Ο Ζαφείρης ο Μελάς

Πήγα χτες το πρωί να πάρω ένα καφέ, στο χέρι, σε γνωστό μαγαζί για καφέ στο πόδι, και όπως περίμενα να μου τον χτυπήσουν, τον καφέ, χάζευα μια αφίσα που έδειχνε μια κοπέλα να κουβαλάει ένα σακί καφέ στο κεφάλι της. Με είδε η μπαρίστα που είχα κολλήσει στην αφίσα και όπως μου έδινε τον χτυπημένο καφέ μου, μου είπε χαμηλόφωνα «να δω πότε θα γράψεις για της Βραζιλία». Δείχνοντας το αλμπενί μου, της απάντησα ακαριαία, «κάτσε να αποκλειστεί πρώτα»…

Η Βραζιλία είναι μια τεράστια χώρα στη Λατινική Αμερική. Είναι η μισή Λατινική Αμερική μάλιστα! Είναι μια από τις μεγαλύτερες χώρες του κόσμου. Έχει ένα τεράστιο ποτάμι, τον Αμαζόνιο, πολύ μεγαλύτερο από τον Φίδαρη (ή Κατσικοπνίχτη) που περνάει δίπλα από το Ευηνοχώρι, που είναι το μεγαλύτερο του πλανήτη παρά τις αντιρρήσεις κάτι Αιγύπτιων. Έχουν επίσης ένα μεγάλο τροπικό δάσος, τόσο μεγάλο και σημαντικό, που η ακατάσχετη υλοτόμησή του επηρεάζει τον καιρό όλου το κόσμου και κάπου εκεί κρύβεται κι ο λόγος που φτάσαμε Ιούλιο φέτο για να
κόψουν οι βροχές.

Η Βραζιλία είναι η χώρα της σάμπας, ενός πολύ γρήγορου χορού που όμορφες κοπέλες κουνιούνται ξέφρενα κι ερωτικά. Είναι επίσης η χώρα του καφέ, αλλά αυτό το είπα και στην αρχή. Είναι η χώρα της Κόπακαμπάνας, της πιο γνωστής παραλίας του κόσμου, που έχει άμμο και μαζεύει πολύ κόσμο που παίζει βόλλευ και ρακέτες, αλλά κανείς δεν παραπονιέται με το τράκα της τρούκα της όπως παραπονιούνται κάτι ξινές στις δικές μας παραλίες. Είναι η χώρα του Ρίο ντε Τζανέιρο με το άγαλμα του Χριστού πάνω απ’το λόφο και το καρναβάλι που γίνεται το έλα να δεις. Είναι η χώρα του Άιρτον Σένα και του Πελέ. Ο πρώτος είναι ο σπουδαιότερος οδηγός φόρμουλας ένα και ο δεύτερος ο μεγαλύτερος διαφημιστής της Μάστερκαρντ. Επίσης η Βραζιλία είναι η χώρα του μαγιό Μπραζίλιαν το οποίο βγαίνει χωρίς οδηγίες χρήσης με αποτέλεσμα να φοριέται πολλές φορές από υπεραισιόδοξα άτομα με μοιραίες συνέπειες.

Η Βραζιλία είναι η χώρα των αντιθέσεων σε κοινωνικοοικονομικό επίπεδο, καθώς εκεί μένουν μερικοί πολλοί πλούσιοι άνθρωποι, οι περισσότεροι λευκοί, και δίπλα τους μένουν μερικοί εντελώς φτωχοί σε κάτι παραγκουπόλεις που λέγοντας φαβέλες που είναι τόσο τρισάθλιες που τα γύφτικα μοιάζουν με το Φονταινεμπλώ μπροστά τους.

Ποδοσφαιρικά η Βραζιλία είναι η μεγαλύτερη χώρα του κόσμου. Έχει κερδίσει τα περισσότερα μουντιάλ και έχει βγάλει και τους περισσότερους τεράστιους παίχτες που έχουν δει τα μάτια μας να παίζουν μπάλα. Ο Πελέ είναι ο μεγαλύτερος από αυτούς (πριν ασχοληθεί με τη διαφήμιση). Έχουν υπάρξει όμως και πάρα πολλοί άλλοι τρομεροί παίχτες. Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα είναι η ομάδα του 1970 που είχε τόσα πολλά 10άρια (τα 10άρια είναι παίχτες που παίζουν λίγο πιο μπροστά από τη γραμμή του κέντρου και έχουν πολύ μυαλό και είναι δυσεύρετα γενικά) που για να μη στεναχωρηθεί κάποιο, ο προπονητής τους τα έβαζε όλα μαζί να παίζουν, ακόμα και σε άσχετες θέσεις, αλλά ήταν τόσο σπουδαίοι ποδοσφαιριστές που ακόμα κι έτσι κέρδιζαν εύκολα κάθε αντίπαλο.

Το ποδόσφαιρο στη Βραζιλία υπέχει θέση θρησκείας. Το 1950, όταν έχασαν το κύπελλο μέσα στο ίδιο το Μαρακανά, κάποιοι Βραζιλιάνοι πήδαγαν από τις κερκίδες από τη στεναχώρια τους. Υπάρχουν αστικοί μύθοι που αναφέρουν ότι τα παιδιά στη Βραζιλία πρώτα μαθαίνουν να κοντρολάρουν τη μπάλα και μετά να περπατάνε, και αν δει κανείς βιντεάκια του Ροναλντίνιο θα πιστέψει ότι πρέπει να έχει κάνει ζογκλέρ στο Μεντράνο εκτός από ποδοσφαιριστής.

Οι καιροί αλλάζουν όμως και σήμερα η Βραζιλία δεν είναι πια, δυστυχώς, αυτή μου μάθαμε μικροί και που χαζεύαμε μεγάλοι. Όλοι τους οι παίχτες παίζουν πια στην ευρώπη, όχι για να μαγέψουν τον κόσμο με τα ζογκλερικά τους, αλλά για να φουσκώσουν τα πορτοφόλια τους κι αυτά των μανατζαραίων τους. Έτσι μπορεί να κοστίζουν πανάκριβα, αλλά δεν αξίζουν ούτε τα μισά. Πριν από 4 χρόνια, στο μουντιάλ που έγινε στη πατρίδα τους όχι μόνο δεν το πήραν αλλά έφαγαν κι 7 γκολ από τους Γερμανούς και όχι μόνο δε βρέθηκε κανείς να τους πάρει με τις λεμονόκουπες αλλά δεν θίχτηκε και κανείς να σταματήσει τη μπάλα. Ο τερματοφύλακας που είχε φάει το γκολ που χάσανε το κύπελο το ‘50 δεν ξανάπαιξε ποτέ μπάλα, δε μπόρεσε να βρει καμιά άλλη δουλειά και πέθανε στη ψάθα κυριολεχτικά!

Η Βραζιλία πήγε στη Ρωσία για να ξεπλύνει λίγη από τη ντροπή του ‘14 και είχε στη σύνθεσή της πολλούς ακριβούς παίχτες, έναν πολύ καλό και σοβαρό προπονητή, σωσία του Ζαφείρη του Μελά, και το Νεϊμάρ, έναν παίχτη μια κατηγορία μόνος του.

…ο Νεϊμάρ είναι ένα μείγμα μπαλαδώρου και θεατρίνου, σα την Τζένιφερ Μπιλς στο Φλασντανς ένα πράμα, που το πρωί δούλευε οξυγονοκόλληση σε εργοστάσιο και το βράδυ τσιτσιδωνόταν σε στριπτιζάδικο (ξετσιπωσιές!!) …

Ο Νεϊμάρ, λοιπόν, εκεί που τη μια στιγμή μπορεί, με μια βιρτουόζικη ενέργεια, να σου πάρει την ταυτότητα αμυντικού που πιθανώς διαθέτεις, σε μια άλλη φάση μπορεί να προσποιηθεί καλύτερα κι από τη Μάρθα Καραγιάννη στις Θαλασσιές τις Χάντρες ότι τον χτύπησες, τον σκότωσες, τον ξέρανες και είσαι παλιόπαιδο, και θα το πω στον μπαμπά μου, και βγάλ’ του κάρτα κύριε διαιτητά και προστάτευσέ με εμένα τον απίθανο που όλο με χτυπάνε και άλλα τέτοια ζαβά και κάπως έτσι ο κόσμος δεν τον παίρνει στα σοβαρά και γελάν μαζί του και οι ρέγγες.

Η Βραζιλία στο τουρνουά έπαιξε μέτρια. Έως πολύ μέτρια. Κέρδισε όλα τα ματς που δε μπορούσε να χάσει ούτε με αίτηση, και στο πρώτο ματς κόντρα σε μια πραγματικά καλή ομάδα, έχασε. Σε αυτό το ματς η Βραζιλία κορίτσια έπαιξε καλά. Κι ο σωσίας του Ζαφείρη του Μελά, είχε πάρει το τσογλάνι τον Νεϊμάρ στα αποδυτήρια πριν το ματς και του έδειχνε τα βιντεάκια που έχει γεμίσει το ίντερνετ με την αφεντιά του σε ρόλο καραγκιόζη φούρναρη και τον πόρωσε και τον δίδαξε, και γι’ αυτό χρειάζεται οι ομάδες να έχουν κανονικούς προπονητές και όχι μάγειρες σε τάνκερ όπως κάτι γείτονες των Βραζιλιάνων. Κι ο Νεϊμάρ άφησε στην άκρη το ρόλο της Μάρθας Βούρτσης και έπαιξε με καρδιά, σαν άντρας, και όταν τον κλωτσάγαν τα παλιόπαιδα οι Βέλγοι, έπεφτε, αλλά δεν κυλιότανε σα τη γίδα στο χορτάρι, και σηκωνότανε γρήγορα και έκοψε και το μαλλί που είχε στα πρώτα ματς και ήταν σα γύφτος από τη Λακόπετρα που έχει πάει με το ντάτσον φορτωμένο
πατάτα να δει τον Αγγελόπουλο στην Αχαγιά. Και κάποια στιγμή που έπεσε μες την περιοχή κι όλοι είπαν ρε μπας κι είναι πέναλτι, κι ο διαιτητής είπες ρε λες να έχουν δίκιο, εγώ για φιγούρα συγχρονισμένης κολύμβησης το είδα, ας το δω στο βαρ, πετάχτηκε σαν ελατήριο ο Νεϊμάρ και του έκανε νόημα να μη δει τίποτα γιατί δεν τον είχαν ρίξει και δεν ήθελε να γίνει άλλο ρεζίλι.

Παρά την προσπάθεια του Νεϊμάρ, και παρά το πραγματικά καλό παιχνίδι της υπόλοιπης ομάδας, η Βραζιλία έχασε, και γυρνάει στην πατρίδα της, αλλά κανείς δε θα τους περιμένει, γιατί όλοι παίζουν στην ευρώπη κι ο κόσμος δεν είναι δεμένος μαζί τους, ούτε με την ομάδα είναι πια δεμένος ο κόσμος όπως ήταν παλιά που πήδαγε από τις κερκίδες. Χτες, που αποκλείστηκε η σελεσάο, για τους περισσότερους Βραζιλιάνους ήταν απλά Παρασκευή, και στις φαβέλες έκανε όση πείνα θα έκανε ακόμα κι αν πέρναγε το Βέλγιο η ομάδα.

Στέι τιούντ…

Από |2018-09-29T23:23:11+00:00Ιούλιος 6th, 2018|Μουντιάλ 2018|0 Σχόλια