Λιλά γραμμή

Είδε την ανάρτηση που έκανα χτες για το επερχόμενο Champions League μια φίλη μου που δούλευε παλιά λοστρόμος σε πλοίο της γραμμής Πάτρα – Ιταλία, και μου έστειλε μήνυμα ότι μόλις είδε το … Cosmopolitan ο νους της πήγε στο Μιλάνο, οπότε θα ξεκινήσω τη σειρά των αναλύσεων των αγώνων του φετινού CL (εξ ου και ΤσουΛου κορίτσα) από το παιχνίδι Ιντερ – Τόττεναμ που άνοιξε την αυλαία των αγώνων των ομίλων το απόγεμα. Θα ήθελα να σας πω πρώτα όμως ότι αν και κατά τη διάρκεια των περιγραφών όλων των αγώνων εμείς θα ασχοληθούμε εκτενώς με θέματα Cosmopolitan στη πραγματικότητα όλη τη χρονιά θα αναλύουμε αγώνες που θα γίνονται στη πορεία των ομάδων προς τον τελικό του Μάη στη Μαδρίτη στο στάδιο … Metropolitano.

Η πόλη

Το Μιλάνο λοιπόν καλές μου το ξέρετε όλες. Άλλες από κοντά κι άλλες (ελάχιστες ελπίζω) μόνο από τα περιοδικά και τη τηλεόραση. Το Μιλάνο είναι η μεγαλύτερη πόλη της Ιταλίας με πληθυσμό που ξεπερνά τα 7,5 εκατομμύρια ψυχές στην ευρύτερη περιοχή της πόλης, γνωστής κι ως Grande Milano. Είναι η τρίτη πλουσιότερη πόλη της Ευρώπης πίσω από το Παρίσι και το Λονδίνο, συνεισφέροντας περισσότερο από το 10% του ΑΕΠ της γείτονος. Είναι χτισμένη στο μέσο μια τεράστιας κοιλάδας, της κοιλάδας του Πο, ανάμεσα στις Άλπεις, τις μεγάλες λίμνες και κάτι ποτάμια, κι από κει πήρε και το όνομά της, Mediolano (Medio σημαίνει «στο μέσο» και lano στα Κέλτικα σημαίνει «πεδιάδα»). Μια Κέλτικη φυλή, οι Ινσούμπριοι ήταν οι ιδρυτές της πόλης περί το 600 π.Χ.

Από τότε το Μιλάνο έπεσε σουβλάκι στα χέρια των Γότθων, των Οστρογότθων και των Βυσιγότθων, με ενδιάμεση στάση τους Ούνους του Αττίλα για ένα φεγγάρι, και μετά τους Φράγκους, πριν περάσει οριστικά στα χέρια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 222 μ.Χ. Αργότερα έγινε μάλιστα και πρωτεύουσα της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (γκούχου γκούχου) και εκεί ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος βρήκε ένα μπαλκόνι το 313 για να διακηρύξει την ανεξιθρησκεία της Αυτοκρατορίας, νομιμοποιώντας τον Χριστιανισμό και παύοντας τις διώξεις των πιστών της «νέας θρησκείας» μέσω του γνωστού Διατάγματος του Μεδιολάνου. Η φήμη ότι στον ιππόδρομο του Μεδιολάνου έγινε το 324 το τελευταίο ματς Χριστιανοί – Λιοντάρια 3-0 ελέγχεται ως ανακριβής.

Το Μιλάνο είναι γνωστό παγκοσμίως για τη Σκάλα του που στη πραγματικότητα είναι ένα θέατρο κι όχι μια σκάλα, όπου έχουν μεγαλουργήσει πολλά από τα ιερά τέρατα της Λυρικής σκηνής, ανάμεσά τους και η «δική μας» Μαρία Κάλας. Εκεί κοντά στη Σκάλα, το θέατρο, που έχει σκαλιά για να μπεις μέσα πάντως, υπάρχει και το Café Cova, που λειτουργεί συνεχώς και ασταμάτητα εδώ και πάνω από 200 χρόνια, κι αυτό να το έχετε υπόψη σας όταν ξαναπάτε να ακούσετε τη Τόσκα του Πουτσίνι, καθώς δεν υπάρχουν σε ολόκληρο τον κόσμο περισσότερα από 10-15 τέτοια μαγαζιά που λειτουργούν τόσα χρόνια χωρίς διακοπή.

Στο Μιλάνο ο καιρός δεν είναι «καλός», τουλάχιστον όχι για τα δεδομένα της Μεσογείου. Έχει μια κωλοϋγρασία του κερατά, που σπάνια πέφτει κάτω από το 70%, η θερμοκρασία είναι κάτω από τους 10 βαθμούς το μισό χρόνο και σπάνια ανεβαίνει πάνω από τους 30 ακόμα και το κατακαλόκαιρο. Φέτος πάντως στο Μιλάνο το καλοκαίρι σκάσανε, και άμαθοι όπως ήταν στη ζέστη οι Μιλανέζοι ταξιτζήδες οδηγούσαν με μπλουζάκια και βερμούδες, αλλά υπάρχει ένας νόμος που λέει ότι πρέπει πάντα να φορούν μακρύ παντελόνι, πουκάμισο και γραβάτα, και οι καραμπινιέροι του φλόμωσαν στις κλήσεις.


Το Μιλάνο θεωρείται η παγκόσμια πρωτεύουσα της μόδας και του ντιζάιν. Όλες ξέρετε την Πιάτσα Ντουόμο όπου οι γύρω δρόμοι της είναι γεμάτοι μαγαζιά με ρούχα, τσάντες και παπούτσια, κυρίως γυναικεία. Αν τυχών δεν έχετε πάει ήδη σας συνιστώ την Κόρσο Βιττόριο Εμμανουέλε όπου θα βρείτε όλα τα γνωστά μαγαζιά που σας ενδιαφέρουν, ανάμεσά τους και το Λα Ρινασέντε, ένα οκταόροφο ναό μόδας και καλλυντικών το οποίο πρέπει να επισκεφθεί τουλάχιστον μία φορά στη ζωή της κάθε γυναίκα μεταξύ 4 και 104 ετών. Θα σας ανέφερα κανονικά και τη Βια Μοντεναπολεόνε όπου βρίσκονται τα ατελιέ σχεδιαστών όπως ο Βενέτα, ο Φεραγκάμο και ο Φέντι, αλλά όσο έχουμε capital control δεν μπορείτε να ψωνίσετε από εκεί τίποτα μεγαλύτερο από ένα πορτοφολάκι για το ψιλά σας.

Το γήπεδο

Στη συνοικία του Σαν Σίρο βρίσκεται το ομώνυμο στάδιο, που σήμερα λέγεται Τζιουζέπε Μεάτσα προς τιμήν ενός μεγάλου Μιλανέζου ποδοσφαιριστή της Ιντερ που κέρδισε δύο Μουντιάλ με την Εθνική Ιταλίας πριν τον πόλεμο. Το γήπεδο φτιάχτηκε το 1925 για λογαριασμό της Μίλαν, της άλλης μεγάλης ομάδας της πόλης, η οποία και ήταν η κάτοχος του οικοπέδου, τότε. Αρχικά χώραγε 50.000 κόσμο και ήταν από τα πρώτα γήπεδα στην Ιταλία που δεν είχε στίβο περιμετρικά του χορταριού, ήταν δηλαδή ένα αμιγώς ποδοσφαιρικό γήπεδο που όσοι κάθονταν στις πρώτες σειρές μπορούσαν άνετα να βρίζουν, να φτύνουν και να χτυπούν πολλές φορές τους παίχτες, οι οποίοι μάλιστα συχνά απαντούσαν και τα ματς γίνονταν τσίρκο.

Κάτι μηχανικοί – αστροπελέκια σκέφτηκαν μετά τον πόλεμο να αυξήσουν τη χωρητικότητα του γηπέδου στις 150.000 θέσεις(!!!!!) προσθέτοντας τρεις ορόφους κερκίδες που για να φτάσεις στη τελευταία σειρά θα έπρεπε να ανέβεις κάτι ράμπες κυκλικές με συνολικό μήκος πάνω από 200 μέτρα. Στη πορεία των έργων κάποιος τους έπεισε ότι το σχέδιο θα κόμπλαρε και τελικά περιορίστηκαν σε έναν όροφο που ανέβασε τη χωρητικότητα του σταδίου στις 100.000 θέσεις. Στη φάση της αναμόρφωσης του γηπέδου για λογαριασμό των αγώνων του Μουντιάλ του ’90, όλες οι θέσεις απέκτησαν καρεκλάκι και αν θες να κάτσεις όρθιος πια πρέπει να σταθείς πάνω στο καρεκλάκι, αλλά αν το κάνεις δε βλέπουν οι από πίσω και τρως φατούρο, και τελικά κάθονται όλοι στον πισινό τους, αλλά με αυτό το κόλπο η χωρητικότητα μειώθηκε στις 80.000 θέσεις. Ακόμα κι έτσι το στάδιο είναι ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης! Η Ιντερ παίζει στο Σαν Σίρο από το 1947. Στο γήπεδο εκτός από ποδόσφαιρο γίνονται κάθε χρόνο και λίγες ανοιχτές συναυλίες και από κει έχουν περάσει ορισμένοι θρύλοι όπως ο Μπομπ Μάρλεϋ (πρώτη συναυλία του σταδίου τον Ιούνιο του 1980), ο Μπόμπ Ντύλαν, ο Μπρους Σπρίνγκστιν, ο Ντέιβιντ Μπάουι, ο Μάικλ Τζάκσον, οι Ρόλινγκ Στόουνς και η Μαντόνα. Οι U2 έχουν μαζέψει δυο φορές από 150.000 κόσμο εκεί μέσα.

Στο γήπεδο πας με αμάξι, το τραμ ή τη νέα γραμμή του Μετρό της πόλης, που είναι φτιαγμένη ειδικά για το στάδιο και κάνει μόλις 20 λεπτά από τη Πιάτσα Ντουόμο για να υπολογίσετε το χρόνο σας κορίτσα. Η γραμμή λέγεται Λιλά, γιατί στο Μιλάνο ούτε οι γραμμές του Μετρό δε μπορεί να είναι μωβ, είναι Λιλά!

Αν πάτε νωρίτερα από το παιχνίδι στο γήπεδο, μπορείτε είτε να πιείτε ένα καφέ και να πάρετε ένα κρουασάν είτε να πιείτε μια μπύρα και να φάτε ένα κρύο πιάτο (ανάλογα πόσο σας έχει κόψει) στο Μπαρέττο 1957, ένα καφέ μνημείο που λειτουργεί από το ’57 και που αποτελεί σήμα κατατεθέν του χώρου, και που σου δίνει την εντύπωση ότι στο εσωτερικό του ο χρόνος έχει σταματήσει στα ‘70s. Πριν τον αγώνα λειτουργούν επίσης περιμετρικά του σταδίου πάμπολλες υπαίθριες καντίνες, μόνο που οι Ιταλοί προσέχουν τη διατροφή τους ακόμα κι όταν πρόκειται για «βρώμικο», άρα το χειρότερο που μπορείτε να βρείτε είναι ένα πανίνο (πανίνο είναι το σάντουιτς στα Ιταλικά) με προσούτο κρούντο, πομοντόρι, μπρι και όλιο ταρτουφάτο, το οποίο οι Ιταλοί ονομάζουν και «πανίνο τζιούστο» (δηλαδή σωστό σάντουιτς) αφού δεν έχει μέσα κρέμα ντι ροζμαρίνο, τόννο, ατσέτο μπαλσάμικο κι άλλες ξετσιπωσιές. Το νου σας όμως, τα πανίνι είναι μικρά σε σχέση με τα δικά μας σάντουιτς και ακριβότερα, άρα αν είστε συνηθισμένες στο τυρί, ζαμπόν, χωριάτικο, πατάτες, μαγιονέζα, πιπεριά με 3 ευρώ θα χρειαστείτε πάνω από δύο πανίνι τζιούστι και 12 ευρώπουλα.

Η Ιντερ

Η Ιντερ είναι το ένα από τα δύο καμάρια της πόλης, το άλλο είναι η Μίλαν. Ιδρύθηκε το 1908 για να διαφοροποιηθεί από την μεγάλη της αντίπαλο στο ότι μπορούσαν να παίζουν εκεί και ξένοι, όχι μόνο Ιταλοί, γι’ αυτό και ονομάστηκε Ιντερνασιονάλε. Το «Ιντερ» αποτελεί συντομογραφία. Είναι η μοναδική ομάδα στην Ιταλία που δεν έχει υποβιβαστεί ποτέ από τον Σέριε Α (την πρώτη εθνική δηλαδή), και δεν έχει φορέσει ποτέ Αντίντας (αυτά τα στατιστικά κορίτσα δε θα τα βρείτε ούτε στη βικιπίδια να το ξέτε). Έχει πάρει 18 πρωταθλήματα και 7 Κύπελλα Ιταλίας, 3 Κύπελλα Πρωταθλητριών Ευρώπης, ένα ΟΥΕΦΑ, και 3 Διηπειρωτικά, και θεωρείται μια από τις πιο δαφνοστεφανωμένες ομάδες της Ιταλίας και της Ευρώπης. Ήταν η πρώτη ομάδα στον κόσμο που έπαιξε κατενάτσιο, ένα σύστημα που είχε 5 αμυντικούς αντί για 4 που χρησιμοποιούσαν ως τότε όλες οι ομάδες, και που είχε θεωρηθεί ότι καταστρέφει το θέαμα, το μακρυνό 1965, αλλά σήμερα υπάρχουν πάρα πολλές ομάδες που έχουν εξελίξει το συγκεκριμένο αμυντικό σύστημα και παίζουν πια το γνωστό «πούλμαν» γιατί ο μοναδικός που λείπει από την άμυνα είναι ο οδηγός του πούλμαν, όλοι οι άλλοι αμύνονται!!
Τα χρώματα της ομάδας είναι το μαύρο και το μπλε που συμβολίζουν αντίστοιχα τη νύχτα και τον ουρανό, άρα δεν είχαμε καμιά τρελή φαντασία στην επιλογή από τους ιδρυτές της ομάδας. Στο σήμα της ομάδας υπάρχει ένα φιδάκι, ο Μπισκιόνε (έτσι λέγεται ο Διαμαντής στα Ιταλικά), τον οποίο πρωτοσυναντάμε πριν από πεντακόσια και πλέον χρόνια στο θυρεό του οίκου των Σφόρτζα που διοίκησαν όλη την Ιταλία με έδρα το Μιλάνο την περίοδο της Αναγέννησης.

Στην Ιντερ έχουν παίξει πάρα πολλοί τεράστιοι ποδοσφαιριστές, Ιταλοί αλλά και ξένοι. Αν ήθελα να πω μερικά ονόματα παιχτών με πολλά παιχνίδια στην ομάδα θα ανέφερα τον Αργεντίνο Ζανέττι που έπαιξε 20 χρόνια με την ομάδα και που έφυγε στα σαρανταβάλε του και που ακόμα και στο τέλος έμοιαζε με τριαντάρης, τον Μπέργκομι, που έπαιξε όλα τα παιχνίδια της καριέρας τους στους νερατζούρι – έτσι λέγεται η Ιντερ από τα χρώματά της, το μαύρο (=νέρο) και το μπλε (=ατζούρο), ο Φακέτι, ο Ματσόλα, ο Αλτομπέλι και ο Μπονισένια που προκαλούσε ρίγη συγκίνησης στον αντρικό πληθυσμό με τα γκολ του και στο γυναικείο με την ομορφιά του.

Αντίθετα με τις Εθνικές ομάδες των χωρών που είδαμε το καλοκαίρι στη Ρωσία, κορίτσα, οι οποίες ανήκουν διοικητικά στις ομοσπονδίες των χωρών τους, τα κλαμπ, ανήκουν στους προέδρους τους, συνήθως, οι οποίοι και καθορίζουν την πορεία τους με βάση τα χρήματα που διαθέτουν και το πώς τα διαχειρίζονται. Η Ιντερ αποτελεί μια «οικονομική μαύρη τρύπα» στο ποδοσφαιρικό στερέωμα, καθώς τα ποσά που έχει δαπανήσει για μεταγραφές ποδοσφαιριστών τα τελευταία τριάντα χρόνια είναι κυριολεχτικά αμέτρητα. Ο επί μια 20ετία περίπου πρόεδρός της Μάσσιμο Μοράτι, που ασχολείται με πετρέλαια, υπολογίζεται ότι δαπάνησε περισσότερα από 1,5 δις ευρώ από τη προσωπική του περιουσία για να μπορέσει να χαρεί πέντε πρωταθλήματα κι ένα ΤσουΛου, όλα όταν η μεγάλη αντίπαλος, η Γιουβέντους, είχε βρεθεί στο Β εθνική λόγω σκανδάλου δωροδοκίας. Ο Μοράτι πούλησε την ομάδα σε έναν Ινδονήσιο, τον Τοχίρ, ο οποίος όχι μόνο δεν πήρε ούτε κύπελο της ΕΒΓΑ, αλλά κατάφερε να προκαλέσει ατιμωτική τιμωρία της ομάδας από την ΟΥΕΦΑ για οικονομικές ατασθαλίες. Τελικά πούλησε και αυτός σε ένα… Κινέζικο φαντ, αλλά παραμένει πρόεδρος, κι όποιες βρει σε ποιον ανήκει σήμερα η ομάδα κερδίζει ταξίδι στο Μιλάνο και τουρ στη Πιάτσα Ντουόμο.

Το καλοκαίρι οι Κινέζοι πάντως προχώρησαν σε πωλήσεις παιχτών και κατάφεραν να εμφανίσουν κέρδη καμιά 15ριά μύρια και έτσι η ΟΥΕΦΑ τους άφησε να παίξουν στο ΤσουΛου. Η χρηματιστηριακή αξία των σημερινών 23 κανονικών και 28 δανεικών ποδοσφαιριστών της ομάδας ανέρχεται σε 550 εκατομμύρια ευρώ, και την κατατάσσει στις 20 ακριβότερες του κόσμου.
Το κακό με την ομάδα είναι ότι τα τελευταία πολλά χρόνια έχει αποφασίσει να τιμήσει με ζέση το όνομά της, Ιντερνασιονάλε, με αποτέλεσμα να έχει μαζέψει μια Βαβέλ ποδοσφαιριστών από την Ευρώπη, τη Νότια Αμερική, την Αφρική και την Ασία (!!!), την οποία ανακυκλώνει διαρκώς, χωρίς να περιλαμβάνει πολλούς Ιταλούς στο μείγμα. Πολλές φορές η ομάδα παρατάσσεται στο γήπεδο με 11 ξένους, οι οποίοι μάλιστα συχνά προέρχονται από 11 διαφορετικές χώρες. Στη λίστα των ποδοσφαιριστών που δήλωσε για τους αγώνες των ομίλων περιλαμβάνονται μόλις 7 Ιταλοί, εκ των οποίων δύο είναι τερματοφύλακες και από τους υπόλοιπους πολλοί είναι νεαροί. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ο κόσμος να δυσκολεύεται να ταυτιστεί με κάποιον παίχτη, και το ρόλο του ήρωα στα μάτια των χιλιάδων τιφόζι παίζει φέτος ο Ικάρντι, ο Αργεντίνος επιθετικός της ομάδας.

Η Τόττεναμ

Απέναντί της σήμερα παρατάχτηκε η Τόττεναμ, μια ομάδα από το Λονδίνο, με πολύ λίγους τίτλους στην ιστορία της, αλλά με άκρως διαφορετική οικονομική προσέγγιση του θέματος. Οι πετεινοί (παρατσούκλι της ομάδας) διοικούνται από κάτι Οβραίους, όνομα και πράμα, που ενδιαφέρονται κυρίως να αποδίδει οικονομικά η ομάδα, και που τα τελευταία χρόνια αγοράζουν κάτι παιχτάκια σε τιμή ευκαιρίας, τα καλλιεργούν και τα μοσχοπουλάνε σε κάτι ομάδες – θύματα των μάνατζερ, όπως η ίδια η Ιντερ. Τον Ιούλιο η Τόττεναμ είχε εννέα ποδοσφαιριστές στις τέσσερις εθνικές που έφτασαν ως τα ημιτελικά του παγκοσμίου κυπέλλου. Το καλοκαίρι που μας πέρασε η Τόττεναμ δεν έκανε ούτε μία μεταγραφή. Δεν πούλησε ή αγόρασε κανέναν ποδοσφαιριστή και αποφάσισε να εμφανίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά την ίδια ακριβώς ομάδα.

Η Τόττεναμ που δεν έχει τα παράσημα της Ιντερ, φέτος παίζει για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στους ομίλους του ΤσουΛου, ενώ ο Ιντερ επιστρέφει στο θεσμό μετά από επτά χρόνια απουσίας! Η Τόττεναμ είναι μια από τις καλύτερες ομάδες του κόσμου. Η χρηματιστηριακή της αξία ξεπερνά τα 800 εκατομμύρια ευρώ ενώ η ποδοσφαιρική της αξία την κατατάσσει ανάμεσα στις 5-6 καλύτερες όλης της Ευρώπης, καθώς έχει πολλούς παίχτες που ξέρουν μπάλα, πραγματική μπάλα, από αυτή που χαίρεσαι να βλέπεις, άσχετα με το αποτέλεσμα. Ανέκαθεν τη, λευκή, φανέλα της με το κοκόρι φορούσαν μπαλαδόροι που ήξεραν πολλά καντάρια μπάλα, ενώ ακόμα και σήμερα, την εποχή της παγκόσμιας αμπαλοσίνης, που καλοί θεωρούνται όσοι τρέχουν ή όσοι βουτάνε στο χορτάρι με το παραμικρό, στη Τόττεναμ παίζουν ορισμένοι πραγματικά καλοί ποδοσφαιριστές όπως ο Κέην, ο Ντελε Άλι, ο Έρικσεν, ο Σον, ο Λούκας Μόουρα, ο Λαμέλα και ο Γιορίς..

Το παιχνίδι

Μπροστά στο σεντόνι με τα αστέρια οι δυο ομάδες παρατάχθηκαν με 22 ποδοσφαιριστές από 16 διαφορετικές χώρες. Παρόλο που η μία ομάδα ήταν Ιταλική και η άλλη Αγγλική, οι περισσότεροι παίχτες στο γήπεδο ήταν … Βέλγοι!! Φυσικά καταλαβαίνετε κορίτσα ότι όροι όπως «Ιταλική» ή «Αγγλική» ομάδα έχουν αποκτήσει πλέον γραφικό χαρακτήρα!!

Το ματς ήταν τραγικό. Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο έμοιαζε να παίζουν οι Πρασινογκούστεροι Ισώματος με τις Πυγολαμπίδες Βαλμαντούρας. Η Τόττεναμ, που είναι σαφώς καλύτερη ομάδα από την Ιντερ, έδειχνε ανίκανη να πιάσει ένα στοιχειώδη ρυθμό, ενώ η Ιντερ που είχε και την υποστήριξη 60 χιλιάδων οπαδών της είναι αυτή την εποχή ανίκανη να αλλάξει τρεις μπαλιές. Στο δεύτερο ημίχρονο η Τόττεναμ κατάφερε να βάλει ένα τυχερό γκολ, χωρίς να το παλέψει ιδιαίτερα, οπότε ίσως πιο σωστό είναι να πούμε ότι η Ιντερ κατάφερε να φάει ένα γκολ χωρίς να πιεστεί πολύ. Μετά όμως από αυτό το γκολ το παιχνίδι άνοιξε, κι επειδή το παιχνίδι δεν είναι παράθυρο, όταν λέμε άνοιξε εννοούμε ότι οι παίχτες της μέτριας ομάδας δεν ασχολούνται τόσο πολύ με το μαρκάρισμα των αντιπάλων ποδοσφαιριστών γιατί σκέφτονται πώς να κάνουν καμιά επίθεση της προκοπής μπας κι ισοφαρίσουν, οπότε και οι ποδοσφαιριστές της καλύτερης ομάδας βρίσκουν χώρους για να επιτεθούν πιο εύκολα κι αυτοί.

Κι ενώ όλοι περιμέναμε το δεύτερο γκολ της Τόττεναμ, κι όταν λέμε όλοι, εννοούμε αυτούς που βλέπαν το ματς από το σπίτι, αυτούς που το βλέπαν από το γήπεδο, αυτούς που παίζαν, και τον Τονίνο που πουλάει πανίνο τζιούστο έξω από το γήπεδο και ακούει το ματς στο ραδιόφωνο, η Ιντερ κατάφερε να ισοφαρίσει με τον ήρωά της, τον Ικάρντι, τον Αργεντίνο, λίγο πριν το τέλος του παιχνιδιού. Όταν εννέα ποδοσφαιριστές σου έτρεχαν στη Ρωσία μέχρι τα μέσα Ιούλη, άλλοι 7 είχαν κάτσει με τις εθνικές τους μέχρι τα τέλη Ιούνη, όταν δεν αγοράζεις ούτε έναν παίχτη να σου κάνει δυο ρεπά των καλών σου, κι όταν παίζεις σε ένα πρωτάθλημα σα το Αγγλικό που το τρέξιμο πάει στεφάνι, και τρως το 1-1 στο 86, το πιθανότερο είναι να ισχύσει τελικά ο νόμος του πούστη, και «του πούστη, να χάσεις κιόλας!!»

Κι όντως έχασε η Τόττεναμ, γιατί στο τέλος η Ιντερ που είναι μεγάλο κλαμπ, με πολύ βαριά φανέλα, πίεσε πολύ, κι ας είναι όλοι οι παίχτες της μισθοφόροι. Είδαν, οι μισθοφόροι, ότι οι παίχτες της Τόττεναμ δεν πάταγαν καλά στα πόδια τους, δεν έπαιρναν όλες τις κόντρες όπως πριν, λες και παίζανε παιδιά με άντρες, μπήκε και ο κόσμος με τη φωνή στο κόλπο και λίγο πριν τελειώσουν και οι καθυστερήσεις ένας νεαρός Ιταλός, ένας από τους μόλις τρεις Ιταλούς που έπαιξαν για λογαριασμό της «Ιταλικής» ομάδας, κατάφερε να βάλει ένα δεύτερο γκολ και η Ιντερ να νικήσει μετά από πεντέμιση χρόνια με το ίδιο σκορ που είχε νικήσει τον Μάρτη του ’13 την Μαρσέγι, που λέει κι ο Αλέφαντος, στη τελευταία νίκη της ομάδας στο ΤσουΛου.

Οι Άγγλοι, τρόπος του λέγειν είπαμε, έχασαν ένα «δικό τους» παιχνίδι, από μια ομάδα που μπήκε ως η πιο αδύναμη στον όμιλο, ο οποίος απέκτησε άγρια ομορφιά από την αρχή. Ο δρόμος είναι μακρύς, αλλά οι τιφόζοι θα γεμίσουν χαρούμενοι τα καφέ που μετατρέπονται σε μπυραρίες το απόβραδο, και θα αρχίσουν να θυμόνται στις συζητήσεις τους τα κατορθώματα των μεγάλων παιχτών του παρελθόντος και θα ονειρεύονται επανάληψη των επιτυχιών και των ένδοξων ημερών. Για την Τόττεναμ είναι Τρίτη και το Σάββατο έχουν ματς με τη Μπράιτον, εκτός έδρας μάλιστα…

Από |2018-09-29T23:23:11+00:00Σεπτέμβριος 18th, 2018|Champions League 18-19|0 Σχόλια