρει να μοιραστεί στα δύο.
Οι μισοί μιλάνε Ολλανδικά, τα οποία τα λένε Φλαμανδικά για το ξεκάρφωμα, κι άλλοι μισοί μιλάνε Γαλλικά τα οποία τα λένε Βαλλώνικα για τον ίδιο λόγο. Ως λαός οι Βέλγοι έχουν τη φήμη των ηλίθιων της Ευρώπης, κι όσα ανέκδοτα λέγαμε παλιά εμείς για τους Πόντιους τα λένε στη Δύση για αυτούς! Οι Βέλγοι πριν την παγκόσμια κρίση κατάφεραν να μείνουν πάνω από 2 χρόνια χωρίς κυβέρνηση, αλλά το κράτος συνέχισε να δουλεύει κανονικά.

Μεγάλες μορφές δεν υπάρχουν στη χώρα και οι μοναδικοί Βέλγοι που είναι γνωστοί σε μας είναι ο Τεν Τεν κι ο φίλος της Γιάννας Αγγελοπούλου Δασκαλάκη, ο Ζακ ο Ρογκ. Η κουζίνα τους είναι για ξέρασμα, όπως οι περισσότερες δυτικοευρωπαϊκές, έχουν όμως φοβερές μπύρες. Πολιτιστικά είναι αόρατοι, έχουν βασιλιά, και ένα πολύ όμορφο γραν πρι στο Σπα που βγάζει και καλό νερό να το πιείτε να φύγουν τα πόδια της χήνας από την άκρη των ματιών σας κορίτσια.

Την εποχή που κάθε ευρωπαϊκή χώρα είχε και πεντέξι αποικίες, το Βέλγιο είχε κι αυτό τις δικές του με σημαντικότερη το Κονγκό. Η παρουσία της χώρας σε διάφορες αφρικανικές χώρες μέχρι πρόσφατα είναι και ο κύριος λόγος που παρά το γεγονός ότι στο Βέλγιο ο ήλιος δε βγαίνει και κάθε μέρα, μπορεί κανείς να συναντήσει αρκετούς μαύρους.

Ποδοσφαιρικά το Βέλγιο έχει μεγάλη παράδοση, ειδικά για το μέγεθός του και την … εξυπνάδα του. Τη δεκαετία του ‘80 προσέφερε στο παγκόσμιο στερέωμα τον Γιαν Κέλεμανς που όταν τον έλεγε ο Διακογιάννης κατάφερνε να κάνει να ακουστούν τουλάχιστον 3 φωνήεντα στο πρώτο «ε». Ο Κέλεμανς ήταν ένας πολύ έξυπνος ποδοσφαιριστής που ήξερε πολλά καντάρια μπάλα (η μπάλα έχει καθιερωθεί να μετριέται σε καντάρια κορίτσια, όπως κι η βροχή, το καντάρι είναι τουρκική μονάδα βάρους, που ισούται με 44 οκάδες και αντιστοιχεί σε 55 κιλά περίπου, άρα όπως καταλαβαίνετε για να κάνει κάποιος καλούς λογαριασμούς με οκάδες και καντάρια πρέπει να ξέρει καλά την προπαίδεια του 11) και που εμείς οι παλιοί τον θυμόμαστε να παίζει με τις κάλτσες μονίμως κατεβασμένες ως τον αστράγαλο.

Η εθνική του Βελγίου έχει παίξει κατά καιρούς καλή μπάλα και εμείς οι Έλληνες τους γουστάρουμε ποδοσφαιρικά τους Βέλγους, κι ας τους θεωρούνε μπούφους οι άλλοι. Αυτή την εποχή, στο Βέλγιο έχουν μια μίνι ευθυγράμμιση οι πλανήτες και η ομάδα έχει πολλούς πολύ καλούς ποδοσφαιριστές, με αποτέλεσμα να παίζει ωραίο ποδόσφαιρο κι ο κόσμος να χαίρεται, γιατί ο κόσμος άμα βλέπει ωραίο ποδόσφαιρο τελικά χαίρεται, όποια ομάδα κι αν υποστηρίζει. Ο κόσμος το κάνει αυτό κορίτσια, όχι εμείς.

Η Ιαπωνία είναι το αντίθετο του Βελγίου σε όλα. Είναι μια χώρα στου διαόλου τη μάνα σε σχέση με μας, που έχει πολύ μεγάλη ιστορία. Κατοικείται εδώ και 30.000 χρόνια, και κατά τη δεύτερη χιλιετία εκεί μέναν οι Σογκούν, που είδαμε στην ομώνυμη σειρά με τον Τσάμπερλεν που το σήκωνε το σακάκι, κι ενώ του την έπεφτε μια όμορφη γκέϊσα αυτός είχε μάτια μόνο για τον Τορονάγκα. Ο πολιτισμός τους είναι τεράστιος και δεν έχεις παρά να τον θαυμάσεις. Έχουν μεγάλη παράδοση στις πολεμικές τέχνες και τα αγόρια εκεί δεν πάνε φαντάροι, πάνε νίντζα. Είναι πολύ καλοφαγάδες και δείχνουν μια μεγάλη αγάπη σ’ένα πουστρόψαρο, τη Σούσι, το οποίο το τρώνε μανιωδώς. Εθνικό τους άθλημα θεωρείται το σούμο, στο οποίο προπονούμαι εντατικά τα δύο τελευταία χρόνια και είμαι σίγουρος ότι μια μέρα θα κάνω καριέρα ως παλαιστής. Οι Γιαπωνέζοι είναι λαός πολεμόχαρος, έχουν αιματοκυλήσει τη γειτονιά τους πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά από το 1945 που φάγανε δυο μεγάλες μπόμπες στο κεφάλι έχουν ηρεμήσει και κάθονται στ’αυγά τους.

Ποδοσφαιρικά οι Γιαπωνέζοι δεν μας απασχόλησαν ποτέ. Λόγω DNA είναι κοντοί και σχετικά μικρόσωμοι με αποτέλεσμα να μη μπορούν να κοντράρουν δυνατά τις φάσεις στο γήπεδο. Στο παρελθόν δεν έχουν να επιδείξουν τίποτα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Οι Γιαπωνέζοι είναι κοντοί, αλλά χαζοί δεν είναι. Ότι κάνουν και στη τεχνολογία τους (αντιγραφή, και μανιώδης τελειοποίηση όλων τα εφευρέσεων των ευρωπαίων και των αμερικάνων) κάνουν μεθοδικά εδώ και χρόνια και στο ποδόσφαιρό τους. Με άρμα τους σπόνσορες, τις χορηγίες και τις διαφημίσεις, κατάφεραν εδώ και χρόνια να έχουν καμιά 50αριά ποδοσφαιριστές που παίζουν σε ευρωπαϊκές ομάδες. Αποτέλεσμα αυτού είναι να μπορούν να μαθαίνουν από μέσα το μοντέρνο ποδόσφαιρο, το ποδόσφαιρο που παίζουν οι μεγάλοι αντίπαλοί τους, και να προοδεύουν σε αυτό.

…επίσης είναι τρομερά επίμονοι και μεθοδικοί, κι αν δε με πιστεύετε να πάτε στον κο Μιγιάγκι να σας μάθει καράτε αφού σας βάλει πρώτα να του τρίψετε και να του βάψετε τη μάντρα, να του κόψετε κάτι βάτα και να του καθαρίσετε και το φλοτέρ της αντλίας που τραβάει τα νερά από τον κήπο…

Το ματς ήταν αρχικά για «πολλά με λίγα» που λέγαν οι παλιοί, καθώς το Βέλγιο είναι πραγματικά καλή ομάδα, ενώ η Ιαπωνία είναι κάπως άγνωστη ποδοσφαιρικά. Στο πρώτο ημίχρονο η εκπρόσωπος των Κάτω Χωρών είχε μεν την υπεροχή αλλά η τριπλέτα Καβασάκι – Χόντα – Γιαμάχα στο ιαπωνικό κέντρο εμπόδιζε την άνετη ανάπτυξη και τη δημιουργία φάσεων κοντά στον Νασουσείρω Τοκασόνι. Στο δεύτερο ημίχρονο παίχτηκε πολύ μεγάλη μπάλα. Καλύτερη από ότι έχουμε δει ως τώρα και από ότι έχουμε να δούμε και στο υπόλοιπο μουντιάλ, φοβάμαι. Υπεύθυνοι για αυτό ήταν οι Γιαπωνέζοι, που έβαλαν δυο πολύ γρήγορα γκολ στο ξεκίνημα με τον Γιαταούρα και τον Γιακαψούρα και μετά δεν κλείστηκαν πίσω, δεν άρχισαν τις καθυστερήσεις, δεν ξάπλωναν σα τα γελάδια με τις ώρες στο χορτάρι, δεν έπεφταν με το παραμικρό, έπαιξαν με την καρδιά χιλίων νίντζα και πρέπει να τους βγάλουμε το καπέλο. Αλλά και το Βέλγιο δεν πήγε πίσω. Δεν τα παράτησε, δεν άρχισε τα καραγκιοζιλίκια για να κερδίσει κάποιο πέναλτι ή κάποια κάρτα, δεν εκνευρίστηκε, πίεσε, επιτέθηκε, έπαιξε μπάλα!

Τελικά το Βέλγιο ισοφάρισε και κανείς δεν ήθελε να τελειώσει το παιχνίδι, τόσο ωραίο ήταν, και περιμέναμε την παράταση, και μόλις μπήκαμε στις καθυστερήσεις (εσείς θα τις λέτε χασομέρια για να δείχνετε ψαγμένες), ο αρχηγός των Γιαπωνέζων, ο καμικάζι Γιαμανούρα, φώναξε το γνωστό τόρα-τόρα-τόρα και επιτέθηκε με θάρρος και καρδιά για να πάρει το ματς. Οι Βέλγοι είχαν όμως καλύτερο αντίδοτο για τις επιθέσεις των Γιαπωνέζων από ότι είχαν οι Αμερικάνοι στο Περλ Χάρμπορ, και όχι μόνο δε φάγανε το γκολ, αλλά με μια αντεπίθεση ποίημα κατάφεραν και
πέτυχαν το 3-2 κυριολεκτικά τη στιγμή που ο ψηλός σενεγαλέζος διαιτητής έφερνε τη σφυρίχτρα στο στόμα του για να σφυρίζει το τέλος του ματς.

Όσες περιμένατε ομαδικά χαρακίρια μετά από αυτή την εξέλιξη, την πατήσατε. Οι σχιστομάτηδες ψύχραιμα χαιρέτησαν τους αντιπάλους και ευχαρίστησαν τους φιλάθλους τους, και αφού έκαναν ντους, καθάρισαν και τα αποδυτήρια, πήραν τα πράματά τους και την κάνανε. Ούτε διαμαρτυρίες, ούτε κλάματα, ούτε χαρακίρια, ούτε δράματα.

Οι Γιαπωνέζοι είναι πολιτισμένοι. Τόσο που απλές καθημερινές τους συνήθειες μοιάζουν με μαθήματα καλής συμπεριφοράς για όλους εμάς, τους προοδευμένους ευρωπαίους (τρομάρα μας).

Αυτή είναι η εικόνα που αντίκρισαν οι καθαρίστριες όταν πήγαν να καθαρίσουν τα αποδυτήρια των Ιαπώνων μετά το ματς.

 

Από |2018-09-29T23:23:12+00:00Ιούλιος 2nd, 2018|Μουντιάλ 2018|0 Σχόλια