Ντιπίντο ντι μπλου

Βρήκα ένα μήνυμα σήμερα, στο ίνμποξ, από μια φίλη μου που είναι προφεσορέσα ντι λίνγκουα ιταλιάνα, με ένα τραγούδι της Κατερίνα Καζέλι, το τσέντο τζιόρνι, που σημαίνει 100 μέρες κορίτσα, και ακούγεται σε μια ταινία με τον Μπελμοντώ, τον Ντέιβιντ Νίβεν και την Σίλβια Μόντι, με το φιδίσιο κορμί, ο Εγκέφαλος λέγε-ται το έργο, είναι λίγο παλιό, του ‘69, αλλά έχει πλάκα. Ήθελε να μου θυμίσει να πω κάτι για τη μεγάλη απούσα αυτού του 21ου μουντιάλ, την Ιταλία.

Η Ιταλία είναι η πιο παλιά πολιτισμένη χώρα μετά από μας. Είναι αυτοί που μας διαδέχτηκαν σε όλα όσα έκαναν τη γη να γυρνά πιο όμορφα από ότι γυρνούσε πριν. Οι Ιταλία είναι μια χώρα στο μέσο ακριβώς της μεσογείου που απέχει όσο α-κριβώς χρειάζεται και από την ανατολή και από τη δύση. Είναι κοντά στα βαλκά-νια για να μπολιάζεται με το πάθος τους, αλλά ταυτόχρονα και μακριά ώστε να μη κολλάει την καντίφλα τους. Είναι πάνω από την αφρική για να παίρνει στοιχεία της γουστόζικης ραθυμίας της και κάτω από την κεντρική ευρώπη για να παρα-δειγματίζεται από την εργατικότητά της.

Η Ιταλία είναι γενικά «μπροστά» σε πολλά πράγματα. Όταν στη Ρώμη ρίχναν τους Χριστιανούς στα λιοντάρια, στη Γερμανία τους τρώγαν ακόμα οι αλπού-δες. Όταν οι Ρωμαίοι οργάνωναν όργια στη Σκανδιναβία δε ξέραν ούτε να τον παίξουν. Όταν οι Ιταλοί έφτιαχναν πίτσες στο Βέλγιο τρώγανε τα ψάρια με τα λέπια. Όταν οι Ιταλοί είχαν πρετ-α-πορτέ στην αγγλία φόραγαν προβιές κι ό-ταν οι Ιταλοί έχτιζαν ανάκτορα και Κολοσσαία, στην ανατολική ευρώπη ζού-σαν ακόμα σε σπηλιές με σταλακτίτες.

Η Ιταλία είναι η χώρα του στυλ. Οτιδήποτε κάνει ο κόσμος εκεί, το κάνει με στυλ!

Η Ιταλία δε διστάζει να αντιγράφει, να δανείζεται στοιχεία, να μιμείται. Ποτέ δεν ήταν τόσο εγωίστρια που να μην παραδέχεται ότι κάτι το ανακάλυψαν άλλοι, αλλά ό,τι πέρασε από το ραφινάρισμά της και απέκτησε τη φινέτσα της, έγινε πραγμα-τικά μοναδικό.

Οι Ιταλοί στείλανε ένα Ισπανό να ανακαλύψει την Αμερική ώστε να στείλουν μετά ένα Γάλλο, να παίξει το Νονό. Οι Ιταλοί είχαν τον Μικελάτζελο να τους ζωγραφί-ζει την καπέλα Σιξτίνα όταν στην υπόλοιπη ευρώπη φορούσαν ακόμα καπέλα γού-νινα. Όταν οι Ιταλοί έφτιαχναν το φεστιβάλ του Σαν Ρέμο στην υπόλοιπη ευρώπη γρατζουνάγανε ακόμα τις άρπες, κι όταν οι Ιταλοί έφτιαχναν την τσινετσιτά και γύριζαν τον Καλό τον Κακό και τον Άσκημο, οι Αμερικάνοι γύριζαν ακόμα τη Μπο-νάτσα σε στούντιο. Οι Ιταλοί όταν ήρθαν στον πόλεμο στην Ελλάδα χάσανε τα τουφέκια τους σε μια βδομάδα όταν οι Γερμανοί μας σφάζανε 5 χρόνια, και μετά ήρθε κι ο πιο-βλάχος-πεθαίνεις Νίκολας Κέητζ να παίξει στο κομοδίνο του λογα-χού Κορέλι τον Ιταλό (Θεός φυλάξοι!).

Όταν οι Ιταλοί σχεδίαζαν τη βέσπα στη δύση τα ποδήλατα είχαν ακόμα τρεις ρό-δες, κι όταν βγάζαν τη Φερράρι στο δρόμο οι γερμανοί δεν είχαν βρει ακόμα τρόπο να ανοίγουν τα πίσω παράθυρα στα αυτοκίνητα. Όταν σχεδίαζαν τα παντελόνια κάπρι οι άλλοι φορούσαν γαλότσες, κι όταν ο Ρωμαίος ερωτευόταν την Ιουλιέτα οι άλλοι πήδαγαν ακόμα πρόβατα. Οι Ιταλοί μιλάνε λες και τραγουδάνε, κι έχουν και μια λέξη που δε σημαίνει απολύτως τίποτα, αλλά την έχουν καβάτζα και την πε-τάνε όταν δεν τους βγαίνει τραγουδιστή η φράση. Την ίδια ώρα οι άλλοι όταν μι-λάνε νομίζεις ότι έχουν πνιγεί με ψαροκόκκαλο.

Οι Ιταλοί έχουν την τοσκάνη, το μέρος που έφτιαξε ο Θεός όταν είχε… άβλες, έ-χουν τη Φλωρεντία, που έχει από μόνη της τρεις φορές περισσότερη τέχνη από όση έχει όλη η υπόλοιπη ευρώπη μαζί, έχουν το ντιπίντο ντι μπλου έχουν τη σκου-άντρα ατζούρα!! Τη δεύτερη πιο δαφνοστεφανωμένη ομάδα του κόσμου πίσω από τη Βραζιλία, τη μεγάλη απούσα του φετινού μουντιάλ.

Στο ποδόσφαιρο οι Ιταλοί είναι μια τεράστια σχολή. Κυρίαρχο στοιχείο τους είναι η επιστημονική άμυνα. Την εποχή που ο Χερρέρα ανακάλυπτε το κατενάτσιο στην Ουραγουάη αμύνονταν ακόμα με τα μάτια. Οι Ιταλοί προστάτευσαν για πολλά χρόνια το Καμπιονάτο τους από ξένες εισροές, πιστεύοντας ότι οι δικοί τους παί-χτες πρέπει να παίζουν για να βελτιώνονται. Όταν είδαν ότι είχαν ανάγκη από ξέ-νες ιδέες, έφεραν απλά τους καλύτερους για να βελτιωθούν κοντά τους. Επί δεκα-ετίες το καμπιονάτο αποτελούσε το κέντρο του ποδοσφαιρικού κόσμου σε επίπεδο μεταγραφών και ονομάτων. Η Σκουάντρα Ατζούρα την ίδια εποχή απολάμβανε μια πλειάδα παιχτών που απλά μάθαιναν δίπλα στους κορυφαίους. Και όπως σας είπα και νωρίτερα κορίτσα, οι Ιταλοί δε ντρέπονται να αντιγράψουν, απλά δεν φω-τοκοπιάρουν το καλό, το εξελίσσουν, το βελτιώνουν το ενσωματώνουν στο δικό τους στυλ. Οι Ιταλοί μπορούν να βρουν το τέλειο και να του βάλουν μια πινελιά και να το κάνουν να δείχνει ακόμα καλύτερο.

Οι Ιταλοί φιλτράρουν όλη τους τη δουλειά μέσα από το πάθος τους και δεν δίνουν σε τίποτα το όνομά τους αν δεν έχουν πρώτα βεβαιωθεί ότι είναι πραγματικά ξεχω-ριστό! Κι οι Ιταλοί όταν λένε ξεχωριστό εννοούν όμορφα ξεχωριστό, οι Ιταλοί φτιάχνουν μακαρόνια για να φάνε τη σάλτσα, οι Ιταλοί μπορεί να μην έχουν βοηθό προπονητή έχουν όμως σίγουρα κομμωτή στην ομάδα… Οι Ιταλοί ακόμα και τα λάθη τα κάνουν με στυλ.

Οι Ιταλοί δε δίνουν πια τα λεφτά που έδιναν παλιά στο ποδόσφαιρο και οι ξένοι που έρχονται τα τελευταία χρόνια στο καμπιονάτο είναι κυρίως κάτι δευτερότριτες γκανκάσες ή τίποτα πιτσιρικαίοι που βλέπουν τις ιταλικές ομάδες ως σκαλοπάτι για τις «μεγάλες» ομάδες της Ισπανίας και της Αγγλίας. Οι Ιταλοί δεν μαθαίνουν πια δίπλα στους καλύτερους. Όταν έχεις δίπλα σου μια μετριότητα και προσπα-θείς να της μοιάσεις, στο τέλος θα έχεις γίνει απλά μέτριος. Οι Ιταλοί δεν ήταν στο μουντιάλ για δεύτερη φορά στην ιστορία τους μετά το πολύ μακρινό 1958. Οι Ιτα-λοί είχαν κερδίσει το τελευταίο μουντιάλ που έγινε στην ευρώπη, το ‘06, με την κε-φαλιά του Ζιντάν στον Ματεράτσι. Οι Ιταλοί έχουν παίξει σε έξι τελικούς κι έχουν χάσει μόνο από τους Βραζιλιάνους. Οι Ιταλοί ακόμα κι όταν δεν πάνε καλά στα μουντιάλ δίνουν ένα χρώμα που δε μπορεί να δώσει κανείς άλλος. Οι Ιταλοί έλλει-ψαν από τη Ρωσία. Πολύ!

Οι Ιταλοί το ‘82 στην Ισπανία, στο τελευταίο «ωραίο» μουντιάλ, έκαναν εμετική εμφάνιση στον όμιλο και κόντρα σε μέτριες ομάδες έφεραν μόνο ισοπαλίες. Μετά όμως ξύπνησαν παίξανε πολύ έξυπνα και με 6 συνεχόμενα γκολ του τρομερού Πά-ολο Ρόσσι, ενός επιθετικού λάιτ, νίκησαν Αργεντίνους, Βραζιλιάνους, Πολωνούς και Δυτικογερμανούς και πήραν το κύπελο και τα πανηγύρια του γερο-Περτίνι δί-πλα στον Φίλιππο θα τα θυμάμαι πάντα με χαμόγελο.

Τον πανηγυρισμό του Μάριο Τερντέλι στο δεύτερο γκολ της Σκουάντρα Ατζούρα σε κείνο τον τελικό θα τον θυμάμαι πάντα με έντονη συγκίνηση κορίτσα. Είναι ο πιο παθιάρικος, ερωτικός, γενναίος, συγκινητικός, καυλιάρικος, τέλειος πανηγυρι-σμός που έχει υπάρξει. Είναι ένας πανηγυρισμός που δεν τον προβάρεις στο σπίτι. Ένας πανηγυρισμός που βγαίνει από την καρδιά σου, και λίγο πιο χαμηλά, που εί-ναι – ακόμα και την τελευταία στιγμή – κομψά έντονος. Είναι ένας πανηγυρισμός που δεν τον χορταίνεις. Ένας πανηγυρισμός που νιώθω τυχερός που τον είδα ζω-ντανό τότε. Ένας πανηγυρισμός Ιταλικός, με στυλ…

Δικός σας

Από |2018-09-29T23:23:11+00:00Ιούλιος 14th, 2018|Μουντιάλ 2018|0 Σχόλια