Τζατζίκι – Ταγκό 1-0

Βρέθηκα προχτές σε ένα καφενέ στου λιμανιού την άκρη, και συνάντησα μια φίλη μου καλή, που ήταν μαρκόνι στα νιάτα της σε πλοίο φορτηγό και πέρα απ’ τη γέφυρα του Αδάμ στη Νότια Κίνα, χιλιάδες παραλάβαινε τσουβάλια σόγια, αλλά τώρα κάθεται στον καφενέ κι ακούει όλο τα ίδια, για μπάρκα και ταξίδια. Μού ’λεγε λοιπόν η φίλη μου αυτή για το κοντραμπάντο που γινότανε τότες παλιά, στα λιμάνια της Ασίας αλλά και της Ευρώπης, και μου ’πε, αν μπορώ, να γράφω για ομάδες-λιμάνια κι όχι για ομάδες-ναυάγια. Μου είπε να γράφω ιστορίες για τόπους που έχουν κάτι να πουν, που βοηθάν τη γη να γυρίζει, για όσους έχουν κάποιο βάσανο να τους κρατά και να τους σπρώχνει ταυτόχρονα. Δεν κατάλαβα αν μίλαγε η φίλη μου ή το κρασί, αλλά δε μπόρεσα να της χαλάσω χατίρι, και σκέφτηκα ότι καλύτερο παιχνίδι από το Πόρτο – Γαλατά δε θα μπορούσα να βρω για να πω δυο λόγια για ένα λιμάνι γεμάτο βάσανα, όπως όλα τα λιμάνια.

Το Οπόρτο

Πρόκειται για τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Πορτογαλίας. Βρίσκεται στα βόρεια της χώρας και το όνομά της σημαίνει «το λιμάνι». Πρόκειται φυσικά για το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας και θα ήταν σημαντικό λιμάνι παγκοσμίως αν δεν ήταν στον Ατλαντικό, αλλά στη Μεσόγειο. Η πόλη είναι πάρα πολύ παλιά. Αρχικά ήταν υπό την ισχυρή επιρροή της Αγγλίας, από την οποία πήρε πολλά, αλλά και έδωσε περισσότερα. Στα χώματά της παράγεται ένα σπάνιο κρασί το γνωστό Πορτό, για χάρη της εμπορικής εκμετάλλευσης του οποίου έγιναν διάφορες μάχες μεταξύ των οποίων και η ονομαστή Επανάσταση των μεθυσμένων πριν από 300 χρόνια.

Το Οπόρτο είναι χτισμένο γύρω από τον ποταμό Ντούρο και αποτελεί στο σύνολό της Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ από το 1996. Η πόλη είναι πανέμορφη. Αποτελεί ένα τρομερό χωνευτήρι αρχιτεκτονικών τεχνοτροπιών και σε μια βόλτα μπορεί κανείς να θαυμάσει κτήρια σε στυλ νεοκλασσικό, Μπαρόκ, ρομαντισμού κ.α. Όποιος βρεθεί στο Οπόρτο από τον Απρίλη ως τον Οκτώβρη που ο καιρός είναι ευχάριστος, αν και όχι Μεσογειακός, θα πρέπει να συμπεριλάβει στο πρόγραμμά του μια βόλτα από το Παλάτσιο ντα Μπόλσα, το παλιό κτήριο του Χρηματιστηρίου δηλαδή, όπου βρίσκεται, ανάμεσα σε άλλα, το Αραβικό δωμάτιο, που χτίστηκε μετά το κυρίως κτήριο του Χρηματιστηρίου και είναι ένα μείγμα Μαυριτάνικου και νεοκλασσικού στυλ με έντονες Παλαδιανές επιρροές.

Πέραν αυτού η πόλη αποπνέει, γενικά, κουλτούρα, και μπορεί μόλις ανοίγουν το στόμα του οι Πορτογάλοι να θυμίζουν έντονα ορεινή Αιτωλοακαρνανία στη προφορά, εντούτοις είναι βαθιά πολιτισμένοι και στο πολυπολιτισμικό Οπόρτο θα βαρεθεί το μάτι σας να θαυμάζει θέατρα, μουσεία, κινηματογράφους και άλλα δημόσια κτήρια εξαιρετικής αισθητικής.

Το πιο φημισμένο τοπικό έδεσμα είναι τα ψητά εντόσθια, τα Τρίπας, και ο μπακαλιάρος αλά Γκόμες, δηλαδή ξεψαχνισμένο φιλέτο μπακαλιάρου, μαγειρεμένο με πατάτες, ελιές, κρεμμύδια και αυγά και σερβιρισμένο κρύο. Στις μέρες μας δημοφιλής θεωρείται και η Φραντσεσίνα, που σημαίνει Γαλλιδούλα, και που στη πράξη είναι ένα πιττόγυρο.

Μια πόλη που υπήρξε σταυροδρόμι πολιτισμών δεν μπορεί να μην έχει υπάρξει κοιτίδα προσωπικοτήτων. Στο Οπόρτο μεγάλωσε ο σπουδαίος εξερευνητής Μαγγελάνος, ενώ από το Οπόρτο είναι κατάγονται άπειροι συγγραφείς, ποιητές, λογοτέχνες, αρχιτέκτονες, συνθέτες, γλύπτες, ζωγράφοι, πολιτικοί και στρατηγοί καθώς και το σουπερμοντέλο Σάρα Σαμπάιο!

Η Πόρτο

Η Πόρτο ιδρύθηκε πριν πάρα πολλά χρόνια, το 1893, σε μια πόλη με τρομερά έντονο το Αγγλικό στοιχείο εκείνη την εποχή. Τα χρώματά της είναι το μπλε και το λευκό σε μεγάλες, όμορφες κάθετες ρίγες. Το παρατσούκλι της είναι «οι Δράκοι» και είναι μια από τις τρεις «μεγάλες» του «μεγάλου» Πορτογαλικού ποδοσφαίρου. Έχει ένα σκασμό εγχώριους τίτλους και διακρίσεις, έχει και δύο κύπελλα πρωταθλητριών, ένα «παλιό» κανονικό, το 1987 με εκείνο το απίθανο τακουνάκι του Αλγερινού Ραμπά Ματζέρ, κι ένα το 2004, το πρώτο του γνωστού Μουρίνιο.

Η Πόρτο παίζει φέτος για 22η φορά σε όμιλο του ΤσουΛού, όσες έχουν παίξει μόνο η Ρεάλ και η Μπάρτσα, και καμία άλλη ομάδα στην Ευρώπη. Επειδή σας έχω πει πάλι ότι η ΟΥΕΦΑ το έχει φτιάξει αυτό το πανηγύρι για να βρει τρόπο να μοιράζει άνισα τα λεφτά ανάμεσα στους δικούς της και τους άλλους, καταλαβαίνετε καλές μου πόσα λεφτά έχει κερδίσει η Πόρτο από όλες αυτές τις συμμετοχές της. Παρόλα αυτά, η Πόρτο έχει κερδίσει, όλα αυτά τα χρόνια περισσότερα λεφτά από μια άλλη μπίζνα που έχει στήσει μέσα σε αυτό το μαγαζί της ΟΥΕΦΑ. Από τις ακριβές πωλήσεις παιχτών που αγοράζει φτηνά και μετά σπρώχνει σε κάτι κορόιδα είτε στη γειτονική Ισπανία, είτε στο Νησί (Νησί λέμε εν συντομία την Αγγλία κορίτσα), κυρίως, χωρίς να αφήνει να ξεφύγουν από τα νύχια της Ιταλικές, Γαλλικές, ακόμα και Ρώσικες ομάδες. Όπου βλέπουν πορτοφόλι οι Πορτογάλοι πουλάνε ακριβά, αφού έχουν φροντίσει πρώτα να διαφημίσουν την πραμάτεια τους στη βιτρίνα του ΤσουΛου. Αυτή η μπίζνα, για να σας δώσω να καταλάβετε, τους έχει φέρει μόνο τα τελευταία 10 χρόνια πάνω από 350 εκατομμύρια ευρώ καθαρά, δηλαδή πωλήσεις μείον αγορές, κι αυτά τα λεφτά είναι περισσότερα από όσα τους έχει δώσει η ΟΥΕΦΑ για τις συμμετοχές τους στους ομίλους!

Η Πόρτο χρησιμοποιεί κυρίως την Βραζιλιάνικη και την Αφρικάνικη αγορά για να προμηθεύεται κοψοχρονιά δεκάδες παίχτες κάθε χρόνο. Αυτές τις καραβιές παιχτών τις περνάει από κόσκινο σε ένα καλά οργανωμένο σύστημα από ειδικούς της μπάλας, τους γυμνάζει για να είναι πάντα καρδαμωμένοι και μετά τους βάζει στην πρώτη ομάδα και τους περιφέρει στα ευρωπαϊκά γήπεδα για να τους βλέπουν οι άλλοι να κάνουν (καθολικούς) παπάδες και να τους θέλουν πολύ στις ομάδες τους. Προσθέστε σε όλα τα παραπάνω και ένα καλοταϊσμένο δίκτυο μανατζαραίων και θα καταλάβετε από πού βγαίνουν αυτά τα 350 μύρια μέσα σε δέκα χρόνια μόνο από αγοροπωλησίες παιχτών. Για να έχετε μια καλύτερη εικόνα σας λέω ότι οι πωλήσεις παιχτών ξεπερνάνε τα 740 μύρια και οι αγορές τα 380.

Το γήπεδο

Η Πόρτο παίζει από το 2003 στο Ντραγκάο, που σημαίνει «δράκος». Το γήπεδο χωράει 50 χιλιάδες κόσμο, είναι υπερσύγχρονο, αντικατέστησε το παραδοσιακό Ντας Άντας στο οποίο μεγάλωσε και ανδρώθηκε η ομάδα παίζοντας εκεί σχεδόν έναν αιώνα, και χτίστηκε με την ευκαιρία της τελικής φάσης του Γιούρο, τότε. Το γήπεδο εγκαινιάστηκε με ένα φιλικό με τη Μπάρτσα στο οποίο έπαιξε για πρώτη φορά με την αντρική ομάδα ο 16χρονος, τότε, Λιονέλ Μέσι.

Αμέσως μετά το φιλικό με τη Μπάρτσα το γήπεδο έκλεισε για να φτιαχτεί, σωστά, το χορτάρι, και απ’ ότι βλέπετε καλές μου δεν έχουμε αποκλειστικότητα στη ρεμούλα και τη κουτοπονηριά.

Στο Ντραγκάο πάει κανείς με ο,τι θέλει, εκτός από ποδήλατο, γιατί είναι φτιαγμένο σε μια ανοιχτωσά και όπως έρχεται το ρεύμα του κόλπου, γνωστό και ως «Γκολφ Στρημ», φρέσκο από τον Ατλαντικό, μπορεί να σε πάρει και να σε βρούμε στο Μπιλμπάο, αν δε φυσάει πολύ, ή στη Χάβρη αν έχει καν’να καταριακό. Στο γήπεδο πάει γραμμή μετρό από το κέντρο της πόλης και από το αεροδρόμιο, έτσι ώστε άμα έχετε κανονίσει να πάτε εσείς τα παιδιά σχολείο, τη Δευτέρα το πρωί, να προλάβετε να δείτε το ματσάκι της Κυριακής και μετά να πάρετε γρήγορα το αεροπλάνο και, τσουπ, να βρεθείτε πίσω εγκαίρως.

Στο Ντραγκάο παίζει αραιά και πού και η εθνική Πορτογαλίας. Η μοναδική ομάδα που έχει καταφέρει να τη νικήσει εκεί είναι η δική μας, στη πρεμιέρα του Γιούρο το ’04, να το ξέρετε άμα πάτε, να κάνετε τη σχετική καζούρα στους Πορτογάλους.

Έξω από το γήπεδο πριν τον αγώνα υπάρχουν πλανόδιοι πωλητές που πουλάνε διάφορα σκατολοΐδια φτιαγμένα από φελλό, ή σάντουιτς με καρχαρία που τον πλασάρουν για μπακαλιάρο. Αποφύγετε αμφότερα. Αντίθετα προτιμήστε τον καφέ τους, που είναι καλός, αλαφρύς και τον έπινε κι ο Σάββας που είχε ξεμείνει εκεί, το ’04, στη σχετική διαφήμιση της Νόβα.

Η Γαλατά

Το πλήρες όνομά της είναι Γαλατασαράι, που σημαίνει το παλάτι του Γαλατά. Το πήρε από την περιοχή που θεωρείται ότι προέρχονταν οι περισσότεροι παίχτες της – ανάμεσά τους και ο ιδρυτής της, Αλί Σαμί Γεν – στον πρώτο φιλικό της αγώνα πριν από 100 και βάλε χρόνια κόντρα σε μια δικιά μας ομάδα, την Πέρα Κλουμπ, στην Πόλη του τότε. Μιλάμε για τη περιοχή του Γαλατά φυσικά, με το ξακουστό Λύκειο, ανάμεσα στο Μπεγιόγλου, το Ταξίμ και το Καρακόυ.

Η Γαλατά, ή Τσιμ-μπομ, όπως είναι το παρατσούκλι της, είναι η πιο δαφνοσταφανωμένη ομάδα της Τουρκίας. Έχει τα περισσότερα πρωταθλήματα και τα περισσότερα κύπελλα από τον εσωτερικό ανταγωνισμό, ενώ είναι και η μοναδική Τουρκική ομάδα που έχει διεθνείς τίτλους καθώς το 2000 κέρδισε μέσα σε 3 μήνες το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ από την Άρσεναλ και το Σούπερ Καπ από την Ρεάλ Μαδρίτης.

Η Γαλατά παίζει, μαζί με την Μπεσίκτας, στην «Ευρωπαϊκή» πλευρά της Πόλης αντίθετα με τους αιώνιους αντιπάλους της Φενέρ που παίζουν στην «Ασιατική», στο Φανάρι. Εσείς όμως κορίτσια ξέρετε πως θα’ ρθει η ώρα κι η στιγμή που όλα αυτά πάλι δικά μας θα’ ναι, κι όσο κι αν προσπαθούν οι μεμέτηδες να μας πείσουν ότι «Θεό εμείς, κι αυτοί Αλάχ, όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ», ούτε ήμασταν, ούτε είμαστε, ούτε θα είμαστε ποτέ ίδιοι, κι αυτά εκεί είναι δικά μας και πάει και τελείωσε.

Αντίθετα με τους δραστήριους εμπόρους της Πόρτο, οι μπουνταλάδες της Γαλατά δεν τα πάνε και τόσο καλά με τα λεφτά. Παρά το γεγονός ότι μιλάμε για τη πιο πλούσια ομάδα της γείτονος, η οικονομική διαχείρισή της είναι κάπως μαϊτζέβελη, και κάτι τα μπαξίσια, κάτι τα πεσκέσια, κάτι από δω από κει, ήλθε η ΟΥΕΦΑ και τους έριξε μια καμπάνα και τους απέκλεισε για ένα χρόνο από τα κύπελλα Ευρώπης το ’16 μπας και μαζευτούν. Κάπως έτσι διεκόπη μια καλή πορεία που είχε η Τσιμ-μπομ τα προηγούμενα 4 χρόνια με ισάριθμες συμμετοχές σε όμιλο ΤσουΛου από όπου είχε κάνει και κάτι προκρίσεις και μια φορά, το ’13, είχε φτάσει στους «8» του κυπέλλου. Αυτό είδε και η ΟΥΕΦΑ, ότι η ομάδα είχε καλές πορείες στην Ευρώπη, δηλαδή μάζευε παρά με ουρά, αλλά στα τεφτέρια και στα κιτάπια τους υπήρχε ένα κόκκινο μείον, άρα κάπου τα τρώγαν τα λεφτά οι γκιαούρηδες.

Μετά τη ποινή, πέρυσι, η Γαλατά έπεσε θύμα έκπληξης στα προκριματικά και φέτος επιστρέφει στους ομίλους, και τον ντορβά, μετά από δύο χρόνια απουσίας, πιο φτωχή (δες τι του κάνουν του Σουλτάνου τα παλιόπαιδα οι δυτικοί με τη Λίρα) αλλά και πιο πεινασμένη από ποτέ. Τον Αύγουστο, στη κλήρωση των ομίλων, οι Τούρκοι ήταν όλο χαμόγελα όταν είδαν τις αντιπάλους που κληρώθηκαν πάντως.

Τελειώνοντας με την επανάληψη των Τούρκικων λέξεων να σας πω ότι στον πάγκο της Γαλατά κάθεται ένας πραγματικός καθηγητής και μπέης (=τζεντελμαν) των ευρωπαϊκών γηπέδων, ο Φατίχ Τερίμ που δεν έχει καμία σχέση με τον εραστή των Δυτικών προαστίων Σέρτζιο Κονσεϊσάο που κάθεται σε αυτόν της Πόρτο.

Το ματς

Οι Τούρκοι πήγαν στο Οπόρτο ως «φαβορί». Καβαλημένα καλάμια. Οι Πορτογάλοι ήταν καλύτεροι, και το ήξεραν. Οι Πορτογάλοι δεν είναι και τόσο Πορτογάλοι, αφού στην ομάδα παίζει μόνο ένας παίχτης που είναι γεννημένος στη Πορτογαλία. Παίζουν όμως τέσσερις Βραζιλιάνοι, που στη Πορτογαλία τους έχουν όπως έχουμε εμείς τους αδελφούς Κύπριους. Ας τους λέμε λοιπόν Πορτογάλους να γλυτώσουμε. Βέβαια ούτε οι Τούρκοι είναι και τόσο Τούρκοι, αφού κι εκεί μόλις δύο παίχτες είναι γεννημένοι στη Τουρκία, ενώ και στη Γαλατά παίζουν άλλοι δύο Βραζιλιάνοι. Κορίτσα να ξέρετε οι Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές είναι να τους Αμερικάνους μπασκετμπολίστες. Θα μπορούσαν να είχαν όλες οι ομάδες από έξι-εφτά και πάλι να ήταν όλοι καλύτεροι από τους υπόλοιπους. Τέλος πάντων, πάμε παρακάτω.

Οι Τούρκοι, οι δύο μόνο, μην αρχίζουμε πάλι τα ίδια, δε τους είχαν σε ταχύτητα τους Πορτογάλους, τον έναν, και ήξεραν ότι αν τους δώσουν χώρο θα τον πιούνε. Έπαιξαν λοιπόν σύστημα Ταγκό. Το σύστημα Ταγκό, όπως ίσως θα καταλάβατε, είναι αυτό που οι αμυνόμενοι αγκαλιάζουν τους επιτιθέμενους και δε τους αφήνουν να στρίψουν ούτε με, ούτε χωρίς τη μπάλα, γιατί άμα στρίψουν μη τον είδατε τον Παναή, και μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τη τρίτη θα το φάμε και αντίο Γλαρέτζα. Είχαμε λοιπόν ένα παιχνίδι αργό, και σε αυτό το ρυθμό οι Τούρκοι είναι καλύτεροι των Πορτογάλων. Και κάπως έτσι στο πρώτο ημιχρόνιο, που έλεγε κι ο Φουντουκίδης, τις ευκαιρίες τις έκαναν, και τις έχαναν όμως, οι Τούρκοι.

Στη πιο χαρακτηριστική από αυτές, είχαμε την τύχη να ζήσουμε μια σπάνια ποδοσφαιρική στιγμή. Μετά από έναν αργό και πολύπλοκο συνδυασμό βρέθηκε μέσα στη περιοχή της Πόρτο ολομόναχος ο Ναγκαμότο, ένας Ιάπωνας (ναι, στη Γαλατά παίζει και ένας Γιαπωνέζος, γαμώ την παγκοσμιοποίησή μου μέσα και οκτώ πλανήτες παραπέρα), τόσο κοντά στο τέρμα και τόσο ελεύθερος από μαρκάρισμα που το γκολ έμοιαζε δεδομένο. Πλάσαρε γρήγορα και έξυπνα τη μπάλα για να ανακαλύψει ότι απέναντί του ήταν ένας τεράστιος παίχτης, ο Ίκερ ο Κασίγιας, που παίζει μπάλα από τότε που στην Ισπανία είχαν Πεσέτες και στη Πορτογαλία Εσκούδα, και που έχει πάνω από 850 ματς στη καριέρα του, και που είχε απλώσει το πόδι του πριν καν πάρει ο Γιαπωνέζος τη μπάλα, γιατί ο Κασίγιας στα 37 του, αν περίμενε να πάρει τη μπάλα ο Ναγκαμότο και να σουτάρει και μετά να αντιδράσει θα το έτρωγε το γκολ. Αλλά ο Κασίγιας στα 37 του, ξέρει τι θα κάνουν οι Ναγκαμότοι αυτής της γης πριν καν πάει η μπάλα σ’αυτούς.

Στην ανάπαυλα οι Πορτογάλοι εφάρμοσαν το σύστημα τζατζίκι, η σατζίκι. Έδωσαν στο Μούσα Μαρενγκά, έναν εντελώς κατήμαυρο τύπο από το Μάλι που δεν έχει λαιμό, και το κεφάλι του είναι κολλημένο κατευθείαν στους ώμους του, να φάει μια φέτα ψωμί αλίμενη με τζατζίκι!! Στο πρώτο κόρνερ που κέρδισε η Πόρτο δεν πήγε κανείς από τη Γαλατά να τον μαρκάρει, γιατί όποιος τον πλησίαζε, ο συμπαθής και χωρίς λαιμό, Μούσα από το Μάλι του έκανε «χα» στα μούτρα και τον έδιωχνε με την ανάσα του. Έμεινε λοιπόν ολομόναχος στην περιοχή, ο συμπαίχτης του τον σημάδεψε πολύ ωραία, και αυτός πήρε μια εύκολη κεφαλιά και έκανε το 1-0. Μετά το γκολ, η κωλοπιλάλα μεταφέρθηκε από την Πόρτο στη Γαλατά, που έχανε κι έπρεπε να επιτεθεί. Αλλά άμα έχεις πάει καβάλα στο καλάμι και με σύστημα Ταγκό να πάρεις το παιχνίδι, και ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι πρέπει να αφήσεις τις αγκαλιές και να παράξεις και μια στάλα παιχνίδι, και απέναντί σου έχεις μια πιο ποδοσφαιρική ομάδα από σένα, τότε δε κάνεις προκοπή. Και στο τέλος οι Τούρκοι, οι δύο που έγιναν τέσσερις μετά τις αλλαγές, μάλλον έμειναν ευχαριστημένοι που έχασαν μόνο με ένα γκολ, γιατί οι Πορτογάλοι, ο ένας που έγινε τρεις μετά τις αλλαγές, έχασαν κάμποσες ευκαιρίες να βάλουν κι άλλο γκολ μόλις βρήκαν χώρο.

Μετά από τις δύο πρώτες αγωνιστικές στο πιο εύκολο όμιλο του φετινού ΤσουΛου, τον τέταρτο, η Γαλατά, που γέλαγε στη κλήρωση τον Αύγουστο, έχει μείνει τρίτη. Αλλά εγώ σας λέω ότι η Γαλατά του σπουδαίου Φατίχ Τερίμ, θα περάσει τον όμιλο, και να δείτε που το Φλεβάρη θα γράψω πάλι για αυτή, όταν θα είναι γηπεδούχος πια…

 

Από |2018-10-05T21:44:27+00:00Οκτώβριος 4th, 2018|Champions League 18-19|0 Σχόλια