Κε κάτσο

Μου ‘στειλε μήνυμα τις προάλλες μια φίλη που δουλεύει σε τουριστικό γραφείο. Ήθελε να με ρωτήσει αν ενδιαφέρομαι για κανένα τουριστικό πακέτο για τις γιορτές. Τη ρώτησα αν μπορώ να πάω χρησιμοποιώντας κανένα διακοποδάνειο από αυτά τα παλιά, της εποχής του Γιάννου, και μου είπε «τσου». Πιάσαμε κουβέντα και τη ρώτησα αν ταξιδεύει ο κόσμος πια. Μου είπε ναι. Τη ρώτησα πού πάει. Σκέφτηκε λίγο στη γραμμή, μου είπε σχεδόν βιαστικά, «αυτοί που ξέρουν πάνε Ρώμη», και μου το’κλεισε.
Η Ρώμη είναι … η Ρώμη! La Citta Eterna, η Αιώνια Πόλη, πρωτεύουσα την Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας πριν από αιώνες, πρωτεύουσα της Ιταλίας σήμερα. Μια πόλη με καταγεγραμμένη ιστορία σχεδόν 3 χιλιετιών. Ιδρύθηκε από τον Ρωμύλο, το ένα από τα δίδυμα που ο μύθος θέλει να τα μεγάλωσε μια λύκαινα.
Ο,τι και να προσπαθήσει να πει κανείς για τη πόλη για να τη διαφημίσει θα είναι λίγο, και περιττό. Πρόκειται για την ιστορικότερη πόλη, της δεύτερης πιο ιστορικής χώρας, της πιο ιστορικής ηπείρου του κόσμου. Σήμερα φιλοξενεί περισσότερα από τέσσερα εκατομμύρια κόσμο στη συνολική της έκταση, έχει δύο περιφερειακούς και δύο αεροδρόμια για να εξυπηρετεί τους περίπου δέκα εκατομμύρια επισκέπτες που δέχεται κάθε χρόνο, και τουριστικά θεωρείται αδύνατο να υπολογίσει κανείς τον αριθμό των μνημείων που προσφέρει.
Τη διασχίζει ο Τίβερης, ενώ φιλοξενεί στο εσωτερικό της και το ανεξάρτητο κρατίδιο του Βατικανού, πρωτεύουσα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Τα σύνορα του Βατικανού είναι μια άσπρη γραμμή στο λιθόστρωτο στη πλατεία του Αγίου Πέτρου.
Όπως είπα και πριν, είναι άσκοπο να αρχίσει κανείς να μιλάει για τα αξιοθέατα της Ρώμης, ειδικά από τη στιγμή που είμαι σίγουρος ότι οι περισσότερες από σας έχετε ήδη πάει, μερικές μάλιστα, κόβω το κεφάλι μου ότι, έχετε πάει περισσότερες από μία φορές. Όποτε πάτε πάντως, είναι σχεδόν υποχρεωτικό να επισκεφθείτε στο Κολοσσαίο, τη Φοντάνα ντι Τρέβι, τις κατακόμβες, τη Βίλλα Μποργκέζε, τη Πλατεία του Αγίου Πέτρου, την ίδια την εκκλησία του Αγίου Πέτρου με τη Καπέλα Σιξτίνα, την Πόντε Βιττόριο Εμμανουέλε και κάποια από τα 65 μουσεία που έχει η πόλη αν το «αίσθημα» σας βγει κουλτουριάρης. Γιατί στη Ρώμη πρέπει να πάτε με παρέα κορίτσα.


Όταν μια πόλη έχει τόσα μνημεία είναι σίγουρο ότι έχει κι ανάλογη τέχνη, κουλτούρα, πολιτισμό. Οι άνθρωποι των γραμμάτων που μεγαλούργησαν στη Ρώμη είναι ακριβώς όσα και τα αξιοθέατά της, αμέτρητοι! Ξεκινάνε από τα πολύ προχριστιανικά χρόνια και συνεχίζονται ως τις μέρες μας. Όποιον και να αναφέρει κανείς θα αδικήσει όλους τους άλλους. Δεν λέω κανέναν τους λοιπόν, και πάμε παρακάτω!
Στη Ρώμη βρίσκεται και η Τσινετσιτά, ένα σετ από κινηματογραφικά στούντιο που έχουν χαρίσει στον παγκόσμιο κινηματογράφο μερικά πραγματικά αριστουργήματα με το «Μπεν Χουρ» να είναι ανάμεσα σε αυτά. Να σας πω κορίτσα ότι το έργο γυρίστηκε πριν από 60 χρόνια και σε αυτό έπαιξαν 50.000 ηθοποιοί και κομπάρσοι, μιας κι εκείνα τα χρόνια η τεχνολογία δεν ήταν στα ντουζένια της ώστε να μπορεί να δημιουργεί εικονικές πραγματικότητες μέσω υπολογιστή.
Η κουζίνα της Ρώμης είναι τυπική Ιταλική, δηλαδή τέλεια! Εκτός κι αν για λόγους που μόνο εσείς ξέρετε, το «αίσθημα» που πήρατε μαζί σας γουστάρει μόνο προβατίνα σε παϊδάκια. Σε περίπτωση που θέτε να βάλετε κάτι στο στόμα σας υπάρχουν παντού τρατορίες (έτσι λέγονται τα εστιατόρια στη Ρώμη καλές μου) όπου σας συνιστώ να δοκιμάσετε είτε μια γνήσια ρωμάνικη καρμπονάρα είτε τη σπεσιαλιτέ της πόλης, αρνάκι με αγκινάρες. Προσέξτε μόνο λίγο με τις αγκινάρες, γιατί δημιουργούν αέρια και αν τυχών τ’ αρέσουν πολύ του αισθήματος και παραφάει μην τον βάλετε να σας κάνει τίποτε αεροπλανικά μετά και ζοριστεί γιατί βλέπω τη κλανιά ν’ ακούγεται μέχρι το Μπάρι.
Η Ρώμη αγαπά αγνά τον αθλητισμό. Έχει διοργανώσει μια Ολυμπιάδα, το ’60, και δυο μουντιάλ ποδοσφαίρου, το ’34 και το ΄90. Ο τελικός του τελευταίου έγινε στο Ολύμπικο, το μεγάλο γήπεδο της πόλης, χτισμένο στο Φόρο Ιτάλικο, ένα συγκρότημα αθλητικών εγκαταστάσεων στα βόρεια της πόλης, που άρχισε να χτίζεται το 1928, ολοκληρώθηκε το 1937, ανακαινίσθηκε το 1953 και επεκτάθηκε στη σημερινή του μορφή το 1990, για το μουντιάλ.


Σήμερα χωράει 70.000 κόσμο, έχει για όλους καρεκλάκι και στέγαστρο και εκτός από χορτάρι έχει και στίβο γύρω γύρω, γεγονός που του αφαιρεί το χαρακτήρα της «καυτής έδρας». Εκτός από ένα σωρό τελικούς κυπέλλων και άλλα μεγάλα αθλητικά γεγονότα, το στάδιο έχει φιλοξενήσει και πολλές μεγάλες συναυλίες με πιο αγαπημένους στο κοινό καλλιτέχνες τους Depeche Mode, τους U2 και τον Vasco Rossi.
Μπορείτε να πάτε με πολλούς τρόπους στο γήπεδο, αλλά σας συνιστώ να πάρετε τη γραμμή δύο του μετρό και να κατέβετε στη στάση Μαντσίνι, να περάσετε μέσα από τα γήπεδα του τένις, να διασχίσετε τον Τίβερη από την Πόντε Ντούκα Ντ’ Αόστα, και πριν περάσετε τον Οβελίσκο του Μουσολίνι (γκουχου γκουχου) και ενώ βλέπετε μπροστά σας τον επιβλητικό όγκο του σταδίου μπορείτε να μπείτε δεξιά στη πιτσαρία του Μπουόνγκουστάιο (του καλοφαγά σε ελεύθερη μετάφραση) για να δείτε πόσο γευστική κάνουν ακόμα και τη «γρήγορη» πίτσα οι Ιταλοί….
Εκεί, στο Ολύμπικο, έπαιζε χτες η Ρόμα, το ένα από τα δύο καμάρια της πόλης (το άλλο είναι η Λάτσιο). Η ομάδα ιδρύθηκε το 1927 και αν και παίζει από τότε στην Serie A του Campionato, έχει πάρει μόνο τρεις τίτλους. Αλλά η Ρόμα, αν και είναι η ομάδα της πρωτεύουσας, κι αν κι έχει πάρει μόνο τρεις τίτλους όλους κι όλους στην ιστορία της, δεν είναι κομπλεξική, δε νομίζει ότι οι άλλοι της τρώνε μόνιμα το μπιφτέκι, αγωνίζεται και παίζει μπάλα όμορφη από καιρό εις καιρό, και έχει τη τιμή να έχουν φορέσει τη φανέλα της μερικές σπάνιες ποδοσφαιρικές μορφές, όπως ο Μπρούνο Κόντι και ο Φραντσέσκο Τόττι, με τον τελευταίο να της έχει αφιερώσει αποκλειστικά μια καριέρα 620 παιχνιδιών!


Η Ρόμα σήμερα δεν έχει μεγάλα ονόματα του παγκοσμίου στερεώματος. Γουστάρει να παίρνει «μικρότερους» παίχτες, να τους εξελίσσει, και μετά να τους πουλάει. Μη νομίζετε ότι το κάνει με την επιτυχία ενός Άγιαξ ή μιας Πόρτο που είναι πραγματικοί μαστόροι στο θέμα, αλλά η μενταλιτέ της ομάδας είναι «ποιος τους γαμεί τους τίτλους, αφού υπάρχουν πολλά λεφτά στο εμπόριο παιχτών». Πέρυσι προσέλαβαν στη θέση του γενικού αρχηγού τον Μόντσι, έναν Ισπανό που είχε τον ίδιο ρόλο στη Σεβίλη από το 2000, διάστημα στο οποίο η ομάδα κατέκτησε 11 τίτλους (κανένα πρωτάθλημα Ισπανίας όμως) και, το σημαντικότερο, έβγαλε τρελά λεφτά από πωλήσεις ποδοσφαιριστών. Οπότε εσείς κορίτσα, που δεν είστε κορόιδα, έχετε καταλάβει ότι οι μοναδικοί που ζουν για νίκες, τίτλους και επιτυχίες πλέον είναι οι οπαδοί, ειδικά όσοι είναι άνεργοι, συμπλεγματικοί, οικονομικά αδύναμοι και πνευματικά ακαλλιέργητοι, τα τέλεια θύματα!
Απέναντι στη Ρόμα παρατάχθηκε η Ρεαλ, η μεγάλη, η κανονική, της Μαδρίτης. Η ομάδα θρύλος της Ευρώπης, αφού έχει κατακτήσει τα περισσότερα κύπελα από όλες και μάλιστα έχει πάρει και τα τρία τελευταία ΤσουΛου. Τι να πει κανείς για την ιστορία των μερένχες που να μην το έχει πει άλλος? Η ομάδα είναι πρώτη σε όλα. Μόνο που αυτή τη στιγμή περνά ένα μικρό μετατραυματικό σοκ από δυο πρόσφατους χωρισμούς που είχε το καλοκαίρι με το τελευταίο μεγάλο αμόρε της, τον Ρονάλντο, να την απαρατάει για τα μάτια μιας άλλης «Μεγάλης Κυρίας», και τον «οδηγό και κύρη της» τον Ζιντάν, να την απαρατάει για να μονάσει. Από τότε η Ρεάλ δεν έχει μπορέσει να βρει το δρόμο της. Πραγματοποιεί απογοητευτική πορεία στο Ισπανικό πρωτάθλημα όπου διασύρεται αγωνιστικά από κάτι παεγιερίες τύπου Εϊμπάρ, ενώ και στην Ευρώπη δεν εμπνέει και κανέναν σοβαρό τρόμο απέναντι σε κάτι τεϊοποτεία του πρώην ανατολικού μπλοκ όπως η Πιλζεν ή η ΤΣΣΚΑ Μόσχας.


Οι Ρωμάνοι, αν και είναι γενικά ομάδα της σφαλιάρας στην Ιταλία και την Ευρώπη, άξαφνα την άνοιξη που μας πέρασε πέτυχαν μια απρόσμενη πρόκριση από της φημισμένης Μπάρτσα και από τότε έβαλε γενικά η κουρελού τον άντρα της με τους πραματευτάδες. Μην έχοντας ξεχάσει μια σβουριχτή κατραπακιά που είχαν αρπάξει προ διμήνου στη Μαδρίτη χάνοντας με 0-3 από την από τότε προβληματική Ρεαλ, καλλιέργησαν ένα κλίμα «τώρα θα σας δείξουμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος», βρήκαν από κανά δυο γερά καλάμια και καβάλησαν απαξάπαντες οι ξάφνου μεγάλοι παίχτες της και όρμισαν να πάρουν το ματς. Το κακό για την αγλαή Ρόμα όμως είναι ότι η Ρεάλ μπορεί να «έχει κακό πρόβλημα» αυτή τη περίοδο, δε παύει να έχει όμως πολύ ποιοτικότερους ποδοσφαιριστές από αυτούς της Ρόμα, και πολύ, μα πάρα, πολύ πιο έμπειρους.
Έβλεπες τα παιδάκια της Ρόμα να τρέχουν όλο ενθουσιασμό, να πιέζουν, να παλεύουν, να προκαλούν με το πάθος τους τον κόσμο να φωνάξει, αλλά καταλάβαινες πως δεν ήταν μακριά η εποχή που ήταν όλα τους παπαδάκια σε κάποια ρωμαιοκαθολική ή ορθόδοξη εκκλησία, και το ένα βάσταγε το εξαπτέρυγο και το άλλο το θυμιατό. Την ίδια στιγμή, οι παίχτες της Ρεαλ που έμοιαζαν να τρέχουν και να μη προλαβαίνουν, όταν τους κοίταγες καλά στα μούτρα καταλάβαινες ότι ο καλύτερος από αυτούς ήξερε να σου ψάλει το «Άμωμοι εν οδώ αλληλούια» σε τρεις διαφορετικές γλώσσες.
Με ένα μαγικό τρόπο, από αυτούς που μόνο το ποδόσφαιρο ξέρει να ζωγραφίζει, το πρώτο ημίχρονο τελείωσε χωρίς γκολ. Κανονικά θα έπρεπε να έχουν μπει τουλάχιστον 2-3, τα περισσότερα από τη Ρόμα, που όντως έπαιζε με καρδιά Ρωμαίου εκατόνταρχου, αλλά είχε την ατυχία στις καθυστερήσεις να βρεθεί ο λάθος άνθρωπος στη λάθος θέση. Ένας από τους πραγματικά πιο έμπειρους παίχτες της Ρεάλ, ο Γάλλος Βαράν, που το καλοκαίρι τον αγκάλιαζε κάτω από τη βροχή η πιο τούμπανο πρωθυπουργός χώρας που έχει αγκαλιάσει παγκόσμιους πρωταθλητές δημοσίως, έκανε ένα παιδικό λάθος και μετά από μια ερωτική συναστρία πέντ’έξι πλανητών η μπάλα βρέθηκε να κυλά αργά μπροστά από την ανυπεράσπιστη εστία του μεγάλου Βέλγου τερματοφύλακα Κουρτουά και να φαίνεται τόσο απλή η υπόθεση να τη σπρώξει κανείς μέσα, που 70 χιλιάδες κόσμος άφησε τα καθισματάκια του και χοροπήδησε πρόωρα να πανηγυρίσει το γκολ. Το κακό για αυτούς είναι ότι ο κλήρος για να τη σπρώξει μέσα έπεσε σε έναν Τουρκάκο πιτσιρικά που το μοναδικό που ξέρει να βάζει είναι τη κάλτσα στο συρτάρι. Ο κουκλίτσος την έστειλε έξω, ο Κουρτουά ευχαρίστησε κάποιον άγνωστο σε μας Γότθο Θεό και οι 70 χιλιάδες Ιταλοί έμειναν όρθιοι επαναλαμβάνοντας επί ώρα το «κε κάτσο» που ισοδυναμεί με το δικό μας «τι μαλάκας».
Στο δεύτερο ημίχρονο, οι Ισπανοί μπήκαν λίγο πιο ζόρικοι. Πίεσαν τους τρυφερούς παίχτες της γηπεδούχου και δεν άργησε η στιγμή που η αμυντική τριάδα της Ρόμα, δηλαδή ο τερματοφύλακας και τα δύο σέντρε μπακ, συμμετείχαν στο βουκολικό μονόπρακτο τρία πουλάκια κάθονται απάνω στη χελώνα, το ’να κοιτάει το βουνό τ’ άλλο τον αχυρώνα, το τρίτο το μικρότερο μοιρολογά και λέει… 0-1. Και κάπου εκεί οι Ιταλοί κατάλαβαν ότι δεν είναι κάθε βράδυ του Σαν Τζιοβάνι. Μέχρι να καταλάβουν τι αστροπελέκι του βάρεσε κι αντί να νικάνε χάνανε, ήρθε ένας κανονικός παίχτης, όχι κανας … wannabe, να βάλει το 2-0 χορεύοντας τους ε.α.Ρ (ενωμένοι αμυντικοί Ρόμας) σε ρυθμό είχα ένα σακάκι διπλοσταυροκουμπωτό όπου απάνω στη στροφή της ζεμπεκιάς αυτοί πήγαν ζερβά κι ο παίκτης δεξιά.
Εκεί το παιχνίδι κόμπλαρε για τα καλά. Στα τελευταία είκοσι περίπου λεπτά, οι παίχτες της Ρεαλ έριξαν, κι άλλο, το ρυθμό τους δεδομένου ότι στο σ/κ που έρχεται όλο και με κάποια ζόρικη μποκαντιγερία θα παίζουν στο πρωτάθλημα, ενώ οι παίχτες της Ρόμα άρχισαν πάλι να σκέφτονται αν ο ζελές που βάλαν απόψε στο μαλλί ήταν γερός και τα κοκκάλωσε καλά γιατί αυτός που είχαν βάλει προχτές στο τέλος άφησε δυο τρίχες να πετάνε.
Οι 70 χιλιάδες Ιταλοί έφυγαν κατσουφιασμένοι από το Ολύμπικο. Αν και θέλουν να είναι στρέτοι και δίκαιοι, δε τους βγάζεις από το μυαλό ότι αν η ομάδα είχε λιγότερους υποσχόμενους ξένους παίχτες που ούτε αρνάκι με αγκινάρες τρώνε, ούτε πιστεύουν στη Μαντόνα, αλλά είχαν περισσότερους Ιταλούς που νιώθουν τη καρδιά της πόλης να χτυπά στο ρυθμό της ομάδας, τότε ίσως στο σαρανταφεύγα ένας απ’ αυτούς να το ΄χωνε το γκολ, και τότε να δεις τι θα πάθαιναν οι σπανιόλοι στο δεύτερο ημίχρονο…
Ο όμιλος κρίθηκε όσον αφορά τη πρώτη και τη δεύτερη θέση, που τις παίρνουν οι Ισπανοί και οι Ιταλοί αντίστοιχα. Θα τους βρούμε μπροστά μας από το Φλεβάρη, κι ίσως μας δώσουν την ευκαιρία να μιλήσουμε πάλι γι’ αυτούς.

Από |2018-11-29T17:51:09+00:00Νοέμβριος 28th, 2018|Champions League 18-19|0 Σχόλια