Αφαίρεση συναισθήματος

Ο Αντρέυ δούλευε ήδη πέντε χρόνια στη Χοροσόφσκαγια, το αρχηγείο εσωτερικών υποθέσεων της ΓκεΡεΟΥ, αλλά ακόμα και σήμερα το κτήριο, που από έξω είχε την όψη ασφαλιστικής εταιρείας, τον τρόμαζε με την όψη του. Αδιάφορης αρχιτεκτονικής, ούτε ψηλό, ούτε κοντό, ούτε μοντέρνο, ούτε κλασσικό, γεμάτο παράθυρα και στους τρεις ορόφους του, νόμιζες ότι σε κοιτάει διαρκώς. Είχε σκεφτεί πολλές φορές ότι οι αρχιτέκτονες που το είχαν σχεδιάσει, που θα ήταν σίγουρα απόφοιτοι του Μάρτσι, είχαν σαφείς εντολές να το κάνουν με προδιαγραφές φόβου.

Το υπόγειό του είχε ράμπες όπου φορτώνονταν φορτηγά της Γκούλαγκ, της υπηρεσίας που φρόντιζε με την επάνδρωση των εργοστασίων παραγωγής παπουτσιών, σπίρτων, καπέλων και άλλων προϊόντων της σύγχρονης ρωσικής βιομηχανίας.

Εκεί ήταν χτες ο Αντρέυ, μαζί με τον υφιστάμενό του, τον υπολοχαγό Βίκτορ Σουβόροβ, και συνομιλούσαν με τις ώρες με τον Τσερτσέσοβ, τον προπονητή της ομάδας ποδοσφαίρου της χώρας. Φρόντισαν ώστε ο Τσερτσέσοβ να έχει θέα στο παράθυρο του γραφείου όπου έβλεπε προς τις ράμπες. Ήθελαν να βλέπει διαρκώς τη διαδικασία φόρτωσης των φορτηγών με νέο προσωπικό.

Ο Σουβόροβ έπαιζε πάλι το ρόλο του κακού, του άγριου, κι ο Αντρέυ του καλού. Ο Βίκτορ ήταν πανύψηλος και γεροδεμένος σα βόδι. Η Λαρίσα, η γυναίκα του, τον κορόιδευε και στις συγκεντρώσεις που γίνονταν με τις οικογένειες των μελών της υπηρεσίας τον αποκαλούσε έτερο τρισήμισή μου, αντί για έτερο ήμιση. Η Λαρίσα πρόσεχε να μην την ακούν οι προϊστάμενοι του άντρα της, μόνο στον Αντρέυ είχε εμπιστοσύνη. Αυτός είχε εντοπίσει τον Βίκτορ στη Βυάτκα πριν λίγα χρόνια στα πλαίσια μιας αποστολής, μυστικής φυσικά, και τον είχε φέρει στη Μόσχα. Από τότε η ζωή τους είχε βελτιωθεί δραματικά. Έμεναν σε σπίτι με ρεύμα, με δύο δωμάτια, κανένας δεν τους κοίταγε λοξά στο μπλοκ πολυκατοικιών που ήταν το σπίτι τους, και δε θυμάται ποτέ κάποιο μαύρο λάντα να την ακολουθεί όταν πήγαινε για ψώνια στο μπακάλικο της γειτονιάς. Επίσης η Λαρίσα μπορούσε πλέον να πηγαίνει στο μπακάλικο σχεδόν κάθε μέρα, ενώ ο Βίκτορ έφερνε συχνά ο ίδιος κρέας στο σπίτι κι εκείνη το μαγείρευε πάντα με πολλές πατάτες και κόκκινη σάλτσα.

Ο Τσερτσέσοβ έπρεπε να συμφωνήσει με όλο το σχέδιο που θα του πρότεινε ο Αντρέυ. Έπρεπε να φροντίσει να περάσουν όλοι οι ποδοσφαιριστές της ομάδας από το ιατρείο του Ουγιούτ, του ξενοδοχείου της ομάδας στο Κρασνοντάρ, για την τελική εξέταση από τους ιατρούς της υγειονομικής υπηρεσίας. Ο Τσερτσέσοβ διαμαρτυρόταν ότι οι περισσότεροι παίχτες είχαν προσωπικούς μάνατζερ που δεν τους άφηναν στιγμή από τα μάτια τους, κι ο Αντρέυ σκέφτηκε ότι μάλλον έπρεπε να φέρει για ανάκριση 2-3 από αυτούς στο υπόγειο της Χοροσόφκαγια. Έτσι θα παραδειγματίζονταν και οι υπόλοιποι. Αλλά το παιχνίδι ήταν σε δύο ημέρες. Ο Αντρέυ δεν προλάβαινε.

Ο Βίκτορ με τη γνωστή μέθοδο πειθούς του βοήθεσε τον προπονητή να καταλάβει πόσο σημαντικό ήταν να περάσουν όλοι οι παίχτες τον ιατρικό έλεγχο. Ιδιωτικά, χωρίς συνοδούς! Ο Τσερτσέσοβ, έστω και με καθυστέρηση, κατάλαβε. Μπορεί να έκανε μέρες να ξαναχαμογελάσει ο Τσερτσέσοβ μετά από όσα του ψιθύρισε στο αυτί ο Βίκτορ.

Έμενε να ξεκαθαρίσουν με το θέμα της σύνθεσης. Εκεί τα πράγματα ήταν πιο εύκολα. Όποιον και να χρησιμοποιούσε ο προπονητής, η υπηρεσία θα φρόντιζε λίγο πριν αρχίσει το παιχνίδι να του μεταδώσει ένα ηχογραφημένο μήνυμα από τη μητέρα του, τη γυναίκα του ή την κόρη του. Τα λόγια από τα συγγενικά τους πρόσωπα θα τους έδιναν κουράγιο και δύναμη. Τα μηνύματα θα τους μεταδίδονταν από κινητά τηλέφωνα που τα τους έδιναν πράκτορες της υπηρεσίας στα αποδυτήρια. Οι παίχτες θα γνώριζαν ότι από την άλλη μεριά χρησιμοποιούνταν κινητά που κρατούσαν άλλοι πράκτορες της υπηρεσίας, που βρίσκονταν κοντά στους οικείους τους. Έτσι όλοι θα ήταν σίγουροι ότι τα μηνύματα «θα είχαν μεταδοθεί σωστά».

Ο Αντρέυ φρόντισε να βεβαιωθεί ότι στη σύνθεση της ομάδας θα ήταν και ο ξένος, ο Φερνάντεζ. Αυτόν ο Αντρέυ τον είχε αναλάβει προσωπικά.

Κοίταξε μια φορά ακόμα τον όγκο του κτηρίου που ακόμα και τώρα τον τρόμαζε, έσβησε στο πεζοδρόμιο με το πόδι του το Γιάβα που κάπνιζε, ίσιωσε το σακάκι του από κάποια αόρατη ζάρα και προχώρησε προς την είσοδο. Έδειξε την ταυτότητά του στον ένστολο φρουρό μέσα από την πόρτα και του είπε ότι είχε συνάντηση με τον κο γενικό γραμματέα. Αυτός του κούνησε το κεφάλι, δείγμα ότι η ταυτότητα ήταν εντάξει και ότι μπορούσε να προχωρήσει, και ο Αντρέυ ήταν σίγουρος ότι είδε μια μικρή λάμψη συμπάθειας στο βλέμμα του φρουρού. Σημείωσε νοητά στο κεφάλι του να στείλει ένα γράμμα μόλις βρει χρόνο προς τον διοικητή της σχολής του Φελίξ Τζερζίνσκυ που να υπενθύμιζε τη σημασία της αφαίρεσης συναισθήματος από τους απόφοιτους κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής τους.

Ανέβηκε στον πρώτο όροφο, προχώρησε με γοργά βήματα στον αριστερό διάδρομο, χτύπησε την πόρτα του γραφείου του γενικού γραμματέα και περίμενε το πρόσταγμα για να μπει. Προχώρησε και στάθηκε στο μέσο του χαλιού μπροστά από το γραφείο. Στάθηκε σε στάση προσοχής παρά το γεγονός ότι ο γενικός γραμματέας, στρατηγός Ιγκορ Κορομπόφ δεν καθόταν εκεί. Άκουσε τη φωνή του από τα αριστερά του να τον ρωτάει βραχνά: «Όλα εντάξει με το θέμα μας Συνταγματάρχα Βίτσακ;»

«Μάλιστα, στρατηγέ μου.»

«Δώσε μου μια πλήρη και σύντομη αναφορά Συνταγματάρχα.»

«Ο προπονητής έχει συμφωνήσει να περάσουν από υγειονομικό έλεγχο όλοι οι παίχτες, οι πράκτορες είναι ήδη στα πόστα τους κοντά στις οικογένειες των παιχτών, η επαφή μας με την Κροατική Πρεσβεία έχει ολοκληρωθεί και…»

«Τι έγινε με τους Κροάτες;» τον έκοψε ο στρατηγός

«Συμφωνήσαμε στην ισοπαλία σε όλο το παιχνίδι. Θα πάρουμε το παιχνίδι στα πέναλτι. Έτσι θα μπορούν να διαχειριστούν την αποτυχία ως ατυχία.»

«Μπράβο Συνταγματάρχα. Και; Εμείς θα πάρουμε το παιχνίδι στα πέναλτι;»

«Όχι Στρατηγέ μου. Με βάση τις οδηγίες σας συναντήθηκα χθες σε μια ντάτσα έξω από το Κρασνοντάρ με τον Ισπανό παίχτη της ομάδας μας. Θα αστοχήσει στο πέναλτι. Έτσι κανένας Ρώσος παίχτης δεν θα φορτωθεί το βάρος της αποτυχίας και η ομάδα θα αποκλειστεί με το κεφάλι ψηλά.»

«Εντάξει Συνταγματάρχα. Ελεύθερος.»

Ο Αντρέυ έκανε μεταβολή και προχώρησε προς την έξοδο. Λίγο πριν πιάσει τα πόμολο της πόρτας η φωνή ακούστηκε πάλι, από τα δεξιά του αυτή τη φορά.

«Είχες καμία ενημέρωση για τον καινούριο Άγγλο πράκτορα, συνταγματάρχα;»

Έκανε πάλι μεταβολή, στάθηκε πάλι προσοχή και κοιτώντας πάνω από το γραφείο του στρατηγού στη φωτογραφία που τον έδειχνε να χαιρετά δια χειραψίας τον Μπρέζνιεφ στα εβδομηκοστά γενέθλια του γενικού γραμματέα, έδωσε νέα αναφορά.

«Ξέρουμε ότι βρίσκεται από την περασμένη Τρίτη το βράδυ στη Μόσχα. Ξέρει ότι τον παρακολουθούμε από καζίνο σε καζίνο. Εντοπίσαμε και την γραμματέα του, μις Μανιπένι λέγεται, στο ίδιο ξενοδοχείο με την Αγγλική αποστολή. Την παρακολουθούμε στενά και αυτή.»

«Ο Μποντ δεν παρακολουθείται εύκολα συνταγματάρχα. Ακόμα και ένα ολόκληρο τάγμα να βάλεις να τον προσέχουν αυτός θα βρει τρόπο να σας ξεφύγει.»

«Το γνωρίζω στρατηγέ μου. Γι’αυτό φρόντισα να βεβαιωθώ ότι ο Φερναντέζ θα κάνει τη δουλειά όπως θέλουμε.»

«Ελεύθερος, οριστικά αυτή τη φορά συνταγματάρχα.»

 

 

 

Από |2018-09-29T23:23:11+00:00Ιούλιος 8th, 2018|Μουντιάλ 2018|0 Σχόλια