Ναργιλές με γεύση μπλούμπερι

Συνάντησα μια φίλη μου χθες βράδυ που δουλεύει πωλήτρια σε γνωστή αλυσίδα, που αν και σχόλαγε επίσημα στις εννιά, εγώ την πέτυχα στις δέκα παρά, ακόμα με τα ρούχα της δουλειάς, μόλις είχε φύγει από το μαγαζί… Αυτής της φίλης μου της αρέσει πολύ η μπύρα και πάνω στη κουβέντα (ποια κουβέντα δηλαδή, όλο «τι κάνεις, καλά, εσύ» και κάτι κουνήματα του κεφαλιού που τα λέγαν όλα) με ρώτησε αν ήξερα ότι την καλύτερη μπύρα στο κόσμο τη φτιάχνουν στη Τσεχοσλοβακία. Η φίλη μου που όταν πήγαινε σχολείο έτσι την έμαθε τη χώρα, αρνείται να δεχθεί ότι σήμερα την έχουν κόψει σε Τσεχία και Σλοβακία.

Η πόλη

Τόσο η Τσεχοσλοβακία όσο και η Τσεχία, είχαν κι έχουν για καμάρι τους τη Πράγα, μια παραμυθένιας ομορφιάς πόλη που όποιος την επισκέπτεται την ερωτεύεται για την εικόνα της και τη μισεί για τον καιρό της. Η Πράγα κρατά για λογαριασμό της τον τουρισμό και παραχωρεί τον τίτλο της παραγωγικής πρωτεύουσας στο Πιλζέν, μια πόλη κοντά στα σύνορα με τη Γερμανία, που μένουν περίπου 130 χιλιάδες Τσέχοι και 40.000 ξένοι. Στη τοπική διάλεκτο, στα Τσέχικα δηλαδή, η πόλη λέγεται Plzen, σκέτος γλωσσοδέτης για όσους δεν έχουν συνηθίσει να προφέρουν τρία τρία τα σύμφωνα. Στο Πλζεν ή Πιλζέν, υπάρχουν μια σειρά από εργοστάσια της Σκόντα, που φτιάχνουν τραίνα κι ανεμογεννήτριες, και ένα σωρό ζυθοποιίες που φτιάχνουν εδώ και 750 χρόνια μια από τις καλύτερες μπύρες στο κόσμο, τη Πίλσνερ, σήμα κατατεθέν της πόλης. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το μέσο ετήσιο εισόδημα των Πιλζανών να υπολογίζεται σε 44 χιλιάδες ευρώπουλα όταν το ετήσιο εθνικό της Τσεχίας είναι το μισό!

Η πόλη είναι ένας συνδυασμός πράσινου και γκρίζου, με τη γη να είναι πράσινη κι όλα τ’ άλλα γκρίζα. Βρέχει κάθε δεύτερη μέρα, ο ήλιος βγαίνει πιο σπάνια κι από το τζόκερ του ΟΠΑΠ, τα μισά κτήρια είναι από την αναγέννηση και τα άλλα μισά από την εποχή του υπαρκτού σοσιαλισμού, ο μισός κόσμος πάει το πρωί στα εργοστάσια της Σκόντας και περνάει τη μέρα του μπροστά σ’ ένα ταινιόδρομο σφίγγοντας μπουλόνια κι άλλος μισός πάει στις ζυθοποιίες της Όρκουελ και της Γκαμπρίνους και γιομίζει τα βαρέλια βρώμη και λυκίσκο για να φτιάξει μπύρα. Όλοι σχολάνε αργά το απόγεμα, χώνονται σε παμπ και μπυραρίες και γίνονται σταφίδα μπας κι αντέξουν τη μιζέρια του καιρού, οπότε κορίτσα αν τυχών σας φέρει ο διάολος στο Πιλζέν, γιατί ο καλός Θεός αποκλείεται να σας στείλει σε τέτοιο μέρος, μην περιμένετε ούτε ακριβά μαγαζά για ψώνια, ούτε νάιτ λάιφ, ούτε Μάικλ Νάιτ (αυτός με τον Κιτ).

Η ομάδα

Σ’ όλες αυτές τις ψυχές εδώ και χρόνια κρατά συντροφιά η ποδοσφαιρική ομάδα της Βικτόρια, που δε χρειάζεται να μιλάς φαρσί τα Τσέχικα για να καταλάβεις ότι σημαίνει «νίκη». Η Βικτόρια, πριν τον κουμμουνισμό, κατά τη διάρκεια του κουμμουνισμού (όταν και είχε μετονομαστεί προσωρινά σε Σκόντα) και μετά τον κουμμουνισμό, ήταν μια μέτρια ομάδα, χωρίς καμία απολύτως επιτυχία. Το 1999 μέσα στο γενικότερο πνεύμα «οι δυτικοί είναι τσίφτηδες, εμείς είμαστε τενεκέδες», η ομάδα πουλήθηκε σε έναν Ιταλικό επενδυτικό αθλητικό όμιλο και απλά συνέχισε τη μίζερη πορεία της ανεβοκατεβαίνοντας κατηγορίες μέχρι το 2005 οπόταν και οι ντόπιοι αποφάσισαν να την πάρουν πίσω από τους Ιταλούς και να την τρέξουν μόνοι τους. Απευθύνθηκαν στις πλούσιες τοπικές εταιρείες, μάζεψαν από χορηγίες όσα λεφτά χρειάζονταν για να είναι αξιοπρεπείς, μετέφεραν στο κλαμπ τη μενταλιτέ της πόλης που στηρίζεται στο τρίπτυχο «δουλειά, δουλειά, δουλειά» και μετά από πέντε χρόνια κέρδισαν τον πρώτο τίτλο τους, το κύπελλο της χώρας. Την επόμενη χρονιά, το 2011 κέρδισαν το πρώτο τους πρωτάθλημα, και από τότε έχουν πάρει άλλα τρία, ενώ η χειρότερη θέση που έχουν τερματίσει από τότε είναι … η δεύτερη!! Όλα αυτά σε μια χώρα που έχει θρέψει ομάδες όπως η Σπάρτα, η Σλάβια κι η Ντούκλα.

Στη Βικτόρια παίζουν 18 Τσέχοι, 6 Σλοβάκοι κι ένας Νιτζεριάνος, για να δίνει χρώμα στην ομάδα. Κανείς τους δεν είναι φίρμα, γνωστός ή έστω ανερχόμενο αστέρι. Είναι η φτηνότερη ομάδα από τις 32 του φετινού ΤσουΛου και δε ντρέπεται καθόλου για αυτό. Εμφανίζεται για τρίτη φορά στους ομίλους και ξέρει ότι στο τέλος της περιπέτειας θα έχει μόνο κέρδη…

Το γήπεδο

Το γήπεδό της, το Μέστα Πίλζνε (σημαίνει δημοτικό στάδιο), είναι χτισμένο στο Πάρκο Στρουντζ, εκεί κοντά που συναντιόνται τα νερά του Μίτζα και του Ράντμπουτζα, και αν πάτε σε κάποιο ματς τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο (το πρωτάθλημα Τσεχίας είναι ένα από αυτά που ξεκινάν νωρίτερα σε όλη την Ευρώπη, λόγω καιρού), τότε θα απολαύσετε και τον ήλιο και τη φύση και το τοπίο. Οι Πιλζάνοι, το 2011, πούλησαν το όνομα του γηπέδου σε μια Κορεατική εταιρεία που έχει φτιάξει κάτι εργοστάσια στη περιοχή και οι συμπαθείς κοντοί τεμπέληδες σχιστομάτηδες δαπάνησαν 360 μιλλιόνια τσέχικα τάλιρα για να το κάνουν ένα μοντέρνο γήπεδο 12.000 θέσεων που είναι προδιαγραφών ΟΥΕΦΑς και παίζει πια εκεί και η εθνική ομάδα. Δεδομένης της πρόσφατης ανακαίνισης του γηπέδου, της μικρής χωρητικότητάς του και της πορείας της ομάδας τα τελευταία χρόνια, για να βρεις εισιτήριο πρέπει να έχεις μπάρμπα στη Κορώνη της Τσεχοσλοβακίας, η οποία λογικά θα λέγεται Κρνη. Το γήπεδο πλέον καλές μου, ονομάζεται Ντούσαν Αρήνα.

Γύρω από το γήπεδο θα βρείτε πριν τον αγώνα κάτι καντίνες Τσέχικες που πουλάνε βραστά λουκάνικα, που επειδή είναι χοντρά σα το χέρι σας, μια καθώς πρέπει κυρία δε μπορεί να τα βάλει στο στόμα της. Τουλάχιστον όχι εύκολα. Τα χοντρά λουκάνικα τα σερβίρουν μέσα σε κάτι μικρά ψωμάκια, τα οποία γρήγορα καταλαβαίνεις ότι δε στα δίνουν για να τα φας αλλά για να κρατάς το λουκάνικο να μη καείς. Επίσης σερβίρουν μπύρα σε μεγάλα ποτήρια. Την μπύρα μπορείς να την πάρεις και στο γήπεδο, τα λουκάνικα όχι, δε χωράν στα τουρνικέ.

Ο κόσμος είναι χαλαρός και η έκφραση «καυτή ατμόσφαιρα» είναι παντελώς άγνωστη στους φιλοξενούμενους της Ντούσαν Αρήνα, πρώην Δημοτικό Στάδιο του Πιλζέν.

Η ΤΣΣΚΑ

Χτες, στη πόλη ήλθε «ένας φίλος από τα παλιά», η ΤΣΣΚΑ Μόσχας, η ομάδα του Ρωσικού Στρατού, το μεγαλύτερο αθλητικό σωματείο της μεγαλύτερης χώρας του Ανατολικού μπλοκ. Μια ομάδα σύμβολο, με άπειρες επιτυχίες σε όλα τα αθλήματα σε βάθος χρόνων. Ένας πλούσιος σύλλογος, που αφού ταλαιπωρήθηκε κάμποσα χρόνια στα νύχια μάνατζερ, επιστρέφει αργά και σταθερά στη κανονικότητα. Η ΤΣΣΚΑ παρέταξε 9 ρώσους παίχτες, ένα Κροάτη, δικό μας παιδί, κι ένα Βραζιλιάνο πρώην θερμαστή σε γκαζάδικο Οδησσός-Ιταπόα. Για του νεαρότερους Πιλζάνους το ματς ήταν απλά μια πρόκληση απέναντι σε μια «καλύτερη», στα χαρτιά, ομάδα. Για τους μεγαλύτερους το παρελθόν ήταν «ακόμα εκεί», μπορούσες να το δεις στα υγρά τους μάτια.

Το παιχνίδι

Το παιχνίδι ήταν μέτριο. Οι μονάδες που συμμετείχαν το έκαναν τέτοιο. Τα σύνολα είχαν μια ομοιομορφία, μια συνοχή, μια ομοψυχία, το καταλάβαινες εύκολα, αλλά η τέχνη απουσίαζε. Όσες από σας προλάβατε να θαυμάσετε την εθνική Τσεχοσλοβακίας να νικά τους Δυτικογερμανούς το ’76 και να παίρνει το Κύπελλο Εθνών ή την Εθνική Σοβιετικής Ένωσης να νικά τους πάντες τη δεκαετία του ’60, το χτεσινό παιχνίδι ήταν σαν αργιλές με γεύση μπλούμπερι. Ένδοξες φανέλες, μεγάλες ποδοσφαιρικές σχολές, αλλά το θέαμα φτωχό και μίζερο.

Μέσα σε όλη αυτή τη μετριότητα ξεχώρισε ένας Τσέχος που η φάτσα του ήταν ένα κράμα Μαρκ Νόπφλερ και Μάκη Δεμίρη και που αν του έβγαζες τη φανέλα και το σορτάκι και του φόραγες λευκό πουκάμισο και μαύρο παντελόνι θα έμοιαζε με γκαρσόνι σε εστιατόριο των ‘70s. Αυτός ο αντιεμπορικός τυπάκος, που τον λένε Κράμεντσικ, κόλλησε δυο παστέλια στους Ρώσους στο πρώτο ημιχρόνιο κι έφερε τη βελούδινη επανάσταση μετά από 30 χρόνια στις ψυχές των Τσέχων, των Σλοβάκων και των Τσεχοσλοβάκων.

Οι Ρώσοι όμως είναι καλή ομάδα, καλύτερη από τη Βικτόρια, και κατάφεραν να μειώσουν πολύ νωρίς στο δεύτερο μέρος. Μετά το 2-1, το ματς απέκτησε μια άγρια ομορφιά καθώς περίμενες ποιος θα κάνει το σοβαρότερο λάθος και θα φάει το γκολ. Η αλήθεια είναι ότι οι γηπεδούχοι είχαν καλύτερες ευκαιρίες να μεγαλώσουν πάλι τη διαφορά υπέρ τους, ακόμα και μετά την αλλαγή του ροκά-ηθοποιού-σερβιτούρου Νόπφλερ-Δεμίρη-Κράμεντσικ. Παρά τις προσπάθειές τους όμως, αλλά και παρά την προϊόντος του χρόνου αυξανόμενη λύσσα των Ρώσων το 2-1 παρέμενε ως το τέλος.

Στα τελευταία λεπτά όμως το μυστήριο λύθηκε. Οι Ρώσοι ισοφάρισαν. Αλλά το κοράκι το ακύρωσε για οφσάιντ. Το κοράκι-γραμμών είχε δίκιο, ο Ρώσος ήταν ακάλυπτος. Ανακούφιση. Μετά από 3 λεπτά όμως, και ενώ είμαστε πια στο ογδονταφεύγα, οι Ρώσοι ισοφάρισαν πάλι. Νέα κλάιματα απ’ τη μια, νέα πανηγύρια απ’ την άλλη, όμως το κοράκι το ακύρωσε ξανά! Για φάουλ, είπε, ενός Ρώσου πάνω σε ένα Τσέχο, μέσα στη περιοχή. Να σας πω τη καθαρή μου αλήθεια, ένιωσα σα κάποιος να προσπαθεί να εκδικηθεί τους σημερινούς Ρώσους για όσα έκαναν οι πατεράδες τους στους πατεράδες των σημερινών Τσέχων, γιατί το φάουλ που σφύριξε ο Γάλλος ήταν λίγο μαϊτζέβελο. Μάλιστα πάνω στην ένταση της στιγμής πέσαν κάτι ψιλές εκεί στη γραμμή του κόρνερ κι ο κόσμος φώναζε στις κερκίδες «ε τι κάνετε εκεί παλιόπαιδα, καθίστε φρόνημα», για τέτοιο πάθος μιλάμε. Ο Γάλλος όμως σα να κατάλαβε ότι έχει κάνει μαλακία με το δεύτερο γκολ και μετά από δύο λεπτά, ενώ τελειώναν πια και τα χασομέρια, σε ένα γλίστρημα ενός Ρώσου σα κι αυτά που κάναμε μικροί στο σχολείο για να πέσουμε δήθεν πάνω σας και να σας πιάσουμε καμιά νεφραμιά, κα’να ψαχνό, κι εσείς να σκούζετε δήθεν τσαντισμένες, που άλλο που δε θέλατε, αλλά πάμ’ παρακάτω τώρα, έδωκε πέναλτι.

Οι Ρώσοι άφησαν έξυπνα να το βαρέσει ο Κροάτης, κρύο αίμα, έξω από την κόντρα αυτός, το έβαλε το γκολ, έγινε το 2-2 και ο διαιτητής το σφύριξε γρήγορα γρήγορα μην έχουμε τίποτα λιγούρες.

Οι Τσέχοι αδικούνται και γιατί φάγαν το γκολ στις καθυστερήσεις, και γιατί το πέναλτι ήταν ολίγο μουσαντένιο και γιατί είχαν παίξει καλά. Οι Ρώσοι ανασάνανε με ανακούφιση γιατί το κάζο της ήττας από τη φτωχότερη ομάδα της διοργάνωσης και μάλιστα από χώρα πρώην δορυφόρο που την είχαν ταράξει στη σφαλιάρα πριν από χρόνια, θα ήταν μεγάλο.

Οι 11.312 θεατές του αγώνα έφυγαν με το κεφάλι σκυμμένο και το στόμα πικρό. Πολλοί από αυτούς σταμάτησαν για 7-8 τελευταίες μπύρες σε κάποια παμπ πριν παν’ στο σπίτι και κρατήσουνε το χάρο ξύπνιο με το ροχαλητό τους. Οι υπόλοιποι τάχυναν το βήμα τους να αποφύγουν τη δροσά που’ ρχεται παράωρα από το Μίτζα και τον Ράντμπουτζα και πέσανε στο κρεβάτι τους κάνοντας ησυχία μπας και ακούσουν τη βρώμη να βράζει στα καζάνια της μπύρας.

Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…

Από |2018-09-30T00:19:55+00:00Σεπτέμβριος 19th, 2018|Champions League 18-19|0 Σχόλια