Σου και α και που

Συνάντησα τις προάλλες μια φίλη που είχε έρθει για όψιμες καλοκαιρινές διακοπές από τη Γερμανία. Η φίλη αυτή έχει μεγαλώσει εκεί, στη Γερμανία, από Έλληνες μετανάστες των ‘70s και κάνει διακοπές κάθε χρόνο εδώ. Οδηγεί Μερσεντές, φυσικά, και δε σταματά να δείχνει σε όλους πόσο άνετη είναι με το χρήμα. Αυτοί που τους δείχνει πόσο άνετη είναι με το χρήμα θυμούνται ακόμα ότι όταν ήταν μικρή,  στο σπίτι της βγάζανε το μπρίκι από τη φωτιά με τη πένσα, και φαντάζονται ότι η Μερσεντές μπορεί να είναι νοικιασμένη, και ότι η φίλη μου που γεννήθηκε εδώ, αλλά μεγάλωσε εκεί, μπορεί στη πραγματικότητα να είναι μια απλή ταμίας σε σουπερ μάρκετ εκεί, κι εδώ να θέλει να δείχνει πριγκίπισσα, αλλά άμα δε το’χεις το χαϊλίκι καλύτερα να είσαι ταπεινός και προσεχτικός γιατί όλες ξέρετε ότι το κιτς είναι Γερμανική λέξη.

Η συμπεριφορά αυτής της φίλης μου με οδήγησε κατευθείαν στο ματς ανάμεσα στη Χόφενχαιμ και τη Μάντσεστερ Σίτυ. Κι ο λόγος είναι ότι πρόκειται για δυο ομάδες που μοιάζουν πολύ στη κόρη του μετανάστη του Έλληνα των ‘70s. Θα σας εξηγήσω αμέσως γιατί.

Η Χόφενχάιμ

Η γηπεδούχος ομάδα, η Χόφενχάιμ, που συμπαθάτε με που της βάζω δυο τόνους, αλλά έχει τέσσερις συλλαβές και δε γίνεται να τη τονίσω πριν την προπαραλήγουσα γιατί αν τυχών η δασκάλα που είχα στο δημοτικό διαβάζει τα κείμενά μου, θα μου στείλει mail να γράψω 100 φορές «οι λέξεις δεν τονίζονται ποτέ πριν την προπαραλήγουσα» χωρίς κόπι-πάστε. Κι οι ντόπιοι, θα πούμε παρακάτω για δαύτους, το τονίζουν το όνομα στη πρώτη συλλαβή του, την τέταρτη από το τέλος, αλλά αυτοί είναι Γερμανοί, τσακωμένοι με την ορθοφωνία, κι έχουν μια γλώσσα τόσο εύηχη που ένα καλοκαίρι που μια παρέα τουριστών έτρωγε ψάρια δίπλα μου σε ένα ταβερνάκι, εγώ έτρωγα χόρτα με γαύρο, αυτοί απλά κουβέντιαζαν αλλά εγώ νόμιζα ότι πνίγονταν με τα κόκκαλα, μια φορά μάλιστα σηκώθηκα να χτυπήσω έναν στην πλάτη.

Έλεγα λοιπόν ότι η γηπεδούχος ομάδας, η Χόφενάιμ με τους δύο τόνους κλπ. κλπ. είναι το παιχνιδάκι ενός τυπά που δεν έχει τι να κάνει τα λεφτά. Αυτός ο τυπάς, που το όνομά του μας είναι αδιάφορο, γιατί έχει μόνο λεφτά, είναι ο ιδιοκτήτης της SAP, της μεγαλύτερης εταιρείας στο κόσμο στο επιχειρηματικό λογισμικό. Τα προγράμματα που φτιάχνει η SAP δεν απευθύνονται στην Τούλα που την πιέζουν να κόβει απόδειξη για κάθε εσπρέσο φρέντο μέτριο με μαύρη, που πουλάει, ούτε στη Γιάννα που πουλάει φουστάνια που έχει φέρει μέσα σε βαλίτσα από μια βιοτεχνία έξω απ’ το Μιλάνο. Απευθύνονται σε πιο μεγάλα μαγαζά, όπως το λιμάνι της Αμβέρσας ή η Ανεξάρτητη Αρχή Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων της Μουντζαβουντού. Η SAP έχει ετήσιο τζίρο πάνω από 40 δις ευρώ και απασχολεί παγκοσμίως 90.042 υπαλλήλους. 42 είναι οι παίχτες και το προπονητικό τημ της Χόφενχάιμ, με τους δύο τόνους, και καμιά ενενηνταριά χιλιάδες είναι οι εργαζόμενοι στα εκατοντάδες υποκαταστήματα της εταιρείας σε όλη την υφήλιο. Τη σπουδαία αυτή εταιρεία την πιάσανε να δωροδοκεί κάτι κρατικούς υπαλλήλους στον Παναμά το 2015 και δέχτηκε να πληρώσει 4 εκατομμύρια ευρώ ως «ηθική αποζημίωση» προς το κράτος του Παναμά (γελάνε ακόμα και τα ρυμουλκά στη διώρυγα). Την ξαναπιάσανε το ’17 να δωροδοκεί κάτι άλλους δημόσιους υπαλλήλους στη Ν.Αφρική και είναι ακόμα στα παζάρια για την «ηθική αποζημίωση» σε δαύτους, και εγώ ξέρω μια χώρα που η SAP πάω στοίχημα ότι έχει κάνει τα ίδια αλλά άμα την πιάσουν θα τη δικάσουν στη Γερμανία, τη χώρα της, κι όχι στη χώρα που έκανε το έγκλημα, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με τη μπάλα και πάμε παρακάτω.

Η Χόφενάιμ ήταν μια ομάδα – μπυραρία μέχρι το 2000. Ως τότε δεν είχε παίξει ποτέ σε επίπεδο παραπάνω από το τοπικό της ευρύτερης περιοχής της Βάδης-Βιττεμβέργης. Αντιπροσώπευε ένα χωριό τριών χιλιάδων κατοίκων και ήταν το καμάρι των μπυροκοιλιάδων  του, και τίποτα παραπάνω. Ώσπου έπεσε στα χέρια του αφεντικού της SAP και μέσα σε 10 χρόνια την πήγε από το τοπικό πρωτάθλημα στην α’ εθνική που στη Γερμανία τη λένε Μπουντεσλίγκα κορίτσα, έτσι να ξέρετε, μη σας κοροϊδεύει κανείς. Στην Ευρώπη βγήκε γα πρώτη φορά πέρυσι, και χτες έπαιξε μόλις το δέκατο ευρωπαϊκό παιχνίδι της ιστορίας της. Οπότε αν σας πει κανείς ότι η Χόφενχάιμ έχει ιδρυθεί, και καλά, το 1899, γιατί έτσι λέει στο σήμα της, εσείς απλά κοιτάξτε τον χαμογελαστές και ψιθυρίστε του τρια γραμματάκια, σου και α και που….

Το γήπεδο

Όταν αγόρασε την ομάδα το κος SAP, αυτή έπαιζε σε ένα κοτέτσι που έπαιρνε πέντε χιλιάδες όρθιους νοματαίους που μόλις το είδε η γκόμενα του αφεντικού του είπε «Ντίτι (το αφεντικό τον λένε Ντίτμαρ, αλλά η μικρά τον φωνάζει χαϊδευτικά Ντίτι) εγώ εδώ στον Μπίθουλα δεν ξανάρχομαι, χώθηκε το τακούνι του τρεις φορές στη λάσπη, άσε που δε βρίσκω ούτε σκίντο να κάνω πιπί μου». Ο Ντίτι δεν χαλάει χατίρι στη Χάιντι των Κνάιπε (Κνάιπε λένε στη Γερμανία τα κουτούκια) άρχισε να χτίζει ένα μεγάλο και όμορφο γήπεδο που ολοκληρώθηκε το 2008, και τυχαία, την ίδια χρονιά η ομάδα ανέβηκε και στη Μπουντεσλίγκα! Το νέο γήπεδο, που λέγεται Ράιν-Νέκαρ, χωράει 30.000 κόσμο, δηλαδή χωράει σχεδόν 10 φορές το χωριό, και αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ υπερβολής σε χωρητικότητα γηπέδου σε σχέση με τον πληθυσμό της πόλης που βρίσκεται αυτό. Για να λέμε την αλήθεια, ο Ντίτις δε βρήκε χώρο στο Χόφενχάιμ για να χτίσει το γήπεδο και το έχτισε στο γειτονικό Ζίνσχάιμ το οποίο έχει τριανταπέντε χιλιάδες κόσμο και όταν πάνε όλοι, εκτός από τους γιατρούς και τις νοσοκόμες που έχουν εφημερία στο ΙΚΑ της πόλης, το γήπεδο δείχνει γιομάτο.

Το Χόφενχάιμ

Στο Χόφενχάιμ, το χωριό, θα βρείτε κανα καφενείο με wifi και μαύρο καφέ φίλτρου, και αν θέτε κάτι να φάτε θα πρέπει να πάτε στο Ζίνσχαιμ όπου έχει κα’να δυο Κινέζικα που σερβίρουν νουντλς και πάπια με μπαμπού ως τις τρεις το μεσημέρι, αλλά εσείς θα πάτε στον «Ωραίο Μαρμαρά» που τον έχει ένα Τούρκος, ο Τσετίν, και σερβίρει ντονέρ και κεμπάπ από αρνήσο κρέας ως αργά. Στο Ζίνσχαιμ έχει και πιτσαρίες που τις έχουν κάτι Ιταλοί γεννημένοι στη Γερμανία που αν δε φώναζε η δόλια μάνα τους όταν ήταν μικρά, τώρα δε θα ξέρανε ούτε με ποιο χέρι κάνουν το σταυρό τους, Μαντόνα μία κε στρόντζο σέι, όλο τζελάτι και καντσόνι κι από δουλειά νιέντε.

Ψώνια κορίτσα δεν έχει. Κάτι τσίτια πουλάνε σε κάτι μπουτίκ της κακιά ώρας, αλλά εσείς που είστε ψαγμένες ξέρετε ότι από τη Γερμανία αγοράζει κανείς αμάξια και ηλεκτρικές σκούπες αλλά όχι ρούχα ή παπούτσια.

Η Χόφενχάιμ, η ομάδα, βρέθηκε στο ΤσουΛου επειδή η ΟΥΕΦΑ, που διοργανώνει το ΤσουΛου, αποφάσισε από φέτος να πηγαίνουν στο ΤσουΛου κατευθείαν τέσσερις ομάδες από τη Γερμανία, χωρίς προκριματικούς, χωρίς κόπο, χωρίς αγωνιστικά κριτήρια. Το προσόν τους είναι η χώρα που προέρχονται! Αυτό βέβαια δεν είναι κύπελλο πρωταθλητριών, είναι πανηγυράκι κι εσείς που είστε κοπέλες με άποψη, δε τρώτε το σανό ότι «στο κύπελλο παίζουν οι καλύτεροι και οι πιο άξιοι» και άλλα τέτοια παπατζιλίκια. Στο ΤσουΛου παίζουν βασικά «οι δικοί μας».

Η Σίτυ

Απέναντι στη Χόφενχάιμ βρέθηκε χτες μια άλλη ομάδα μνημείο νεοπλουτισμού. Η Μάντσεστερ Σίτυ του Σεΐχη του Αμπου Ντάμπι. Η οποία Μάντσεστερ Σίτυ μπορεί να μην έπαιζε με την Αστραπή ΑειΓιώργη Λάγγουρα ή τη Βροντή ΑειΓιώργη Πράτσικα, όπως έπαιζε η Χόφενχάιμ μέχρι το 2000, αλλά κι αυτή μέχρι το 2008, οπόταν και αγοράστηκε από τον παλυχρονεμένο Μανσούρ Μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάντ, είχε κερδίσει δυο πρωταθλήματα και τέσσερα κύπελλα στο νησί κι ένα κύπελλο κυπελλούχων στην Ευρώπη, μέσα σε 120 χρόνια αληθινής ιστορίας, όχι μουσαντένιας σα της Χοφενχάιμ. Και μέσα σε 10 χρόνια από τότε που την έχει ο Αμπουνταμπιανός έχει κερδίσει 3 πρωταθλήματα, ένα κύπελλο και κάμποσα Λιγκ Καπ (το Λιγκ Καπ είναι ένα κύπελλο έξτρα που γίνεται σε μερικές χώρες στην Ευρώπη, πώς πάτε για μποτέ και μαζί με το κούρεμα, το χτένισμα και το μανικιούρ, κάνετε κι ένα πεντικιούρ, έξτρα, τους καλοκαιρινούς μήνες που φοράτε τα ξώφτερνα, ένα τέτοιο πράμα, που στο νησί όσοι το παίρνουν το καμαρώνουν κι όσοι δε το παίρνουν κάνουν πώς δεν υπάρχει). Στην Ευρώπη η Σίτυ είναι μόνιμα στο ΤσουΛου, αλλά δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα. Γιατί στην ΟΥΕΦΑ δε γουστάρουν καθόλου το νεοπλουτισμό του Σεΐχη, που πήρε μια ομάδα από τα αζήτητα και την έκανε πλούσια μέσα σε λίγους μήνες. Και στην αρχή του κάνανε όλο κάτι χουνέρια στις κληρώσεις (που ο Θεός να τις κάνει κληρώσεις, γελάγανε μέχρι κι οι χαρτοπετσέτες στο Πριγκιπάτο όπου γίνονταν αυτές οι τελετές) και του βάζανε στον όμιλο πάντα δύο δύσκολες, και όποτε πέρναγε τον όμιλο τον κλήρωναν (είπαμε, γελάγαν και τα κρύσταλλα στον πολυέλαιο στο Γκριμάλντι Φόρουμ του Μονακό) με ακόμα μία ζόρικη, κι έτσι η Σίτυ όλα αυτά τα χρόνια όχι μόνο δεν έκανε τίποτα σπουδαίο στο ΤσουΛου, αλλά το’ παιρνε και το μήνυμα ότι έχει να φάει πολλά καρβέλια για να φτάσει τις «άλλες», τις «ιστορικές» ομάδες.

Τα τελευταία δυο χρόνια ο Σεΐχης έφερε και έναν καλό προπονητή να προπονεί τους πολύ καλούς παίχτες που είχε αγοράσει, και κάπως έτσι η ομάδα έφτασε να κάνει κάτι ασύλληπτα ρεκόρ στο πρωτάθλημα Αγγλίας, και σεις να θυμάστε αυτό κορίτσα, ότι τα ασύλληπτα ρεκόρ τα κάνουν πάντα οι ομάδες που παίζουν ποδόσφαιρο, που έχουν παίχτες που της μιλάν τη μπάλας, κι όχι αυτές που έχουν παίχτες που απλά την κυνηγάν. Ε, από πέρυσι που την ομάδα δεν είναι εύκολο να τη σταματήσουν οι «άλλες», οι «μεγάλες», η ΟΥΕΦΑ στέλνει μηνύματα στον Σεΐχη με τους διαιτητές και τους επόπτες. Και κρατήστε τη αυτή τη κουβέντα, καλές μου, θα τη βρούμε μπροστά μας.

Ο αγώνας

Το παιχνίδι είχε πολύ πλάκα στην αρχή. Μέχρι να φέρουν μια γύρα στη κερκίδα, τα μάτια τους, οι παίχτες της Σίτυ μπας και δουν καμιά ξανθιά Γερμανίδα να της κλείσουνε το μάτι, για τέτοια βαρεμάρα μιλάμε ότι είχαν, έχαναν ήδη με 1-0. Οι παίχτες της Χόφενχάιμ άρχισαν να τσιμπιούνται μεταξύ τους για να δουν αν είναι ξύπνιοι ή αν κοιμούνται κι ονειρεύονται. Πριν όμως προλάβει το δεξί μπακ να τσιμπήσει το σεντρε μπακ, το έπιασαν οι παίχτες της Σίτυ κοιμώμενο και ισοφάρισαν. Εδώ θα σας πω ένα μυστικό που δε το ξέρουν πολλοί. Κάθε ομάδα, είτε παίζει στη ΙΚ’ τοπική κατηγορία, είτε στο ΤσουΛου, έχει 4-5 κεντρικούς αμυντικούς, σεντρε μπακ που λέμε, γιατί αυτή η θέση είναι δύσκολη, έχει κάρτες, τιμωρίες, τραυματισμούς, λιγούρες, άρα, ακόμα κι αν σε κάθε αγώνα παίζουν μόνο δύο τέτοιοι παίχτες, οι ομάδες έχουν διπλούς και τρίδιπλους από δαύτους. Η Χόφενχάιμ του Ντίτι είχε την ατυχία να χάσει από την αρχή της σεζόν σχεδόν όλους τους σεντρε μπακ της από τραυματισμούς, με αποτέλεσμα ο προπονητής της να αναγκαστεί να φωνάξει ένα παιδί από την ομάδα των νέων. Έβαλε λοιπόν στο παιχνίδι ένα παιδί 21 ετών με μηδενικές εμπειρίες από αγώνες τέτοιου επιπέδου να μαρκάρει μερικούς από τους πιο γρήγορους, τεχνίτες και έμπειρους επιθετικούς του κόσμου. Παλιά, στην αλάνα, όταν παίζαμε και βάζαμε και κανέναν μικρό στην ομάδα γιατί κάποιος μεγάλος ήταν τιμωρία και δε συμπληρώναμε ομάδα, όταν κάποιος έπαιρνε τη μπάλα από τον μικρό όπως την πήρε ο Αγουέρο από τον Πος στο γκολ της ισοφάρισης της Σίτυ, οι υπόλοιποι το ακυρώναμε το γκολ, γιατί λέγαμε ότι «δεν πάει» να κοροϊδεύεις τον μικρό εσύ που είσαι μεγάλος, γιατί αυτός είναι μικρός και δεν μπορεί να σε ανταγωνιστεί εσένα που είσαι μεγαλύτερος. Αυτά στην αλάνα κορίτσα, εκεί που ο κόσμος ήταν λίγο πιο δίκαιος, και που παίζανε παιδιά που μετά τη μπάλα παίζανε τον Ρομπέν των Δασών, και τσακώνονταν ποιος δε θα είναι ο Σερίφης, γιατί ξέρανε τι κουμάσι ήταν ο Σερίφης και κανείς δεν ήθελε να είναι κουμάσι, όλοι θέλανε να είναι Ρομπέν, δίκαιοι, προστάτες των αδυνάτων.

Εδώ όμως είναι ΤσουΛου δεν είναι αλάνα, και οι παίχτες της Σίτυ δεν ντρέπονταν να παίρνουν το κουλούρι από το χέρι του μικρού, όπως επίσης δεν ντρέπονταν να παίζουν τόσο βαριεστημένα, τόσο άχρωμα, με ύφος μπλαζέ και φανερή την υποτίμηση στο βλέμμα τους. Οι παίχτες της Χόφενχάιμ πάλευαν να σταθούν απέναντι στους άλλους, αλλά η διαφορά επιπέδου ήταν σα να έχω να συγκρίνω τη νύφη τη καινούρια που παλεύει τρεις ώρες να φτιάξει μουσακά κι έχει αφήσει τις μελιτζάνες να ρουπώσουν λάδι και πάλι με σόδα θα τη βγάλουμε απόψε, με τη πεθερά που έχει φτιάξει τόσους μουσακάδες στη ζωή της που απ’ αυτόν που έφτιαξε απόψε περίσσεψε ένα κομμάτι και το παίρνεις τυλιγμένο στο αλουμινόχαρτο να το φας για πρωινό μαζί με τον καφέ. Τόσο γλυκός είναι!

Στο δεύτερο ημίχρονο οι ντόπιοι δεν ακούμπησαν, κυριολεχτικά, τη μπάλα. Οι ακριβοί αντίπαλοί τους (οι παίχτες της Σίτυ εκτιμάται ότι κοστίζουν περισσότερο από 1 δις ευρώ στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο, και θα ήταν η ακριβότερη ομάδα του κόσμου αν δεν υπήρχε ο Μέσι) είχαν ισοπεδωτική κατοχή μπάλας που έφτασε στο 70% κάποια στιγμή, ενώ στο σαλόνι του σπιτιού μας όταν είμασταν παιδιά έμπαινε περισσότερος κόσμος από ότι μπήκε στην περιοχή της Σίτυ στα τελευταία τριάντα λεπτά του παιχνιδιού. Προς το τέλος του ματς, εκεί που οι παίχτες της Σίτυ ανέβασαν στροφές κι άρχισαν να κάνουν κάτι ζογκλερικά, έγινε ένα πέναλτυ υπέρ τους τόσο καθαρό που θα το έδινε μέχρι και ο Ντίτι αν ήταν διαιτητής. Και θα απέβαλε μάλιστα και τον τερματοφύλακα της Χόφενχάιμ. Στη Σίτυ κατάλαβαν απλά ότι το περσυνό έργο με τα κοράκια έχει και συνέχεια.

Κι ενώ όλα έδειχναν ότι τελικά το παιχνιδάκι του Ντίτι θα κάνει την έκπληξη και δε θα χάσει από το παιχνιδάκι του Σεΐχη, λίγο πριν το τέλος, ένας «μεγάλος» της Σίτυ, έπιασε ξανά κορόιδο τον μικρό Πος, του πήρε κυριολεκτικά την μπάλα μέσα από τα πόδια και έβαλε το γκολ της νίκης, που ήταν δίκαιη και καθαρή, όσο κι αν είχε άλλη γνώμη το κοράκι της ΟΥΕΦΑς, όσο κι αν πάλεψαν οι παίχτες της Χόφενχάιμ. Γιατί άλλο να είσαι το παιχνιδάκι του ιδιοκτήτη μιας μεγάλης εταιρείας και άλλο να είσαι το παιχνιδάκι του ιδιοκτήτη μια χώρας ολάκερης, που βγάνει και πετρέλαιο μάλιστα!!!

Το ματς άρχισε στις 7 και τέλειωσε πριν τις 9, στο γήπεδο βρέθηκε πολύς κόσμος από τη περιοχή, καθώς τα σπορ αποτελούν τη κυριότερη πηγή διασκέδασης στη κοιλάδα του Ρήνου, μετά τη μπύρα και τα λουκάνικα, αλλά αυτοί δεν ήταν οπαδοί της Χόφενχάιμ. Αυτοί είναι πολύ λίγοι, γιατί η ομάδα με τις μπλε φανέλες με τη μεγάλη διαφήμιση μπροστά δεν μπορεί να εμπνεύσει συναισθήματα, είναι το παιχνιδάκι του Χουπ, του Ντίτι. Και το ποδόσφαιρο κορίτσα είναι συναίσθημα, πρώτα, και μετά θέαμα. Είναι το μοναδικό πράμα που μπορεί να πάρει το μυαλό των αντρών από σας, να το ξέρετε.

Από |2018-10-03T18:10:27+00:00Οκτώβριος 2nd, 2018|Champions League 18-19|0 Σχόλια