πήγε το στειλιάρι γόνα

Συνάντησα σ’ ένα μπαράκι τις προάλλες μια φίλη που κάποια φορά στα νιάτα της κερνούσε τσιγάρο μα πουλούσε τη φωτιά. Εγώ, ως γνωστόν, δεν έχω καπνίσει ποτέ στη ζωή μου, όμως ξέρω να ακούω ιστορίες που λένε όσοι έχουν φίλο τον καπνό. Μου είπε λοιπόν μια ιστορία για μια χώρα που περνιέται για σπουδαία, αλλά ταυτόχρονα πουλάει τη γυναίκα σα σφαχτό ακόμα και στις μέρες μας.

Η Ολλανδία είναι μια «Κάτω Χώρα» όπως λέει και το όνομά της (Netherlands) και θα μπορούσε να είναι και μια Κάτω Χώρα, χωρίς εισαγωγικά, όπως θα δείτε στη συνέχεια.

Είναι μια χώρα μικρή, πολύ μικρότερη από μας, που μένει όμως πολύς κόσμος, πολύ περσσότερος από μας. Μεγάλο κομμάτι του εδάφους της βρίσκεται μέχρι και 7 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας, ενώ δεν έχει απολύτως κανένα βουνό ή λόφο. Είναι εντελώς επίπεδη!

Οι Ολλανδοί αγωνίζονται εδώ και αιώνες να συγκρατήσουν τη θάλασσα μακριά από τη γη τους και τα έχουν καταφέρει με τεράστια επιτυχία και για αυτό τους το κατόρθωμα πρέπει να τους βγάλουμε το καπέλο, ειδικά εμείς που καταφέρνουμε να μας παίρνει το νερό το σπίτια στη στεριά…

Η χώρα κατοικείται από το 150 π.Χ. από γερμανικούς λαούς, του Βαταυούς και τους Φρίσιους, οι οποίοι φημίζονταν για την καρπαζοεισπρακτική τους δεινότητα, και διωγμένοι από άλλους, πιο σκληρούς, γερμανικούς λαούς, βρήκαν καταφύγιο σε μια περιοχή που δεν την ήθελε κανείς γιατί όλο πλημύριζε.

Στο πέρασμα των αιώνων εκτός από τις τρομερές δεξιότητες που ανέπτυξαν στο χτίσιμο φραγμάτων, εκμεταλλεύτηκαν το επίπεδο τοπίο με τα απέραντα λιβάδια και ανέπτυξαν την κτηνοτροφία σε τέτοιο βαθμό που σήμερα δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι με μια αρμεξιά στις γελάδες τους μπορούν να πλημυρίσουν την Ευρώπη στο γάλα.

Η μικρή έκταση της χώρας, τους έσπρωξε στη θάλασσα, με αποτέλεσμα να γεννήσουν δραστήριους θαλασσοπόρους που έφτασαν τα χρώματα της χώρας στα πέρατα της υφηλίου δημιουργώντας μια σειρά από τρομερές αποικίες όπως τις Ολλανδικές Αντίλλες, τη Νέα Υόρκη (αρχικά λεγόταν Νέο Αμστερνταμ), την Αυστραλία (αρχικά λεγόταν Νέα Ολλανδία), τη Νέα Ζηλανδία (το αγγλικό όνομα , «Ζήλαντ» παραπέμπει στο «Ζέελαντ», περιοχή της βόρειας Ολλανδίας), τη Νότια Αφρική, την Ινδονησία και άλλα μέρη που για χρόνια έφερναν στην Ολλανδία πολλά πολλά πλούτη.

Οι Ολλανδοί όμως δεν υπήρξαν ποτέ σκληρός λαός, άρα δεν έγιναν ποτέ στυγνοί αποικιοκράτες. Μοιραία έχασαν τις κατακτήσεις τους από τους «σκληρούς» Εγγλέζους, και όσες δε τις έχασαν, τις ελευθέρωσαν μόνοι τους. Κράτησαν όμως άριστες σχέσεις με τους πρώην αποίκους τους με αποτέλεσμα σήμερα η χώρα να αποτελεί ένα τρελλό χωνευτήρι πολιτισμών και κουλτούρας, ενώ αντίστοιχη είναι και η εισροή εμπορευμάτων.

Τα οποία εμπορεύματα και η διακίνησή τους ανέκαθεν ήταν το αγαπημένο σπορ των Ολλανδών. Η χώρα ανακάλυψε τον καπιταλισμό όταν στην Αμερική τρώγανε ακόμα τους γάλους με τα πούπουλα, και σήμερα οι Ολλανδοί είναι τόσο καλοί έμποροι που είναι ικανοί να αγοράζουν από Εβραίους και να πουλάνε σε Σκωτσέζους αποκομίζοντας αξιοσημείωτα κέρδη από αμφότερους!

Αν και το επίσημο πολίτευμα της χώρας είναι «Βασιλευομένη Δημοκρατία», ο Βασιλιάς είναι ανενεργός από το 1840, και από το 1887 έχουν περάσει ένα νόμο που λέει ότι στη χώρα μπορεί να υπάρχει μόνο Βασίλισσα, δίνοντας έναν ακόμα πιο διακοσμητικό ρόλο στον εκπρόσωπο της μοναρχίας. Σήμερα στο ρόλο της Βασίλισσας οι Ολλανδοί λατρεύουν την 47χρονη Μάξιμα η οποία είναι η πρώτη βασίλισσά τους που έχει γεννηθεί εκτός Ευρώπης, είναι Αργεντίνα, και κάνει τη Βασίλισσα επειδή έχει παντρευτεί το Βασιλιά Αλέξανδρο ο οποίος έχει λιγότερες αρμοδιότητες ακόμα κι από τον βασιλιά στο σκάκι.

Το Άμστερνταμ είναι η οικονομική, εμπορική και φυσική πρωτεύουσα της χώρας, αν και η κυβέρνηση λειτουργεί στη Χάγη. Το Άμστερνταμ είναι μια από τις πλουσιότερες πόλεις της γης, κι ας μην έχει ούτε το μέγεθος ούτε τη φήμη άλλων μεγαλουπόλεων. Έχει ιδρυθεί πριν από δυο χιλιάδες χρόνια, κατοικείται και, το κυριότερο, προοδεύει κι αναπτύσσεται οικονομικά, διαρκώς από τότε ως σήμερα.

Απετέλεσε επί αιώνες σημαντικότατο εμπορικό κέντρο ολόκληρης της ανθρωπότητας, και από το λιμάνι του απέπλευσαν πλοιάρια για ολόκληρη την οικουμένη με κύριο στόχο το εμπόριο. Η «παλιά πόλη» σήμερα παραμένει όπως ήταν πριν από 200 χρόνια περίπου, αποτελούμενη κυρίως από ένα σύστημα γεωμετρικά άριστα σχεδιασμένων ομόκεντρων κυκλικών καναλιών που βρωμάνε γιατί τα νερά δεν κυλάνε αφού δεν υπάρχουν βουνά, αλλά που οι Ολλανδοί τα σέβονται, τα παρουσιάζουν σαν αξιοθέατο και σε πάνε βόλτες με κάτι βαρκάκια σα παντόφλες ίσα από κάτω, και που ο αστικός μύθος λέει ότι πεταμένα μέσα στα νερά τους μπορεί κανείς να βρει, ανάμεσα σε άλλα, και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ποδήλατα.

Αν πάτε στο Άμστερνταμ καλές μου θα πρέπει να προσέξετε τα παρακάτω δύο πράγματα: Πρώτον, να μη σας έρθει να «πάτε προς νερού σας» γιατί τα μαγαζιά είναι πολύ μικρά και δεν διαθέτουν τουαλέτες για το κοινό, οπότε ή θα πρέπει να απομακρυνθείτε από το κέντρο για να βρείτε μια αξιοπρεπή τουαλέτα ή θα πρέπει να κρατηθείτε από κάποιο κάγκελο στη όχθη των καναλιών και αφού τουρλώσετε αρκούντως το ποπουδάκι σας, να ανακουφιστείτε στο νερό. Δεύτερον εκεί που βολτάρετε πρέπει να έχετε το νου σας στους γλάρους, γιατί το Άμστερνταμ είναι λιμάνι, έχει γλάρους και ο γλάρος είναι σαφώς μεγαλύτερο και βαρύτερο πουλί από το περιστέρι και αν σας χέσει γλάρος δε θα κάνετε καθόλου μεγάλη χαρά, γιατί η κουτσουλιά του γεμίζει άνετα κεσεδάκι από γιαούρτι με 3,6% λιπαρά και δεν υπάρχει καμία δοξασία για καλή τύχη για όποιον τον έχεσε γλάρος αντίστοιχη με όποιον τον κουτσούλησε περιστέρι.

Αφού σας προειδοποίησα για τα δυο κακά που μπορεί να σας βρουν στο Άμστερνταμ καλές μου, θα σας πω ότι εκτός από τα κανάλια, που μεταξύ μας δε λένε και πολλά, μπορείτε να πάτε να δείτε το μουσείο του Βαν Γκογκ και του Ρέμπραντ. Πρόκειται για δύο από τους πιο τεράστιους ζωγράφους της αθρωπότητας, οι οποίοι μεγαλούργησαν την εποχή της αναγεννησιακής Ευρώπης, τότε που σε κάποια γωνίτσα της ίδιας Ευρώπης όλα τα ’σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά. Βέβαια κοιτώντας τους πίνακές τους θα σας πιάσει ένα πλάκωμα, αλλά αν σηκώσετε το κεφάλι σας και δείτε την έκταση της νέφωσης πάνω από τον Ολλανδικό ουρανό θα καταλάβετε πολλά.

Ενώ εσείς θα παλεύετε με τη σχιζοφρένεια στα μουσεία με την ακριβή είσοδο, μπορείτε να δώσετε ένα «ελευθέρας» στο μπόιφρεντ να πάει μια τσάρκα στις περίφημες βιτρίνες της ντροπής στη διαβόητη Ντε Βάλλεν, μπας και δει τίποτα καινούριο και σας το μάθει και σας μετά. Πρόκειται για μια περιοχή που η πορνεία περνάει σε άλλη διάσταση, κατεβαίνει στα χαμηλότερα δυνατά επίπεδά της παρασύροντας μαζί της πολύ νεαρές κοπέλες από την Ανατολική Ευρώπη και την Ασία ως επί το πλείστων, καθώς οι ντόπιες δε καταδέχονται να κάνουν τέτοιες βρωμοδουλειές. Φυσικά πουτάνες υπάρχουν παντού στο κόσμο κορίτσια, αλλά πουτάνες στη βιτρίνα να τις διαλέγεις όπως το αρνί στο τσιγκέλι του χασάπη, υπάρχουν μόνο στο Άμστερνταμ. Ο λόγος που τις έχουν στο γυαλί? Μπορώ να υποθέσω ότι είναι ο εξαιρετικά χαμηλός – σχεδόν ανύπαρκτος – ερωτισμός του λαού, οπότε του μαλάκα του Ολλανδού πρέπει να του το δείξεις στο γυαλί για να θυμηθεί να….

Εκτός από τους ζωγράφους του, το Άμστερνταμ έχει για καμάρι του και τον Αία του, τον Άγιαξ, την ομάδα που κάθε άντρας που αγαπά το ποδόσφαιρο ως άθλημα και θέαμα και δεν είναι κομπλεξικός και μούσκαρος οπαδός, την έχει στη καρδιά του, κάτι σαν κρυφό έρωτα ένα πράμα. Ο Άγιαξ υπήρξε πριν κάμποσα χρόνια, τη δεκαετία του 70, η πρώτη ομάδα στο κόσμο που έπαιξε, κυριολεχτικά, όμορφο ποδόσφαιρο. Ηγέτης της υπήρξε ο μακαρίτης πλέον Γιόχαν Κρόυφ, ο σπουδαιότερος ποδοσφαιριστής που γέννησε ποτέ η γηραιά ήπειρος, ένας μάγος της μπάλας με μυαλό κομπιούτερ. Ο Άγιαξ για δέκα χρόνια περίπου, από το 65 που τον ανέλαβε ο Μίχελς, μέχρι το 73 που έφυγε ο Κρόυφ για την άλλη μεγάλη αγαπημένη του, την Μπαρτσελόνα, έπαιξε μπάλα τόσο όμορφη όσο καμία ομάδα πριν αλλά και για πολλά χρόνια μετά, και όσους αντιπάλους δεν κέρδισε, τους εξέθεσε! Στο διάβα του παρέσυρε Άγγλους, Ιταλούς, Ισπανούς, Γερμανούς και ό,τιδήποτε άλλο βρήκε μπροστά του. Κατέκτησε τρία κύπελα πρωταθλητριών στη σειρά, και το σημαντικότερο, παίζοντας πολύ όμορφο ποδόσφαιρο, και αυτό να το θυμάστε κορίτσα.

Το κακό με τον Άγιαξ είναι ότι από τότε, κοντά 50 χρόνια τώρα, ποτέ δεν εμφάνισε μια ομάδα με την ποιότητα και, το κυριότερο, τη διάρκεια, εκείνης. Στην Ευρώπη πήρε ένα κύπελο πρωταθλητριών όλο κι όλο, ενώ ακόμα και στην Ολλανδία έχει χάσει προ πολλού τα πρωτεία από την ομάδα της Φίλιπς, την Αϊντχόβεν. Στον Άγιαξ μεγαλύτερη σημασία έχουν τα φυτώρια ανάδειξης παιχτών και από τη στιγμή που ήλθε ο νόμος τους Μποσμάν και όλες οι ομάδες έχουν δικαίωμα να χρησιμοποιούν απεριόριστο αριθμό ξένων παιχτών, οι νεαροί ποδοσφαιριστές του Αίαντα τον εγκαταλείπουν νωρίς για πιο ακριβά κλαμπ, καθώς οι ιδιοκτήτες της ομάδας αγαπούν το χρήμα πολύ περισσότερο από τη δόξα.

Αυτή η φιλαργυρία των ιδιοκτητών της ομάδας, καθώς και μια σειρά από εβραϊκά σύμβολα στο σήμα και τις σημαίες της ομάδας, έχουν δημιουργήσει μια, εσφαλμένη, εντύπωση ότι η ομάδα είναι εβραϊκών συμφερόντων, ιδιοκτησίας κλπ. Όλα αυτά είναι μπούρδες. Στα πρώτα του βήματα πριν από 100 και βάλε χρόνια, ο Αίαντας έπαιζε σε ένα γήπεδο κοντά στην Εβραϊκή συνοικία του Άμστερνταμ, και οι αντίπαλοί του για να «πειράξουν» τους οπαδούς του τους φώναζαν εβραίους. Αυτοί με τον καιρό το συνήθισαν, «για να μας λεν οι άλλοι εβραίους, δεν μπορεί, θα είμαστε», σήκωσαν εβραϊκά σύμβολα στα λάβαρά τους και τελικά αποδέχτηκαν το «παρατσούκλι». Η μοναδική σχέση που έχει το κλαμπ με τον Ιουδαϊσμό είναι 2-3 καλοί Ολλανδοί παίχτες Εβραϊκού θρησκεύματος, που έπαιξαν για λογαριασμό του τα παλιά τα χρόνια.

Ο Άγιαξ παίζει εδώ και λίγα χρόνια σε ένα όμορφο, μεγάλο και σύγχρονο γήπεδο, το Άμστερνταμ Αρίνα, το οποίο πρόσφατα μετονόμασε σε Γιόχαν Κρόυφ Αρίνα προς τιμήν του μεγάλου ποδοσφαιριστή του που έφυγε νέος από τη ζωή. Το γήπεδο είναι η επιτομή της λειτουργικότητας, του αυτοματισμού, της διευκόλυνσης και της παραγωγής χρήματος. Το πανάκριβο Ολλανδικό τραίνο και ο αργός Ολλανδικός αυτοκινητόδρομος φτάνουν μέσα στο στάδιο, ναι κορίτσα, μέσα (!), ενώ υπάρχει κι ένα τεράστιο πάρκινγκ ποδηλάτων το οποίο φυσικά δεν είναι δωρεάν. Κορίτσα να έχετε υπόψη σας ότι η συγκεκριμένη λέξη στην Ολλανδία είναι κάπως άγνωστη. Στο Γιόχαν Κρόυφ Αρίνα, που χτίστηκε πριν από 20 περίπου χρόνια, χωράνε 55 χιλιάδες νοματαίοι και τα εισιτήρια όλων των αγώνων του Αία είναι προπωλημένα στο σύνολό τους από το καλοκαίρι. Θα σας πω κι ένα-δυο μυστικά για να τραβήξετε τα βλέμματα της παρέας όταν φτάνει η ώρα της συζήτησης για ποδόσφαιρο. Πρώτον. Η αρχιτεκτονική του γηπέδου, (οι κερκίδες υψώνονται κατακόρυφα και δεν «ανοίγουν»), σε συνδυασμό με τον τρισάθλιο Ολλανδικό καιρό, (ο ήλιος εκεί βγαίνει μέσα σε ένα χρόνο όσο βγαίνει σε ένα μήνα στους Άνω Λουσούς), είχαν ως αποτέλεσμα μια ελεεινή εικόνα στο χορτάρι του γηπέδου, η οποία διατηρήθηκε για πάρα πολλά χρόνια και μόλις τα τελευταία 1-2 οι ντόπιοι γεωπόνοι κατάφεραν να την αντιμετωπίσουν με επιτυχία ανακαλύπτοντας μια νέα ποικιλία χορταριού που μπορεί να ζει χωρίς ήλιο, να μεγαλώνει και να είναι και πράσινο! Δεύτερον. Στην πρώην Άμστερνταμ και νυν Γιόχαν Κρόυφ Αρίνα έχουν γίνει πάμπολλες μουσικές συναυλίες, κυρίως τα καλοκαίρια, με καλλιτέχνες του βεληνεκούς της Τίνας Τάρνερ, του Μάικλ Τζάκσον, των Ρόλλινγκ Στόουνς, των U2, των AC/DC, της Μαντόνας κλπ. Ε, λοιπόν κορίτσα, το θέαμα των συναυλιών θεωρείται ανώτερο από το θέαμα των αγώνων του Άγιαξ ακόμα και για τους φανατικούς οπαδούς της ομάδας. Τόσο μέτρια παίζει εδώ και χρόνια η ομάδα που κάποτε ήταν το φόβητρο κάθε αντιπάλου.

Απέναντί του στο τελευταίο παιχνίδι των ομίλων του CL, ο Αίας βρήκε την πιο μεγάλη και μισητή, διαχρονικά, αντίπαλό του, την Μπάγερν του Μονάχου. Οι Βαυαροί είναι η πιο πλούσια ομάδα της Γερμανίας τόσο σε χρήμα, όσο και σε τίτλους. Η Μπάγερν διαδέχτηκε τον Άγιαξ στην κυριαρχία της Ευρώπης τη δεκαετία του ’70, ενώ η αντιπαλότητα των δύο ομάδων έχει μερικές λίαν ενδιαφέρουσες διαστάσεις. Ο Άγιαξ ζει από τα φυτώριά του. Η Μπάγερν δεν έχει βγάλει ποτέ κάποιον αξιόλογο παίχτη από τα δικά της. Ο Άγιαξ πουλά ακριβά και αγοράζει σπάνια, παίχτες. Η Μπάγερν αγοράζει συνεχώς, και πουλά μόνο όταν βρει κάποια ευκαιρία. Ο Άγιαξ έχει χάσει τα πρωτεία στην Ολλανδία, αλλά όσο είναι οικονομικά ισχυρός δεν νοιάζεται, η Μπάγερν είναι διαρκώς πρώτη στη Γερμανία, και μάλιστα παραμένοντας κερδοφόρα. Ο Άγιαξ μισεί τη Μπάγερν γιατί κάνει καλύτερα από αυτόν όσα τον «καίνε» πραγματικά. Βγάζει πιο πολλά λεφτά χωρίς να έχει το ταλέντο των Ολλανδών στο εμπόριο, είναι πιο «γνωστή» στην υφήλιο, χωρίς να έχει το «όμορφο παρελθόν» του Αία, και παίρνει περισσότερους τίτλους τόσο στο πιο ανταγωνιστικό δικό της πρωτάθλημα, όσο και στην Ευρώπη. Επίσης η Μπάγερν είναι Γερμανική ομάδα, άρα εξ ορισμού εχθρός!

Για τη Μπάγερν θα σας πω απλά ότι είναι μια από 8 «ομάδες – θρύλους» της Ευρώπης και ότι την ίδια εποχή που μεγαλουργούσε ο Κρόυφ, αυτή είχε τον τεράστιο Φράντς Μπεκενπάουερ, τον οποίο ξέρετε όλες σας καθώς έχει δώσει το όνομά του στη θαυματουργή σκόνη που φουσκώνει τα γλυκά σας.

Όποτε παίζουν αυτές οι δύο ομάδες γίνεται ο κακός χαμός, τα ματς έχουν πάντα ένταση, ξύλο, αποβολές, πολλά γκολ και ενίοτε και θέαμα. Σκοπός αμφότερων δεν είναι μόνο να νικήσουν τον αντίπαλό τους, αλλά να τον ρεζιλέψουν. Κανένας ως τώρα δεν έχει καταφέρει να νικήσει στην έδρα του άλλου, και όπως καταλαβαίνετε, ο πρώτος που θα τα καταφέρει θα πάρει δόξα και αφορμή για καζούρα στον ηττημένο. Πριν το ματς η προϊστορία ήταν απόλυτα μοιρασμένη. Είχαν από 3 νίκες ο καθένας, ενώ άλλα 3 ματς είχαν λήξει ισόπαλα, τα γκολ ήταν επίσης σχεδόν ίσα (17-16, οριακά υπέρ των Γερμανών), ενώ ακόμα και οι «διασυρμοί» ήταν μοιρασμένοι, με μια πεντάρα και μια τεσσάρα για τη κάθε μία τους.

Αν σας ρωτήσει ποτέ κανείς τι είναι πολύ αργό, φοράει κόκκινα και κοστίζει πολλά λεφτά κορίτσα, θα του απαντήσετε αμέσως, το κεντρικό αμυντικό δίδυμο της Μπάγερν! Αυτό προσπάθησε να χτυπήσει και ο Άγιαξ, που έχει γρήγορους ποδοσφαιριστές μπροστά, αλλά η Μπάγερν δε ντράπηκε να κάτσει πίσω για να φυλαχτεί, και να χρησιμοποιήσει μπροστά μια δικιά της μελαμψή σαΐτα, τον Γκνάμπρυ, ο οποίος εξευτέλισε κυριολεχτικά την άμυνα των γηπεδούχων στο πρώτο ημίχρονο το οποίο έληξε, από σύμπτωση, μόνο με 0-1 υπέρ των Γερμανών. Το δεύτερο ημιχρόνιο όμως ήταν ένα από αυτά που λες «δε θέλω να τελειώσει». Οι Ολλανδοί μπήκαν με πολύ μεγάλη ορμή, χρησιμοποίησαν τη δύναμη και τη ταχύτητα των νιάτων τους και κατάφεραν να ισοφαρίσουν. Μόλις έγινε το 1-1, το ματς απέκτησε μια πολύ άγρια ομορφιά, καθώς πήγε το στειλιάρι γόνα! Μέσα σε λίγα λεπτά έμειναν και οι δύο ομάδες με 10 παίχτες, και κάναν το σταυρό τους κιόλας γιατί θα μπορούσαν να μείνουν και λιγότεροι αφού στο τάκλιν του Ολλανδού Γουόμπερ πάνω στον Γερμανό Γκορέτσκα, ο δεύτερος, σε κάποια γνωστή χώρα της ανατολικής μεσογείου, θα μπορούσε να βγάλει αναπηρική σύνταξη με ποσοστό πάνω από 75%. Αντίστοιχα στη κλωτσά του Γερμανού Μίλλερ στο πάνω μέρος του κεφαλιού του Αργεντίνου Ταλιαφίκο ο Γάλλος διαιτητής θα μπορούσε να καλέσει την αστυνομία και να διατάξει τη σύλληψη του παίχτη με σκοπό να τον περάσει αυτόφορο και να του ρίξει, μίνιμουμ, ένα χρόνο με αναστολή.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο τελευταίο δεκάλεπτο όπου αρχικά ο Άγιαξ προηγήθηκε με 2-1 με ένα πέναλτυ λίγο μαϊτζέβελο, μετά από 5 λεπτά όμως η Μπάγερν ισοφάρισε πάλι με πέναλτυ, πιο πίζουλο αυτή τη φορά, και στο καπάκι, προηγήθηκε κιόλας με 3-2, ενώ είχαμε μπει πια στις καθυστερήσεις (εσείς θα τις λέτε χασομέρια έχουμε πει, για να δείχνετε ψαγμένες).

Η Μπάγερν δεν είχε φτάσει ποτέ στο παρελθόν πιο κοντά στη νίκη στην έδρα του αντιπάλου της. Την ένταση στο γήπεδο και στις κερκίδες μπορούσες να την κόψεις με το μαχαίρι. Οι οδοντίατροι στο Άμστερνταμ και το Μόναχο δουλέψαν υπερωρίες τις επόμενες μέρες για να ισιώσουν τόσα δόντια που είχαν στραβώσει από το σφίξιμο και το τρίξιμο. Τελικά στο πέμπτο λεπτό των τετράλεπτων καθυστερήσεων οι γηπεδούχοι κατάφεραν να ισοφαρίσουν με ένα γκολ του Ταλιαφίκο, που όταν έφαγε τη καρατιά του Μύλλερ στο κεφάλι, ο γιατρός του έραψε τις πληγές με το συρραπτικό που πιάνουμε το ύφασμα στους καναπέδες. Ο Ταλιαφίκο ήταν οφσάιντ στο γκολ, και ο Ρουμμενίγκε, ο πρόεδρος της Μπάγερν, χάιδεψε προς στιγμήν το μικρό περίστροφο που κουβαλάει πάντα στη μέσα τσέπη του παλτού του. Σκέφτηκε να κατέβει στο γήπεδο και να το δείξει του επόπτη, αλλά συγκρατήθηκε. Μπορεί αυτό το κόλπο να πιάνει σε στημένα πρωταθλήματα ανύπαρκτων ποδοσφαιρικά χωρών, αλλά εδώ είναι CL, το κύπελο που οι κομπλεξικοί δεν έχουν θέση. Κι ο Ρουμμενίγκε δεν είναι κομπλεξικός.

Τελικά το ματς έληξε με 3-3, με τους Γερμανούς να κρατάνε τη πρώτη θέση και το ονόρε που χαρίζει αυτή, την ίδια στιγμή που οι Ολλανδοί κράτησαν τη παρθενιά της έδρας τους και την ικανοποίηση να λένε ότι φέτος δεν έχασαν κανένα ματς από τη Μπάγερν.

Η κλήρωση τους έχει φέρει αντιμέτωπους με τη Ρεαλ Μαδρίτης, την πρωταθλήτρια Ευρώπης, και το κίνητρο θα είναι μεγάλο το Φλεβάρη που είναι κανονισμένα να γίνουν τα δυο ματς. Δεδομένης της ιστορίας και της ποιότητας και των δύο ομάδων να είστε σίγουρες ότι θα μιλήσουμε πάλι για τον Άγιαξ. Έχω τόσα πολλά να σας πω ακόμα για τη χώρα της τουλίπας.

 

Από |2019-01-01T14:02:09+00:00Δεκέμβριος 29th, 2018|Champions League 18-19|0 Σχόλια