Ωραίος καιρός

Έτυχε να βρεθώ πριν λίγες μέρες με μια φίλη μου που είναι υψηλόβαθμο τραπεζικό στέλεχος σε μια από τις τρεις-τέσσερις χρεοκοπημένες Ελληνικές τράπεζες, και μου έλεγε ότι περιμένει να πω δυο λόγια για τις πολύ πλούσιες ομάδες που παίζουν στο ΤσουΛου, και με ρώταγε μάλιστα ποια πιστεύω ότι παράγει τα περισσότερα. Άσχετα με το τι λένε οι αριθμοί, εγώ κορίτσα πιστεύω ότι τα περισσότερα λεφτά παράγονται από τον συνδυασμό ιστορίας, διάρκειας και προβολής. Θα σας πω δυο λόγια σήμερα για το μεγαλύτερο από όλα τα ματς των ομίλων φέτος, το Γιουνάιτεντ – Γιουβέντους, και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Το Μάντσεστερ

Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Αγγλίας με περισσότερα από 3 εκατομμύρια κόσμο και βρίσκεται αρκετά βόρεια, σχεδόν κοντά στη Σκωτία. Ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους περί το 80 μ.Χ. χωρίς κανένας από τους αμέτρητους Θεούς των Ρωμαίων να μπορέσει να βρει ένα καλό λόγο για να γίνει αυτό. Οι Ρωμαίοι έχτισαν ένα φρούριο στο σημείο που βρίσκεται η σημερινή πόλη, το οποίο, λόγω του σχήματος των δύο πύργων του, ονομαζόταν Μαμούκιο, που σήμαινε γυναικείο στήθος. Αυτός είναι και ο λόγος που η πόλη έχει αδελφοποιηθεί με τα Μέγαρα, πόλη που φιλοξενεί, ως γνωστόν, τον ιστορικό Βύζα.

Η περιοχή απαντάμ παπαντάμ θύμιζε Κακοσάλεσ’ και χρειάστηκε να περάσουν περίπου 19 αιώνες για να γνωρίσει μια τεράστια, και απότομη, άνθιση κατά τη διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης. Το Μάντσεστερ θεωρείται η πρώτη, χρονικά, βιομηχανική πόλη του κόσμου, όταν στα μέσα του 19ου αιώνα μάζεψε ένα σωρό βιομηχανίες, κυρίως, επεξεργασίας νήματος και παραγωγής μπαμπακερών υφασμάτων.

Σήμερα αποτελεί επίσημα την τρίτη πόλη της Αγγλίας σε προορισμό επισκεπτών, μετά το Λονδίνο και το Εδιμβούργο και εγώ αφενός δε μπορώ να καταλάβω τι σκέφτεται ο κόσμος που μπορεί να θέλει να πάει στο Μάντσεστερ, αφετέρου θα ’θελα να ήμουν από μια μεριά όταν οι Σκώτοι, πού ‘λεγε κι ο Διακογιάννης, θα διαβάσουν την παραπάνω έρευνα, για να ακούσω καντήλια συνοδεία γκάιντας που κάποιος έβαλε το Εδιμβούργο στην Αγγλία.

Στο Μάντσεστερ κάνει ψωφόκρυο κορίτσα, με τη θερμοκρασία να φτάνει με το ζόρι τους 20 βαθμούς τον Αύγουστο. Όταν δεν έχει ομίχλη βρέχει, και όταν δεν βρέχει έχει ομίχλη. «Ωραίος καιρός» που έλεγε κι ο Οβελίξ στον Ομορφοθώραξ στον Αστερίξ στη Βρεττανία.

Η πόλη δεν έχει τίποτα όμορφο και ιστορικό να δεις, δεν προσφέρει καμία σοβαρή διέξοδο διασκέδασης, δεν έχει τίποτα να ψωνίσετε έξω από κάτι μπαμπακερά τσίτια, η κουλτούρα της είναι σε επίπεδο «κουλτούρα να φύγουμε», όλα τα σκεπάζει παντού μια βιομηχανίλα και οι στυλιστικές υπερβάσεις που πιθανόν εντοπίσετε θυμίζουν έντονα μίνιμαλ διακόσμηση φυλακής της πρώην Ανατολικής Γερμανίας.

Η έμπνευση που προσφέρει σε έναν καλλιτέχνη, σε έναν λόγιο, το Μάντσεστερ θυμίζει έντονα γνωστή Ελληνική επαρχιακή πόλη που ενέπνευσε τεράστιο έργο σε γνωστό Έλληνα πεζογράφο και ποιητή πριν τον εμπνεύσει να αυτοκτονήσει κιόλας. Θα περίμενε κανείς να βρει στις καλλιτεχνικές αναφορές του Μάντσεστερ κάποιον Kapaint (έτσι λέγεται στα Αγγλικά ο Καββάφης), αντ’αυτού όμως βρίσκει αναφορά για τον Ένγκελς και τον Κάρλ Μάρξ που συναντήθηκαν, χωρίς να μπορεί να το εξηγήσει κανείς, στη βιβλιοθήκη του Τσέθαμ και άρχισαν να γράφουν στο Κουμμουνιστικό Μανιφέστο.

Ο όρος night life ήλθε στην πόλη πρόσφατα, στα early ‘90s όταν και άρχισαν να ανοίγουν σωρηδόν εκτός από τυπικές Εγγλέζικες παμπ που σερβίρουν τυπική χλιαρή Εγγλέζικη μπύρα, αυτή που ο Οβελίξ παρακινούσε τον Αστερίξ να την πιεί γρήγορα πριν κρυώσει στο ίδιο τεύχος που ανέφερα πιο πριν, και άλλα νυχτερινά μαγαζιά στη θέση εγκαταλελειμμένων παλιών εργοστασίων, με λοφτ διακόσμηση και ντεμέκ ιντάστριαλ ντιζάιν. Μαζί τους έφεραν μια λίαν δραστήρια ΛΟΑΤ κοινότητα, και αν δε ξέρετε τι είναι η ΛΟΑΤ κοινότητα και βαριέστε να το γκουγκλάρετε σας λέω ότι είναι οι Λεσβίες, οι Ομορφυλόφιλοι, οι Αμφιφυλόφιλοι και οι Τραβεστί. Αυτό που παλιά στο σχολείο το λέγαμε ΠΠΓΜΚ (πούστηδες και παλικάρια γίναμε μαλλιά κουβάρια).

Δεδομένης της θέσης της πόλης και της καταγωγής των κατοίκων της μην περιμένετε ευχάριστες διαιτητικές εκπλήξεις. Η τοπική σπεσιαλιτέ είναι ένα μαύρο λουκάνικο με ξύγκι και αίμα γουρουνιού και μια μυξωειδής βεραμάν σάλτσα από φασόλια βραστά και αλεσμένα. Μάταια προσπαθούν να πλασάρουν σαν παραδοσιακό φαγητό μια κρεατόπιτα με μοσχαράκι βραστό, πατάτες, κρεμμύδια και ζωμό κρέατος. Οι περισσότεροι ντόπιοι αντικαθιστούν το μοσχαράκι με προβατίνα και μπλιαχ πια, θα ξεράσω! Άμα βρεθείτε ποτές εκεί να πάτε σε κανένα από 212 Ιταλικά εστιατόρια της πόλης να φάτε καμιά μακαρονάδα φούρνου να στυλωθείτε κι αφήστε τις ντόπιες γαστριμαργικές ανησυχίες.

Η Γιουνάιτεντ

Η ομάδα έχει ιδρυθεί πριν από 140 χρόνια, και έχει τους περισσότερους τίτλους από όλες τις Αγγλικές ομάδες. Είναι η πρώτη Αγγλική ομάδα που έπαιξε στα κύπελλα Ευρώπης, το 1957, είναι η πρώτη αγγλική ομάδα που πήρε το κύπελλο πρωταθλητριών, το 1968, και μέχρι τώρα είναι η ομάδα που έχει πάρει και τον τελευταίο, το Europa του 2017.

Την ομάδα έχουν σημαδέψει δυο τεράστιοι προπονητές. Ο Ματ Μπάσμπυ που ήταν προπονητής της από το 1945 ως το 1969 και έφτιαξε, αρχικά, μια ομάδα από πιτσιρίκια, η οποία αποκαλούνταν χαϊδευτικά «τα μωρά του Μπάσμπυ» (η ομάδα είχε μέσο όρο ηλικίας τα 22 χρόνια), η οποία έκανε όργια εκείνη την εποχή. Το βράδυ της 6ης Φεβρουαρίου του 1958, όμως, κατά την επιστροφή της ομάδας από το Βελιγράδι που είχε πάει να παίξει για το κύπελλο πρωταθλητριών με τον τοπικό Ερυθρό Αστέρα, το αεροπλάνο που την μετέφερε συνετρίβη στο αεροδρόμιο του Μονάχου λίγο μετά την απογείωση, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οκτώ παίχτες της ομάδας, και πολλοί άλλοι να τραυματιστούν σοβαρά. Ο Μπάσμπυ, που απλά τραυματίστηκε εκείνο το βράδυ, ξανάφτιαξε την ομάδα από την αρχή και μετά από λίγα χρόνια ξαναπήρε το πρωτάθλημα και το κύπελλο πρωταθλητριών.

Ο δεύτερος προπονητής είναι ένας Σκώτος, πού ‘λεγε κι ο Διακογιάννης είπαμε, ο Άλεξ Φέργκιουσον που κοούτσαρε, και όχι μόνο, την ομάδα επί 27 χρόνια, από το 1986 ως το 2013, διάστημα στο οποίο πήρε τους περισσότερους τίτλους από κάθε άλλον προπονητή στην Αγγλία. Για την επιτυχία του αυτή έχει κερδίσει τον τίτλο του Sir, όπως άλλωστε και ο Μπάσμπυ. Επί της βασιλείας του η Μάντσεστερ μπήκε στο χρηματιστήριο, τράβηξε λεφτά, δανείστηκε, μεγάλωσε (κι άλλο), τράβηξε τα φώτα της παγκόσμιας δημοσιότητας πάνω της, και κατέταξε τον εαυτό της στο 2-3 κορυφαία κλαμπ του κόσμου.

Τα φώτα της δημοσιότητας η Γιουνάιτεντ τα τραβούσε ανέκαθεν και για εξωγηπεδικές δραστηριότητες ποδοσφαιριστών της. Αρχικά, τη δεκαετία του ’70 ήταν ο πολύς Τζώρτζ Μπεστ, το πέμπτο σκαθάρι, λόγω της κώμης του που θύμιζε στυλιστικά τους σύγχρονούς του Μπητλς. Ο Μπεστ, για να σας δώσω μια εικόνα του τι σόι παλικάρι ήταν, είχε πει κάποια στιγμή όταν είχε παραμεγαλώσει, ότι «έβγαλε πολλά λεφτά στη καριέρα του, από τα οποία τα περισσότερα τα χάλασε σε αυτοκίνητα, ποτά και γυναίκες. Τα υπόλοιπα απλά τα σκόρπισε από δω κι από κει». Η δεύτερη μορφή που τράβηξε τη προσοχή των μίντια περισσότερο για ότι έκανε έξω από τις γραμμές του γηπέδου παρά μέσα σε αυτές ήταν ο άντρας της Βικτώριας, ο Ντέιβιντ Μπέκαμ, και δε νομίζω να θέλετε να σας πω πολλά για δαύτον.

Επιστρέφοντας στα οικονομικά της Γιουνάιτεντ να σας πω κορίτσα, για να ικανοποιήσω και την επιθυμία της φίλης μου της τραπεζικού, ότι η Γιουνάιτεντ είναι μια από τις πρώτες μεγάλες αγγλικές ομάδες που πουλήθηκαν σε ξένους επενδυτές-αετονύχηδες, στον Αμερικάνο Μάλκολμ Γκλέιζερ, το 2005, ο οποίος δε κόβω το λαιμό μου ότι έχει καταλάβει ακόμα ότι η μπάλα στο ποδόσφαιρο είναι στρογγυλή κι όχι πεπονόσχημη. Πρόκειται για έναν τύπο που έχει στήσει ένα καλοκουρδισμένο πλυντήριο-εργοστάσιο θεάματος, συνδεδεμένο άριστα και άρρηκτα με ένα παγκόσμιο κύκλωμα μάνατζερ-μιζαδώρων, που παράγει παρά με ουρά και μόνο αυτό. Η ομάδα που πήρε 39 τίτλους στα 27 χρόνια του Φέργκιουσον, έχει πάρει μόλις 4 τα 5 τελευταία χρόνια, και ανάμεσα σε αυτούς δε βρίσκεται κανένα πρωτάθλημα και κανένα ΤσουΛου. Παρόλα αυτά, η ομάδα φιγουράρει πρώτη στη λίστα με τις πιο πλούσιες ομάδες παγκοσμίως στη λίστα του Φορμπς με αξία 3,7 δις δολλάρια!!!!!!!!!! Ο Γκλέιζερ μάλιστα ήδη την παζαρεύει σε κάτι Άραβες.

Το Ολντ Τράφορντ

Αποτελεί το γήπεδο της ομάδας από το 1910. Χωράει 75.000 καθισμένους θεατές και είναι γνωστό τοις πάση όταν αν έχεις την τσέπη και την τύχη να αγοράσεις ένα εισιτήριο διαρκείας της ομάδας και δεν πας σε κάποιο ματς, στο παίρνουν πίσω, γιατί η ζήτηση είναι τεράστια κι αυτοί θέλουν και το γήπεδο γεμάτο εκτός από την αξία των εισιτηρίων. Σήμερα πάντως το γήπεδο είχε κάμποσα άδεια καθίσματα. Ίσως επειδή το εισιτήριο σε αυτά κόστιζε όσο ένας μισθός τετράωρου που δουλεύει κανονικό οκτάωρο στη χώρα μας.

Το γήπεδο το σχεδίασε ένας Σκώτος, πασίγνωστος εκείνη την εποχή, αρχιτέκτονας γηπέδων, ο Άρτσιμπαλντ Λέιχτ, και αρχικά ήταν να παίρνει 100 χιλιάδες νοματαίους. Ήταν πολλά τα λεφτά όμως και το κάνανε αρχικά μικρότερο. Στο πέρασμα των χρόνων είναι ζήτημα να βρει κανείς περισσότερες από μια δυο χρονιές που στην ομάδα δεν ασχολούνταν με τη χωρητικότητα του γηπέδου και πώς θα τη μεγαλώσουν. Είναι τόσες οι ανακατασκευές και οι επεκτάσεις που στη πολεοδομία της πόλης υπάρχει ένας όροφος που ασχολείται μόνο με το Ολντ Τράφορντ (τι? Αν παίρνουν μίζες οι Άγγλοι δημόσιοι υπάλληλοι της πολεοδομίας? Θα σας γελάσω…)

Στην ομάδα ξέρουν να τιμούν τις μεγάλες μορφές που την υπηρέτησαν και τίμησαν τα χρώματά της κι έχουν έξω από κάθε θύρα κι από ένα άγαλμα μιας τέτοιας μορφής. Στο γήπεδο πάνε φυσικά τα πάντα. Τραίνα, μετρό, τραμ, λεωφορεία, υποβρύχια και ποδήλατα. Γύρω από το γήπεδο είναι στημένο ένα τεράστιο δίκτυο μικρότερων και μεγαλύτερων υπαίθριων και όχι μόνο καταστημάτων που την ημέρα του αγώνα κόβουν μονέδα. Για να καταλάβετε για τι πράμα μιλάμε όταν συζητάμε για λεφτά, σας λέω ότι ο τζίρος όλων αυτών των καταστημάτων που πουλάνε κυρίως φαγητό, αναμνηστικά, φανέλες και κασκόλ, την περσινή σεζόν ήταν συνολικά μεγαλύτερος από 120 εκατομμύρια ευρώ, κάτι που σημαίνει ότι σε κάθε ένα από τα 30 παιχνίδια της Γιουνάιτεντ ξεπερνούσε τα 4 εκατομμύρια!!

Οι υπαίθριες καντίνες σερβίρουν βρώμικο ψάρι με πατάτες τηγανητές πριν το παιχνίδι και αν θέλετε να φάτε να έχετε υπόψη σας ότι σε μια απόσταση 150 μέτρων από το γήπεδο το πακέτο κοστίζει μιάμιση λίρα, το ψάρι δε σαλεύει και ο τύπος που σας το δίνει ξύνει τον πισινό του, με το ίδιο χέρι που σας δίνει το ψάρι, που δε σαλεύει, κάθε είκοσι λεπτά. Σε μια απόσταση 100 μέτρων από το γήπεδο το πακέτο κοστίζει δυόμιση λίρες και το ψάρι κι οι πατάτες έχουν κι ένα ντρέσινγκ από πάνω τους, ενώ ο τύπος που σας το δίνει ξύνει τον πισινό του, με το ίδιο πάντα χέρι κάθε μιάμιση ώρα. Σε απόσταση 50 μέτρων το πακέτο κοστίζει πλέον τέσσερις λίρες, στο δίνει χαμογελώντας μια κοπελίτσα που με ίδιο χέρι έξυσε απλά κάτι πριν αρχίσει τη δουλειά. Τέλος αν θες να πάρεις κάτι από ένα χέρι που σήμερα δεν έχει ξύσει τίποτα πρέπει να φτάσεις στο γήπεδο, όπου το πακέτο κοστίζει οκτώ λίρες και είναι διακοσμημένο και με μια ομπρελίτσα.

Η Γιουβέντους

Είναι σίγουρα ένα από τα ιστορικότερα και διαχρονικότερα κλαμπ της Ευρώπης. Έρχεται από το Τορίνο, τα ασημικά της είναι περισσότερα από πέντε παλιές καλές προίκες, είναι καλά οργανωμένη στο παρασκήνιο και παραμένει λαμπερή κι αστραφτερή στο προσκήνιο παρά τη σκιά ενός σκανδάλου δωροδοκίας που την οδήγησε στη δεύτερη κατηγορία πριν από μερικά χρόνια.

Η «Μεγάλη Κυρία» του ευρωπαικού ποδοσφαίρου είναι η πιο τιτλοφορεμένη ομάδα της Ιταλίας, κατ’ αντιστοιχία με τη Γιουνάιτεντ, αλλά δεν ξέρει τι την ενοχλεί περισσότερο, ότι έχει 22 χρόνια να πάρει το ΤσουΛου ή ότι έχει χάσει σε πέντε τελικούς από τότε. Στο Τορίνο έχουν κρατήσει την ομάδα οι ίδιοι που την έχουν όσο θυμάται κανείς τον εαυτό του, η οικογένεια Ανιέλι, αυτοί που έχουν και τη Φίατ, που είναι όμιλος πια τεράστιος. Οι Ανιέλι την πονάνε την ομάδα, όχι σα τον Γκλέιζερ που δε ξέρει καν τα ονόματα όλων των αγαλμάτων στο Ολντ Τράφορντ. Και θέλουν να τη βλέπουν να κερδίζει τίτλους. Πήγαν λοιπόν το καλοκαίρι κι έδωσαν ένα φορτηγό λεφτά για να πάρουν τον Ρονάλντο, έναν πορτογάλο τριαντατεσσάρη ποδοσφαιριστή που το μοναδικό πράγμα που είναι μεγαλύτερο από το ταλέντο του είναι ο εγωισμός του.

Οι Ανιέλι έχουν στη Γιούβε τον ίδιο προπονητή εδώ και χρόνια και θεωρούν ότι η ομάδα είναι πάνω από όλους, κι ο Κριστιάνο δε νομίζω να γουστάρει πολύ που δε δουλεύουν όλοι γι’ αυτόν, αλλά η Γιούβε από τον Κριστιάνο παίρνει μια λάμψη που της έλειπε, κι όταν λάμπουν οι Ιταλοί να τους φοβάσαι περισσότερο, γιατί είναι και Μεσόγειοι και Λατίνοι, κι άμα πεισθούν ότι είναι καλύτεροι τότε θα παίξουν έτσι ακριβώς, σαν καλύτεροι.

Το ματς

Η Γιούβε, θέλει το Τσουλού, και το θέλει πολύ. Η Γιούβε έχει ομάδα φτιαγμένη εδώ και καιρό. Από τη Γιούβε έλειπε ένα αστέρι σα τον Ρονάλντο, όχι τόσο για αυτό που μπορεί να της προσφέρει στο παιχνίδι της, αλλά για το φόβο που προκαλεί στους αντιπάλους, για τον «όγκο» που προσφέρει στην ομάδα. Στη Γιούβε αφεντικό είναι ο προπονητής, κι ας έχει η ομάδα μαζέψει μερικά τσογλάνια του κερατά. Σ’ αυτά τα κωλοπαιδάκια βάζουν μυαλό οι άνθρωποι των Ανιέλι. Η Γιούβε μοιάζει έτοιμη.

Η Γιουνάιτεντ είναι άρρωστη. Δεν έχει ούτε αρχή, ούτε μέση, ούτε τέλος. Έχει έναν πρώην προπονητή και νυν και αεί καραγκιόζη στον πάγκο, τον Μουρίνιο, που όχι μόνο δεν μπορεί να στρώσει την ομάδα, αλλά γουστάρει τα φώτα πάνω του και κάνει ο,τι κιτς χαϊλίκι μπορείτε να φανταστείτε για να το καταφέρει. Η ομάδα έχει μερικούς από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές τους παγκοσμίου ποδοσφαιρικού στερεώματος, και σίγουρα είναι ένα από τα ακριβότερα σύνολα του φετινού Τσουλου. Παρόλα αυτά παίζει άθλια.

Το παιχνίδι κρίθηκε σε 2 στιγμές. Στη πρώτη, στην αρχή του αγώνα, που σε μια σέντρα από τα δεξιά, οι άμυνα της Γιουνάιτεντ αντέδρασε με ταχύτητα τάνκερ που μανουβράρει για να δέσει σε στενό λιμάνι και η μπάλα πήγε, με λίγη δόση τύχης, στο Ντιμπάλα, ένα από τα τσογλάνια του κερατά που σας έλεγα νωρίτερα, που ήταν ολομόναχος πολύ κοντά στο τέρμα κι έβαλε ένα εύκολο γκολ, και στη δεύτερη, στα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου, όταν ο Ρονάλντο στη μοναδική καλή ευκαιρία που βρήκε, μιας και τις ευκαιρίες ο Ρονάλντο πρέπει πια να τις βρίσκει μόνος του, αμόλησε ένα απίστευτο σουτ ικανό να νικήσει κάθε τερματοφύλακα, αλλά ο Ντε Χέα έκανε μια πεταλουδένια κίνηση και κατάφερε να το αποκρούσει και να γλυτώσει το δεύτερο γκολ.

Η Γιούβε στήριξε την άμυνά της σε δύο πράγματα, στην κατοχή της μπάλας που της εξασφάλισε ένα καλοσχεδιασμένο κέντρο, και στην «ιταλική», όνομα και πράμα, αμυντική της γραμμή, προεξέχοντος του Κιελίνι, ενός κανονικού μαφιόζου των γηπέδων.

Η Γιουνάιτεντ δεν κατάλαβε ποτέ τι έκανε η αντίπαλός της. Δεν μπήκε ποτέ στο πνεύμα του αγώνα, έκανε μία ευκαιρία όλη κι όλη στο παιχνίδι, και τότε στάθηκε άτυχη γιατί η μπάλα πήγε στο δοκάρι σε ένα μακρινό σουτ του ακριβότερου και χειρότερου ταυτόχρονα παίχτη της, του Πογκμπά, που είναι στα μαχαίρια με τον προπονητή, αλλά που αυτός είναι γάτος και τον βάζει μέσα για να τον εκθέτει έτσι άσχημα που παίζει.

Αν ήμασταν στο παλιό κύπελλο πρωταθλητριών, χωρίς ομίλους και με λιγότερα ματς, οι Ιταλοί μετά από μια τέτοια εμφάνιση θα είχαν ήδη απλώσει το χέρι τους στο ένα αυτί του κυπέλλου με τα μεγάλα αυτιά. Επειδή όμως είμαστε στο ΤσουΛού πια κορίτσα, και είμαστε μόλις στη μέση των ομίλων, η Γιούβε απλά πανηγυρίζει για τη μεγάλη νίκη και την ακόμα μεγαλύτερη εμφάνιση και αναζητά τρόπο να διατηρήσει εκτός από τη φόρμα της, τις ισορροπίες στην ομάδα, αφού είναι σαφές ότι ο Ρονάλντο στεναχωρήθηκε για το γκολ του Ντιμπάλα περισσότερο και από τους οπαδούς της Γιουνάιτεντ. Ήθελε να καρφώσει ο ίδιος την παλιά του ομάδα για να τους δείξει πόσο προόδευσε αυτός ενώ αυτοί που τον άφησαν να φύγει έμειναν πίσω.

Θα περάσουν και οι δύο στην επόμενη φάση, αφού οι αντίπαλοί τους στον όμιλο είναι εξαιρετικά μέτριοι, οπότε πιθανότατα να ξαναπούμε κάτι για αυτούς σε κάποιον αγώνα του χρόνου. Ειδικά για τη Γιούβε που μοιάζει να κερδίζει ήδη τον τίτλο ενός από τα φαβορί για το τρόπαιο.

 

Από |2018-10-24T00:25:14+00:00Οκτώβριος 24th, 2018|Champions League 18-19|0 Σχόλια