Μαϊτζέβελος και πίζουλος

Πήγα προχτές το αμάξι σε μια φίλη μου ηλεκτρολόγο αυτοκινήτων να ρίξει μια ματιά στον κλιματισμό και μου έλεγε για μια πελάτισσα που της πήγε ένα σμαρτάκι και της ζήτησε να της αλλάξει την κόρνα και να την κάνει να παίζει το ιτς κάμινγκ χομ. Με ρώταγε μάλιστα, η φίλη μου η ηλεκτρολόγος αυτοκινήτων, αν μπορούσα να της βρω κάπου τη μελωδία μπας κι έκανε κανένα μαγικό.

Παρά τη χαρά της νεαράς με το σμαρτάκι, δε θα… κάμινγκ χομ ούτε φέτο κορίτσα. Εννοώ ότι το κύπελλο δε θα πάει «σπίτι του» ούτε φέτος μιας και η εθνική ομάδα της γηραιάς αλβιόνας (της παλιοκαρακάξας δηλαδή) δεν τα κατάφερε χτες, κι αποκλείστηκε από τον τελικό.

Για την Αγγλία, ως χώρα, είχαμε μιλήσει πριν λίγες μέρες, μετά το ματς με την ποδοσφαιρομάνα τον Παναμά. Όπου οι Άγγλοι είχαν νικήσει με 6-1 και άπαντες στο νησί είχαν αρχίσει να παθαίνουν πιρλιπιπί απ’τη χαρά τους. Είχαμε πει ότι ως έθνος έχουν τεράστια ιστορία, αν και δεν έχουν και τίποτα πολλά χρόνια που υπάρχουν. Ο πρώτος κάτοικος του νησιού κατέβηκε από τα δέντρα όταν στη Mεσόγειο είχαμε χτίσει 2-3 αυτοκρατορίες και ψάχναμε πώς θα τις γκρεμίσουμε για να τις χτίσουμε από την αρχή, κάτι σα τα λέγκο ένα πράμα.

Οι Άγγλοι τραγουδάνε το ιτς κάμινγκ χομ επειδή λένε πως αυτοί ανακάλυψαν το ποδόσφαιρο, και στην πραγματικότητα σπίτι του αθλήματος είναι το νησί. Το ’χουν λοιπόν μαράζι που η εθνική τους ομάδα δε μπορεί να κερδίσει έναν διεθνή τίτλο και γι’ αυτό τραγουδούν το ιτς κάμινγκ χομ για να δείξουν την προσδοκία τους. Εγώ τώρα ξέρω έναν άλλο λαό, που ανακάλυψε κάτι ποιο μπανάλ, τη δημοκρατία, και που το έχει κι αυτός μαράζι να τη δει να επιστρέφει σπίτι της, αλλά αυτός δεν τραγουδάει κανένα τραγούδι, και ίσως να φταίει αυτό που δε γυρνάει, αν και δε νομίζω.

Οι Άγγλοι λοιπόν, ποδοσφαιρικώς, δεν έχουν κάνει τίποτα σε διεθνές επίπεδο, δεν έχουν κάποια παγκόσμια επιτυχία εκτός από το κύπελλο του ‘66, που ακόμα και σήμερα δε ξέρουμε αν η μπάλα πέρασε τη γραμμή σ’ εκείνο το σουτ στην παράταση, αλλά ξέρουμε ότι ο επόπτης που το μέτρησε για γκολ ήταν Αζέρος και στο β’ παγκόσμιο πόλεμο ήταν παιδάκι σ’ ένα χωριό που το κάψανε οι γερμανοί, και το γκολ στον τελικό του ‘66 οι άγγλοι το βάλανε στους γερμανούς, και δε ξέρω αν με εννοάτε τι θέλω να πω, αλλά ακόμα κι αυτός ο ένας ο Αγγλικός ο διεθνής τίτλος είναι πιότερο μαϊτζέβελος παρά πίζουλος.

Σε αυτό το μουντιάλ οι Άγγλοι έστειλαν μια μετριότατη ομάδα με έναν μετριότατο τύπο που έκανε τον προπονητή, ντυμένο από την πρώτη μέρα που πάτησε το πόδι του στη ρωσία με τα ίδια ρούχα και δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις αν είναι ντυμένος λακές ή παίχτης του σνούκερ. Οι παίχτες είχαν φαντασία αμοιβάδας και τεχνική μπετατζή που περπατάει στο μαδέρι με τακούνια αλλά είχαν τρομερές αντοχές στο τρέξιμο, μερικούς πολύ γρήγορους παίχτες, ψηλά κορμιά, προεξέχοντος του τσοπανοτραβόλτα του Μαγκουάιρ, και έναν γεννημένο σκόρερ (γεννημένους σκόρερ λέμε στο ποδόσφαιρο κορίτσα αυτούς που ενώ δεν τους βάνει το μάτι σου για τίποτα το τρομερό μέσα στο γήπεδο, ξέρουν πού να βρεθούν την κρίσιμη στιγμή και καταφέρνουν και πετάνε τη μπάλλα στα δίχτυα ακόμα και με πορδή κομπολογάτη).

Οι Άγγλοι, όπως είχαμε αναλύσει διεξοδικά στο ματς με τους Παναμάδες, επεδίωξαν να βγουν δεύτεροι στον όμιλό τους, γιατί είδαν ότι έτσι θα έχουν πιο βατούς αντιπάλους ως τον τελικό. Δηλαδή, με άλλα λόγια, οι Άγγλοι έκατσαν κι έχασαν από τους αναπληρωματικούς του Βελγίου και με τον τρόπο αυτό διάλεξαν αντίπαλο!!

…η παγκόσμια ιστορία του αθλητισμού είναι γεμάτη από ομάδες που δεν μπήκαν στο γήπεδο για να νικήσουν, το οποίο κορίτσα όπως καταλαβαίνετε είναι ο σκοπός του αγωνίζεσθε, για να επιλέξουν τους επόμενους αντιπάλους τους, και που στον τέλος τον ήπιανε κλαρίνο. Και οι Άγγλοι αυτό έκαναν μεταφορικά, γιατί κυριολεχτικά, στο νησί ήπιαν μερικές χλιαρές μπύρες παραπάνω για να πνίξουν τον καημό τους, ας α ματερ οφ φακ…

Απέναντί τους οι Άγγλοι είχαν χτες τους Κροάτες, την ομάδα που αντιπροσώπευε έναν λαό παράδειγμα προς αποφυγή. Οι Κροάτες χρωστάν το όνομά τους σε μας που τους φωνάζαμε Χορούαθους πριν από 1000 χρόνια περίπου. Είναι ένας λαός που γουστάρει να πουλιέται σε όποιον δίνει το αντίστοιχο αντίτιμο κάθε φορά.

Ανάμεσα σε Ρωμαίους, Βυζαντινούς, Τούρκους, Σλάβους και άλλους κατά καιρούς ηγέτες των βαλκανίων, οι Κροάτες, μαζί με τους Ουκρανούς πουλήθηκαν και στους Ναζί κατά τη διάρκεια του β’ παγκοσμίου πολέμου, και μέσα σε 4 χρόνια, από το ‘41 ως το ‘45 πρόλαβαν να καθαρίσουν καμιά 30αριά χιλιάδες εβραίους και καμιά 500αριά χιλιάδες σλάβους για λογαριασμό του Αδόλφου. Η Κροατία ήταν η πρώτη χώρα που κήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Γιουγκοσλαβία το ‘91, η πρώτη που αναγνωρίστηκε από τη δύση ως ανεξάρτητο κράτος, η πρώτη που μπήκε στην ευρωπαϊκή ένωση και η πρώτη που μπήκε στο νατο. Πίσω από όλα αυτά υπήρχε πάντα η βοήθεια της γερμανίας, ενός κράτους που δε ξεχνά ούτε τους εχθρούς του, ούτε τους φίλους του.

Οι Κροάτες δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα σε οικονομικό, κοινωνικό ή πολιτικό επίπεδο, είναι γνωστοί για τις δαλματικές ακτές, που σιγά μη κάνει κανείς μπάνιο στα βρωμόνερα, και τα 101 σκυλιά της Δαλματίας, ενώ η πολιτιστική τους προσφορά στο κόσμο των τεχνών αρχίζει και τελειώνει σε δυο τέταρτες θέσεις που είχαν πάρει στη γιουροβίζιον όταν ακόμα είχαμε εμείς δραχμή κι αυτοί μάρκο. Δηλώνουν καθολικοί σε ποσοστό μεγαλύτερο κι από το Βατικανό, και αυτός ο συνδυασμός, πουλημένων κορμιών, τσουτσεκιών των γερμανών και καθολικισμού τους κάνει τους μεγαλύτερους εχθρούς των οικοδεσποτών Ρώσων, μετά τους Ουκρανούς και τους Άγγλους.

Αθλητικά οι Κροάτες είναι εξαιρετικοί στα περισσότερα ομαδικά σπορ, ειδικά στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Η πρόσφατη ποδοσφαιρική ιστορία καταγράφει μερικά τρομερά ονόματα ποδοσφαιριστών που ήταν ταυτόχρονα καλλιτέχνες και αλήτες μέσα στα γήπεδα. Αυτή η γενιά που πήγε στη Ρωσία είναι κάμποσους καλλιτέχνες και ορισμένους αλήτες.

Στο παιχνίδι με τα αγγλάκια βρήκαν τρόπο να νικήσουν τόσο τη δική τους κούραση (είχαν ήδη παίξει δύο παρατάσεις στα προηγούμενα παιχνίδια) όσο και τη δύναμη, την ταχύτητα και την αντοχή των αντιπάλων τους. Και το κάνανε πειστικά, κι ας χρειάστηκε να παίξουν τρίτη παράταση, γιατί μετά το γκολ που έβαλαν πολύ πολύ νωρίς τα αγγλάκια και το πολύ καλό πρώτο ημίχρονο που παίξανε, στο δεύτερο ανέβηκαν πάλι στα καλάμια τους και νόμιζαν ότι ιτς καμινγκ χομ ρε παιδί μου και πάει και τελείωσε. Η ισοφάριση ήταν το πιο πονηρό κι αντρίκιο γκολ ταυτόχρονα του τουρνουά και μετά, οι άγγλοι χάσανε το μάνιουαλ και το τηλεκοντρόλ. Δεν ξαναμπήκαν ποτέ στη διεκδίκηση του ματς, προσπάθησαν να πάνε στα πέναλτι (Τζίσους Κράιστ δηλαδή) και στο τέλος ήρθε το δεύτερο γκολ των Κροατών και αντίο ζωή.

Η Κροατία είναι το μεγαλύτερο αουτσάιντερ και η πιο μικρή, από κάθε άποψη, ομάδα που έχει πάει σε τελικό μουντιάλ από το 1962 που πήγε στον τελικό η Τσεχοσλοβακία. Απέναντί της θα έχει τη Γαλλία, νικήτρια του «πραγματικού» τελικού με το Βέλγιο προχθές. Αυτό το ματς κορίτσα, το Γαλλία – Βέλγιο ήταν το καλύτερο παιχνίδι που έχει γίνει σε επίπεδο εθνικών ομάδων τα τελευταία κάμποσα χρόνια.

Οι μισοί αντίπαλοι ήταν μεταξύ τους ξαδέρφια, κι άλλοι μισοί κουμπάροι, αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε να παίξουν αμφότεροι και οι 22 ένα εξαιρετικό ποδόσφαιρο, που είχε πολύ τέχνη, πολύ τεχνική, πολύ δύναμη, πολύ τρέξιμο και πάρα μα πάρα πολύ στρατηγική από τους προπονητές. Οι οποίοι προπονητές είναι κανονικοί, με διπλώματα και με παπλώματα, με γνώσεις, εμπειρίες και ικανότητες, όχι σα κάτι αποτυχημένους λακέδες που κατεβάζουν σε έξι συνεχόμενα παιχνίδια τους ίδιους παίχτες και κάνουν μάλιστα και τις ίδιες αλλαγές κατά τη διάρκεια αυτών. Τόσο ο Γάλλος, όσο κι ο Βέλγος προσπάθησαν να βοηθήσουν τις ομάδες τους από τον πάγκο, και όταν το κάνεις αυτό έχοντας 11 δικούς σου κι 11 αντιπάλους μέσα στο γήπεδο τότε είσαι ωραίος ρε παιδί μου, και μπράβο σου.

Πάμε λοιπόν, κι εγώ χορτάτος κι εσείς χορτάτες, από καλή μπάλα να δούμε ένα τελικό που μόνο ο πατροπαράδοτος φόβος των Γάλλων μη πέσει ο ουρανός στο κεφάλι τους μπορεί να τους στερήσει τη νίκη. Όλα τα άλλα είναι με το μέρος τους κι εγώ θα κλείσω με μια φώτο του τραχανοπλαγιέρο Μαγκουάιρ, δυο μέτρα άντρα, με τον σπιρούλη τον Μόντριτς.

Αλέζ ανφά κι απάνω τούρλα!

 

Από |2018-09-29T23:23:11+00:00Ιούλιος 13th, 2018|Μουντιάλ 2018|0 Σχόλια