Μενίρ Τρικολόρ

Η σιωπή του ίνμποξ μου από το απόγευμα της Παρασκευής, ήταν ενδεικτική της υποχρέωσής μου να ενημερώσω όλες τις φίλες μου που προτίμησαν να πάνε χτες και προχτές το απόγευμα για μπάνιο, με δεδομένο ότι στις 5 και στις 6 το από-γευμα του τρίτου Σαββατοκύριακου του Ιούλη δε βάζεις όχι τελικούς μουντιάλ, αλλά ούτε φιλικό τουρνουά με καφετέριες, μπυραρίες και πιτσαρίες στο δροσερό Τροντχάιμ.

Η ΦΙΦΑ λοιπόν, για λόγους που γνωρίζει η ίδια, και μόνο, αποφάσισε αυτή την α-ντιεμπορική ώρα να γίνουν τα δυο τελευταία παιχνίδια του 21ου μουντιάλ κορίτσια, και η αλήθεια είναι ότι και τα δύο ήταν καλά ματς. Καλά για όσους γουστάρουν την καλή μπάλα και δε θέλουν καλά και σώνει να κερδίζει πάντα η ομάδα τους με οποιονδήποτε τρόπο μάλιστα.

Οι λιγότερο μικρές από εσάς θα έχετε μια κάποια εξοικείωση με μνημόσυνα και κηδείες, άρα ο όρος καφές της παρηγοριάς δε θα σας είναι άγνωστος. Για τις εντε-λώς μικρές, που δεν έχει τύχει να παραβρεθούν σε τέτοια γεγονότα, να πω ότι ως καφές της παρηγοριάς είναι αυτός που προσφέρεται μετά το μυστήριο για να δοθεί η ευκαιρία να κουτσομπολέψουμε την ατυχήσασα που έμεινε πίσω που δεν πρό-λαβε να κρυώσει ο μακαρίτης κι αυτή το φόρεσε το μίντι και το φόρεσε κι εφαρ-μοστό και τι τα θες Κατίνα μου, αλλιά από κείνον που’φυγε και άλλα τέτοια λόγια παρηγοριάς. Τι; Τι λένε αν δεν είναι ατυχήσασα αλλά ατυχήσας; Στο χωριό μου ό-ταν χτυπάει η καμπάνα, ποιος πέθανε ρωτάνε και ποια παντρεύεται, οπότε μη ρω-τάτε κορίτσα, πρώτοι θα πάμε και το νου σας με το μίντι ε;

Ε, λοιπόν, εκτός από καφές της παρηγοριάς υπάρχει και τελικός της παρηγοριάς!! Είναι αυτός που παίζουν αυτοί που έχασαν στους δύο ημιτελικούς, για το ποιος θα είναι τρίτος και ποιος τέταρτος. Κάτι που δεν έχει καμία αξία, και καμία σημασία, και όλοι οι τελικοί της παρηγοριάς είναι διαχρονικά αδιάφοροι και ταχιά ταχιά ξε-χνιούνται.

Το Σαββάτο στις 5 λοιπόν ξαναέπαιξαν το Βέλγιο με την Αγγλία, που είχαν παίξει και πριν 15 μέρες ακριβώς, στον όμιλο. Και τότε οι Άγγλοι ήθελαν να χάσουν για να βγούνε δεύτεροι, και οι Βέλγοι που κι αυτοί δεν καίγονταν να κερδίσουν είχαν παί-ξει με τους αναπληρωματικούς, που λέμε, και που ακόμα και οι αναπληρωματικοί τους ήταν καλύτεροι από τους Άγγλους και που τελικά είχαν κερδίσει το ματς που θέλαν όλοι να χάσουν. Ε, λοιπόν το Σαββάτο, οι Βέλγοι έβαλαν τους κανονικούς τους παίχτες και ξανακέρδισαν τους Άγγλους, που αυτή τη φορά δεν ήθελαν να χάσουν, αλλά που ούτε αυτή μπορούσαν να κερδίσουν. Και έμοιαζε το ματς με α-γώνα του Αγγλικού πρωταθλήματος γιατί όλοι σχεδόν οι Βέλγοι παίζουν σε Αγγλι-κές ομάδες, κι οι Άγγλοι παίζουν, κι αυτοί, όλοι σε Αγγλικές ομάδες, γιατί καμία σοβαρή ομάδα εκτός Αγγλίας δε θέλει να πάρει Άγγλους παίχτες και νομίζω ότι σας τα έκανα τόσο λιανά που το πιάσατε όλες.

Τον τελικό, την Κυριακή, τον είδαμε εδώ στην Ελλάδα, όσοι τον είδαμε, από τις παραλίες, με ένα ποτήρι παγωμένη μπύρα στο χέρι, καθώς εμείς στην Ελλάδα δε ξέρουμε από μπύρα όπως οι Εγγλέζοι που την πίνουν πάντα χλιαρή, σχολιάζοντας διάφορες φίλες μας που έκαναν μπάνιο εκεί δα να και που φορούσαν κομψά μα-γιό. Και αφού σας κλείσω πονηρά το μάτι για να με εννοήσετε περνώ στο τι έγινε στο ματς.

Για τη Γαλλία, αλλά και την Kροατία, είχαμε μιλήσει πριν το παιχνίδι, άρα τα ξέ-ρετε όλα και να μη τα ξαναλέμε. Το παιχνίδι άνοιξε από πολύ νωρίς.

Οι Γάλλοι έμοιαζαν με τον τύπο που αγοράζει βρώμικο από καντίνα και πα-ραγγέλνει χωριάτικο, τυρί, μπέικο, πατάτες, τυροκαυτερή, πιπεριά, και που ο μάστορας για να τα χωρέσει όλα στο ψωμάκι το πατικώνει το λουκάνικο, το χωριάτικο, στο βάθος του σάντουιτς, και ενώ για να το πετύχεις πρέπει να φας πρώτα τις πιπεριές, την τυροκαυτερή, τις μισές πατάτες και κάμποσο μπέ-ικο, αυτός με την πρώτη δαγκωνιά πέτυχε λουκάνικο!!

Όχι μόνο έβαλαν νωρίς γκολ οι πετεινοί, αλλά το έβαλαν και μόνοι τς οι Κροάτες. Οι οποίοι Κροάτες επιτέθηκαν με μεγάλη καρδιά και μπόρεσαν και το φέραν το ματς στα ίσα πολύ γρήγορα. Αλλά οι Γάλλοι πέτυχαν να δαγκώσουν από την άλλη μεριά το σάντουιτς και να ξαναπετύχουν λουκάνικο, καθώς κέρδισαν ένα πέναλτι σε μια φάση ανύποπτη κι έτσι μπήκαν στα αποδυτήρια για το ημιχρόνιο οι δύο ο-μάδες και ο καψερός ο προπονητής της Κροατίας αναρωτιόταν πώς είχε καταφέ-ρει η ομάδα του να έχει κατοχή της μπάλας, να έχει καλή κυκλοφορία, να πιέζει την άμυνα των Γάλλων, να μην έχει δεχθεί επιθέσεις, και παρόλα αυτά να χάνει με 2-1;

Βγήκαν το λοιπό στο δεύτερο μέρος να τα παίξουν όλα για όλα οι γενναίοι Κροά-τες, και όταν ο Γάλλος προπονητής έβγαλε τον καλύτερο παίχτη του με αλλαγή, αυτοί νόμισαν ότι έχουν μια μεγάλη ευκαιρία να επιτεθούν και έτσι έγινε το σκορ 4-1 μέσα σε πολύ λίγα λεπτά και την υπερβολή πληρώνει ο καθένας μετρητοίς και γι’αυτό να μη ψηλώνει απ’το μπόι του κανείς που έλεγε κι ένα παλιό τραγουδάκι, κι όπως ήταν απελευθερωμένοι από το άγχος οι Γάλλοι πλέον και είχαν και κάτι παί-χτες βέλη, και όπως ήταν πεσμένοι ψυχολογικά οι Κροάτες και ερχόταν και η σω-ματική κούραση από τις συνεχόμενες παρατάσεις στα προηγούμενα παιχνίδια, αρ-χίσαμε όλοι να φοβόμαστε ότι το σκορ θα πάει στα επίπεδα του φαααααάγαμε γκολ , αλλά μας εεεεεέβαλαν κιόλας. Ήρθε όμως ένα δώρο του τερματοφύλακα των Γάλλων που χάρισε ένα γκολ στους Κροάτες και κάτι ο φόβος των Φράγκων που επέστρεψε, κάτι το σύστημα «εφτά – οχτώ βαράτε του» που εφάρμοσαν οι Βαλκάνιοι, το σκορ δεν ανέβηκε και έτσι το ματς έληξε 4-2.

Το σύστημα «εφτά – οχτώ βαράτε του», για το οποίο είμαι σίγουρος ότι όλες θα α-ναρωτιέστε, είναι μια έμμετρη βαριάντα τους κλασσικού συστήματος «βαράτε στο ψαχνό», όπου πάλι βαράει στο ψαχνό η ομάδα αλλά μετράνε τις πάσες των αντι-πάλων, μια, δύο, τρεις, τέσσερις, από μέσα τους οι παίχτες, και μόλις πλησιάζουν στο νούμερο-στόχο, μετράνε πιο δυνατά, εφτά-οχτώ και εκεί κοπανάνε. Έχει μια λυρικότητα και δείχνει ομάδες πειθαρχημένες που ακολουθούν συστήματα δουλε-μένα στη προπόνηση, δείχνει μια τάξη τέλος πάντων ρε παιδί μου, δεν είναι ετούτο το αμπλαούμπλικο που βαράει όποιος προλάβει και στο τέλος μπορεί κάποιοι να μην έχουν προλάβει να βαρέσουν καθόλου.

Μετά το ματς, ο Πρόεδρος – στη Ρωσία όταν λέμε «ο Πρόεδρος», όλες ξέρετε ποιον εννοούμε – ήταν σε ανοιχτή επικοινωνία με την Μετεωρολογική υπηρεσία και ο σύντροφος συνταγματάρχης Ντμίτρι Κίκτεβ τον διαβεβαίωσε ότι καταρρα-κτώδης βροχή αναμένετο λίγο μετά τις 8 και τέταρτο, ώρα Μόσχας, οπότε ο Πρό-εδρος έκανε πως πήγε προς νερού του και την τίναζε επιμελώς μέχρι να πέσει στη λεκάνη και η τελευταία σταγόνα, μάταια φυσικά γιατί όλοι ξέρουμε πώς όσο και να την τινάζεις η τελευταία σταγόνα πάντα στο σώβρακο πέφτει, κι έτσι καθυστέ-ρησε η τελετή ν’αρχίσει, κι όταν ανέβηκαν οι επίσημοι κι οι χόστες της Αεροφλώτ με τα σικλαμέ ταγιέρ και τους δίσκους με τα μετάλλια στο βάθρο, άνοιξαν οι ουρα-νοί και μέχρι να τελειώσει η τελετή είχαν γίνει όλοι πατούρα γιατί ο Πρόεδρος είχε φροντίσει να υπάρχει ομπρέλα μόνο για αυτόν, κι έγινε το μαλλί της Κροάτισας πράσο αφού όλους τους αγκάλιαζε παρατεταμένα η πρόεδρος λες κι ήθελε να πνί-ξει το καημό της που την είπε μικρή για τα γούστα του ο Μανωλάκης, κι ας του’ρι-χνε 10 χρόνια η ξανθιά, η πιο τούμπανο-πρόεδρος που έχει αγκαλιάσει παίχτες σε τελικό μουντιάλ έβερ.

Και κάπως έτσι στο Παρίσι άνοιξαν σαμπάνιες και βγήκε κόσμος να πανηγυρίσει στα Ηλύσια Πεδία, εκεί που πηγαίναμε παλιά στα στρηπτιζάδικα, και σε ένα μικρό χωριό της Γαλατίας, ένας τύπος που είχε πέσει μικρός στο καζάνι με το μαγικό ζωμό δεν προλαβαίνει τις παραγγελίες για μενίρ τρικολόρ, κι αυτού του ίδιου τύ-που η πρόεδρος της Κροατίας πολύ του θύμιζε τη Φαλμπαλά, την αγαπημένη του, και μακάρι να ήταν κι αυτός στη Μόσχα να τον αγκαλιάσει κι αυτόν η πρόεδρος.

Αλέ ζανφάν, αλέ λε μπλου, γιαταγκάν, ιρετσιτσίμπλ, παγί, ωραία κολώνια, φιλιά!!

Από |2018-09-29T23:23:11+00:00Ιούλιος 15th, 2018|Μουντιάλ 2018|0 Σχόλια