Το πιο ακριβό σιμιγδάλι

Συνάντησα τις προάλλες μια φίλη μου καλή, στο σούπερ μάρκετ. Τη βρήκα στο ράφι με τα ρύζια και τα όσπρια. Ούτε γω ούτε οι φίλες μου κάνουμε πια πολλές βόλτες στο ψυγεία με τα αλλαντικά. Είχε βάλει ήδη στο καλάθι της δυο σακουλάκια φακές κι έβαζε ένα σακουλάκι ρύζι Καρολίνα. Κοιταχτήκαμε για 2 δευτερόλεπτα, χαμηλώσαμε το βλέμμα και προχωρήσαμε. Σήμερα θα σας πω δυο λόγια για το ματς της Μονακό, που μου το θύμισε η Καρολίνα, το ρύζι, και της Μπρυζ, που όποτε τη σκέφτομαι θυμάμαι τον Διακογιάννη να την προσφωνεί την μαγική δεκαετία του ’80 ως Εφ Σε Μπρυζ με όλα τα σ και τα ζ παχιά.

Το Μονακό είναι η πιο παραμυθένια πόλη του κόσμου. Το ξέρετε καλύτερα από μένα, όσες έχετε πάει, και περισσότερο όσες δεν έχετε. Βλέπετε η πόλη συντηρεί μια αύρα, μια αστερόσκονη γύρω από το όνομά της. Όσες έχετε πάει θα έχετε απομυθοποιήσει πολλά από όσα ακούγατε να λεν’ για αυτήν πριν πάτε.

Το Μονακό έχει έκταση λίγο μεγαλύτερη από το Κουμουθρέκα και λίγο μικρότερη από το Τζάτζαλι, βρίσκεται στη Γαλλική Ριβιέρα, κοντά στην Ιταλική, έχει πληθυσμό περίπου 40 χιλιάδες κόσμο και ανήκει διοικητικά στον οίκο των Γκριμάλντι από το 1297 μ.Χ. Σήμερα πρίγκιπας είναι ο Αλβέρτος, γιός του Ρενιέ και της Γκρέις Κέλυς και αδερφός της Καρολίνας, και της Στεφανίας. Το Μονακό είναι η δεύτερη μικρότερη αυτοδιοίκητη περιοχή του κόσμου μετά το Βατικανό, και θα συνεχίσει να είναι όσο το Σκούπι δεν αποφασίζει να κηρύξει την ανεξαρτησία του από το Δήμο Καλαβρύτων.

Το Μονακό το έχουμε γνωρίσει από το Γκραν Πρι του που είναι πλέον για γέλια καθώς οι προσπεράσεις εκεί είναι πιο δύσκολες ακόμα κι από την εθνική Πατρών – Κορίνθου την εποχή που είχε κορύνες. Το ξέρουμε ακόμα από τον τρομερό Σων Κόννερυ στο ρόλο του Τζέημς Μποντ που έπινε Μαρτίνι με ελιές, γοήτευε και γοητευόταν από όμορφες γυναίκες και όταν τράβαγε από 19 έφερνε πάντα 2 στο Μπλακ Τζακ, ενώ είμαι σίγουρος ότι όλες σας, όταν ήσασταν παιδούλες, αφήσατε κάποια στιγμή κάποιο ζευγάρι χέρια να σας ψαχουλέψει τη νεφραμιά υπό τους ήχους του ομώνυμου κομματιού του Κριστόφ.

Το Μονακό έχει μια τρομερή έλλειψη σε σκουπιδιάρηδες, παρόλα αυτά είναι τόσο καθαρό που θα μπορούσατε να πάρετε ακόμα κι ένα φυλλαράκι από μπουγάτσα που σας έπεσε στο δρόμο και να το φάτε άφοβα, αν μπορούσατε να βρείτε μπουγάτσα στο Πριγκιπάτο.

Στο Μόντε Κάρλο που είναι κάτι σα να λέμε η πρωτεύουσα του Μονακό, υπάρχει, επίσης, τεράστια έλλειψη στέγασης και ένα δυάρι, μοιρασμένο σε δύο ορόφους σε οικοδομή χτισμένη το ’65 μπορεί να κοστίζει περισσότερο από 3 εκατομμύρια. Στο Μόντε Κάρλο ζουν σχεδόν μόνο πάμπλουτοι και στη τελευταία καταγραφή κάποιου περιοδικού που κάνει τέτοιες πίζουλες καταγραφές ξεπέρασε πλέον τη Ζυρίχη σε ποσοστό δισεκατομμυριούχων επί του συνολικού πληθυσμού μιας πόλης, με 30%.

Στο Μόντε Κάρλο οι Φιλιππινέζες είναι Ιταλίδες ή Γαλλίδες και κυκλοφορούν, στη χειρότερη περίπτωση, με Γκολφ, ο Πριζουνίκ Μαρινόπουλος είναι ίδιος σε εμφάνιση με το Ωκεανογραφικό Μουσείου του Ζακ Υβ Κουστώ, τα ακριβά αυτοκίνητα που παρκάρουν μπροστά στο Οτέλ ντε Παρί κοστίζουν όσο το μισό χρέος μιας ιστορικής βαλκανικής χώρας, και αν κάτσετε να πιείτε τον εσπρέσσο σας στο Μπαρ Αμερικέν, που μοιάζει να ‘χει δραπετεύσει από νουβέλα του Σκοτ Φιτζέραλντ, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να έρθει κάποιο γυφτάκι να σας ζητήσει λεφτά.

Στο Μονακό, οι Γκριμάλντι το είχαν ανέκαθεν δίπορτο. Ανεξάρτητοι όσον αφορά τα λούσα, τις ίντριγκες, τα λεφτά και το λούστρο της ματαιοδοξίας, αλλά υποτελείς της Γαλλίας όταν επρόκειτο για αστυνομία, στρατό και αθλητισμό. Ένας τόσο μικρός τόπος δεν θα μπορούσε να έχει περισσότερες από μία ομάδα και το πριγκιπάτο έχει για καμάρι του την Α Σε Μονακό με τη χαρακτηριστική ερυθρόλευκη ντιαγκονάλ φανέλα της, που παίρνει μέρος, όπως είπαμε, στο πρωτάθλημα της Γαλλίας. Το έχει κατακτήσει μάλιστα οκτώ φορές, ενώ έχει πάρει και πέντε κύπελλα, Γαλλίας πάντοτε κορίτσα. Έχει παίξει και μια φορά σε τελικό του ΤσουΛου χωρίς να κερδίσει όμως. Έπαιζε κι ένας Έλληνας μάλιστα τότε στην ομάδα, ο Άκης ο Ζήκος.

Αυτή η συμμετοχή όμως ήρθε ως αποτέλεσμα μιας εξαιρετικά κακής οικονομικής διοίκησης από ένα λαμόγιο, τον Πιερ Σβάρα με τ’ όνομα, που είχε σαν αποτέλεσμα να τη πάρει η κάτω βόλτα την ομάδα και μετά από συνεχόμενες αλλαγές σε προέδρους, προπονητές και παίχτες που περισσότερο έμοιαζαν με ζιγκολό παρά με ποδοσφαιριστές, η ομάδα υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία. Ακόμα και στη δεύτερη κατηγορία η ομάδα έμοιαζε να μην έχει πιάσει πάτο και όταν ήλθε η πρόταση του άγνωστου, ακόμα, στο πολύ κοινό, Ρώσου Ντμίτρι Ριμπολόβλιεφ, τον μακρυνό Δεκέμβρη του μακρυνού 2011, η ομάδα έκανε Χριστούγεννα τελευταία στη βαθμολογία.

Το ξέπλυμα χρήματος που κάνει κάθε αυτοαποκαλούμενος επιχειρηματίας που προέρχεται από χώρα του πρώην σιδηρούν παραπετάσματος βρήκε ακόμα και στο πάμπλουτο Πριγκιπάτο πρόσφορο έδαφος, οπότε μη σας κάνει εντύπωση που βρίσκει τέτοιο σε σαφώς πιο φτωχούς και πιο κομπλεξικούς λαούς πιο κοντά μας. Ο Ριμπολόβλιεφ μέσα σε πολύ λίγα χρόνια όχι μόνο ξεκόλλησε την ομάδα από το βυθό της β εθνικής της Γαλλίας, αλλά την έφερε στην κορυφή του Σαμπιονά, πάνω από την αστραφτερή Παρί των Καταριανών. Αυτό το κατάφερε σκορπώντας τρελά λεφτά σε τρομερούς παίχτες από όλο τον κόσμο, αλλά και οργανώνοντας ένα καταπληκτικό δίκτυο με σκάουτερ που του έβρισκαν ότι καλύτερο κυκλοφορούσε παγκοσμίως σε πολύ τρυφερές ηλικίες. Ποδοσφαιρικώς πάντα, ε!!

Κοιτάξτε λοιπόν να δείτε πώς φτιάχνονται οι καλές κομπίνες καλές μου φίλες. Τα τέσσερα πρώτα χρόνια της προεδρίας του ο Ρώσος επένδυσε περίπου 350 εκατομμύρια ευρώ στην ομάδα σε αγορές παιχτών, και πήρε πίσω 200. Κανείς δε ξέρει πού τα βρήκε τα λεφτά. Η αμαρτωλή ΟΥΕΦΑ κάνει πάντα το μαλάκα, όσο εισπράττει, ειδικά κάτι από το τραπέζι. Τα δύο επόμενα, πέρυσι και φέτος δηλαδή, έβαλε αυτά τα 200 κι άλλα 50 και πήρε πίσω 560!!! Συνολικά έβαλε 400 μαύρα μέσα σε 6 χρόνια και πήρε πίσω 560 καθαρά μέσα σε ένα! Ενδιάμεσα αγόρασε το Σκορπιό κι έβαλε τις Κυπριακές αρχές να συλλάβουν τη σύζυγό του με τη κατηγορία της κλοπής ενός δαχτυλιδιού.

Το πρωί της Τρίτης, της ημέρας του αγώνα, η αστυνομία του Μονακό (ο Θεός να τη κάνει) τον συνέλαβε και τον οδήγησε επίσημα στο τμήμα για ανάκριση. Εκεί, ανεπίσημα, του είπαν να μη ξαναπατήσει το πόδι του στο Μονακό γιατί τελικά είναι μεγαλύτερο κουμάσι από όσο χωράει το στομάχι του Αλβέρτου, και έκτοτε ο «αυτοδημιούργητος» μεγιστάνας από το Μπερεζνίκι ψάχνει τρύπα να κρυφτεί. Αν γκουγκλάρετε το Monaco-Gate θα διαβάσετε συναρπαστικά ρεπορτάζ που θα σας θυμίσουν αστυνομικό διήγημα του Ρόμπερτ Λούντλουμ.

Όλα αυτά έχουν επηρεάσει τρομερά την ομάδα, η οποία είναι τελευταία φέτος στο πρωτάθλημα, ενώ στον όμιλο του ΤσουΛου ομοιάζει με περιοδεύον τσίρκο μαζεύοντας σφαλιάρες από όποιον προλαβαίνει να ρίξει.

Το ματς της Τρίτης έγινε στο επιβλητικό Λουί Ντε, που σημαίνει Λουδοβίκος ο δεύτερος για όσες δεν ήσασταν τόσο καλές στα Γαλλικά μικρές. Το γήπεδο στέκει στην άκρη του Μόντε Κάρλο από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 όταν ο Ρενιέ αποφάσισε ότι το γήπεδο που είχε τότε η πόλη ήταν τρε μπανάλ για τα μούτρα του κι αφού το γκρέμισε, έβαλε ένα αρχιτεκτονικό γραφείο να του σχεδιάσει ένα στάδιο που να μπορεί να φιλοξενήσει όλα τα σπορ, να έχει την πολυτέλεια που αρμόζει σε έναν πρίγκιπα και να μη θυμίζει γήπεδο.

Το Λουί Ντε μοιάζει με μέγαρο απ’ έξω και με θέατρο από μέσα. Χωράει λιγότερους από 20 χιλιάδες κόσμο καθώς οι περισσότερες καρέκλες του είναι πολυθρόνες μιας κι οι περισσότεροι κώλοι που κάθονται πάνω τους είναι πιο επιδέξιοι από τους δικούς σας, με το συμπάθιο κιόλας. Φυσικά δε θα βρείτε καντίνα με βρώμικα απ’έξω κι αν τυχών σας πιάσει καμιά λιγούρα πριν το ματς, το φτηνότερο που μπορείτε να βρείτε σε κάποια κοντινή τρατορία είναι καμιά μακαρονάδα του ψαρά που θα τη πληρώσετε πάνω από 100 ευρώ μιας και τα μακαρόνια στο πριγκιπάτο δεν είναι από σιμιγδάλι που το έχουν φτιάξει οι Μύλοι Αγίου Γεωργίου αλλά οι Μίλι Βανίλλι.

Το παιχνίδι ξεκίνησε νωρίς τη Τρίτη, επτά η ώρα τοπική, και πριν καλά καλά ανταλλάξουν οι θεατές τα πρώτα κουτσομπολιά για τον Ριμπολόβλιεφ, η Μονακό είχε φάει τρία γκολ!! Το παιχνίδι ήταν κυριολεκτικά για γέλια. Ο Ανρί, ο προπονητής της Μονακό, μεγάλη δόξα του Γαλλικού ποδοσφαίρου κορίτσα, και πολύ ωραίος άντρας, δυσκολεύτηκε να πείσει τους πιο καλούς του παίχτες να μπουν και να παίξουν μια στάλα μπάλα. Έβαλε 4-5 εντελώς αμούστακα παλικαράκια στην αρχική ομάδα και τελικά εκεί που παίζεται κανονικό ποδόσφαιρο και δεν είναι όλα πουλημένα και συμφωνημένα, οι ομάδες που κατεβάζουν πιτσιρίκια απέναντι σε άντρες υπομένουν αγωνιστικούς διασυρμούς. Η εικόνα της γηπεδούχου ήταν αποκαρδιωτική. Στο ημίχρονο οι περισσότεροι από τους 15 χιλιάδες Μονεγάσκους, έτσι λέγονται οι αυτόχθονοι κάτοικοι του Πριγκιπάτου, πήραν τις γούνες τους κι έφυγαν από το γήπεδο γυρίζοντας τη πλάτη τους σε μια ομάδα που δεν την αναγνωρίζουν έτσι που την έκανε ο Ρώσος μαφιόζος. Αλλά του Ρώσου μαφιόζου αυτοί του την έδωσαν την ομάδα, πριν από λίγα χρόνια, και όποιος σας πει ότι πέσαν από τα σύννεφα όταν έμαθαν για τις βρωμιές του σας λέει ψέματα κορίτσα, γιατί όλοι ξέρανε τι καϊνάρι ήταν ο Ριμπολόβλιεφ, όπως όλοι ξέρουμε τι καϊνάρια είναι όλοι όσοι χρησιμοποιούν ποδοσφαιρικές ομάδες για να φτιάξουν τη δημοφιλία τους ώστε να μπορούν να χρησιμοποιούν μετά τους οπαδούς ως ασπίδα για τις βρωμιές τους.

Λίγο πριν το τέλος του παιχνιδιού η Μπρυζ έβαλε και τέταρτο γκολ. Ένα γκολ που εξευτέλισε απλά τη Μονακό, και δεν προσέφερε τίποτα στη Μπρυζ, μια ομάδα που προέρχεται από μια απολίτιστη χώρα, και που στο αστραφτερό Μονακό τη συνόδεψαν περίπου τρεις χιλιάδες βλάχοι οπαδοί της που άφησαν πίσω τους σπασμένα καθίσματα και σκισμένα ταγάρια, κι όπως σας είπα στο Μόντε Κάρλο δεν έχουν σκουπιδιάρηδες και καθαρίστριες γιατί σε μια πόλη παλάτι κανείς δε θέλει να κάνει τέτοιες δουλειές, όλοι τον πρίγκιπα και τη πριγκίπισσα θέλουν να παριστάνουν ή έστω τον 007.

 

 

Από |2018-11-09T22:50:17+00:00Νοέμβριος 6th, 2018|Champions League 18-19|0 Σχόλια