Ξανθοκόκκινοι βόστρυχοι

Στο γυμναστήριο

Τις προάλλες που είχα πάει στο γυμναστήριο, λίγα λεπτά αφού είχα ανέβει στο διάδρομο, γυρίζει από τον διπλανό μια κυρία πολύ καθώς πρέπει και καλοβαλμένη, μου δίνει το κινητό της και μου λέει «σας παρακαλώ μπορείτε να μου βρείτε πώς ξεκινούν τα τραγούδια που μου έχει φορτώσει η κόρη μου γιατί δε μου αρέσουν αυτά που παίζει ο dj του γυμναστηρίου?» Πήρα το κινητό, έβαλα τα ακουστικά στα αυτιά μου και έψαξα την εφαρμογή της αναπαραγωγής μουσικής. Την ξεκίνησα και περίμενα να ακούσω το πρώτο τραγούδι για να βεβαιωθώ ότι η ένταση θα ήταν σωστή ώστε να σκεπάζει τα «νεανικά» τραγούδια του γυμναστηρίου αλλά και να μη κουφάνω την συμπαθεστάτη κυρία. Το πρώτο τραγούδι στη λίστα ήταν το «J’ai deux amours» της Ζοζεφίν Μπέικερ…

Έδωσα το κινητό πίσω στη κυρία, ειλικρινά πολύ απρόθυμα. Είχα προλάβει να δω το «Champs Elysees» του Τζο Ντασέν και το «La Boheme» του Σαρλς Αζναβούρ πιο κάτω στη λίστα. Προσπάθησα μάταια να κλέψω μια ματιά της κυρίας που ήδη βάδιζε στο διάδρομο. Γύρισα στον δικό μου, αναζήτησα παλιά Παριζιάνικα τραγούδια στο youtube, περπάτησα λίγο, και γύρισα τρέχοντας στο σπίτι να μοιραστώ μαζί σας δυο λόγια για το Παρί Σεν Ζερμέν – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Το Παρίσι

Το κίνητρο για να μοιραστώ τις σκέψεις μου για το συγκεκριμένο παιχνίδι μαζί σας είναι μεν το Παρίσι, αλλά τι να πει κανείς για το Παρίσι, που να μη το’ χει πει κάποιος άλλος; Πρόκειται για την Πόλη του Φωτός, την απόλυτη πρωτεύουσα, το κέντρο του πολιτισμένου κόσμου, το κέντρο της μόδας, την πιο τουριστική πόλη της γης, την πιο επισκέψιμη, την πιο τραγουδισμένη, την πιο χιλιολάλητη από τις χιλιολάλητες, τον απόλυτο προορισμό, το άλφα και το ωμέγα της τέχνης και της κουλτούρας μαζί, του νεωτερισμού, της ισότητας, της ελευθερίας, του πνεύματος, του πολιτισμού, της πολυπολιτισμικότητας και γενικά ο,τιδήποτε όμορφου μπορεί να σκεφτεί κανείς, του έρωτος συμπεριλαμβανομένου φυσικά.

Το Παρίσι έχει για σήμα κατατεθέν του έναν πύργο σιδερένιο, ψηλό πολύ, ομοίωμα ενός κοντύτερου που στέκει αγέρωχος στην είσοδο των Φιλιατρών. Η επισκεψιμότητα των δύο πύργων για κάποιο ανεξήγητο λόγο παρουσιάζει μια ιδιότυπη ομοιότητα, και ενώ τη συμπαθή κωμόπολη της Μεσσηνίας επισκέπτονται περί τους 27 τουρίστες το μήνα, στον Πύργο του Άιφελ πηγαίνουν περίπου 27 τουρίστες το λεπτό.

Εκτός από τον Πύργο του Άιφελ στο Παρίσι υπάρχει κι ο Σηκουάνας, ελαφρώς μεγαλύτερος αλλά πολύ πιο βρώμικος από τον Σακουλέβα που κόβει τη μαγευτική Φλώρινα στα δύο. Για τον Σηκουάνα έχουν γραφτεί μυριάδες τραγούδια και αν σας τύχει να περπατήσετε στις όχθες του νύχτα με φεγγάρι πιασμένη χεράκι χεράκι με το αγόρι σας, να είστε σίγουρες ότι θα έχετε ζήσει μερικές από τις πιο ρομαντικές στιγμές της ζωής σας. Αν περπατήσετε τώρα στις όχθες του Σακουλέβα νύχτα με φεγγάρι με το αγόρι σας μετά μην έχετε και πολλές απαιτήσεις για παιχνιδάκια δεδομένου ότι από το κρύο θα του έχει γίνει σα τυρογαριδάκι.

Στο Παρίσι υπάρχει το παλάτι των Βερσαλιών. Πρόκειται για το απόλυτο παλάτι, το μέτρο σύγκρισης του «Βασίλισσα θα σε κάνω καρδιά μου» που μπορεί να σας έχει τάξει κανείς σε μια λιγότερο ή περισσότερο αισιόδοξη προσπάθεια να σας ρίξει κάποια στιγμή της ζωής σας.

Στο Παρίσι υπάρχει η Παναγία των Παρισίων, που βάραγε τις καμπάνες ο Κουασιμόδος, και η Αψίδα του Θριάμβου, που είναι αυτό ακριβώς που λέει το όνομά της, μια τεραστίων διαστάσεων αψίδα που σκοπό είχε να περάσουν από κάτω της τα ανίκητα στρατεύματα του Ναπολέοντα επιστρέφοντας από το μέτωπο του πολέμου, άσχετα αν μέχρι να τελειώσει η κατασκευή της αψίδας, πριν από 200 χρόνια, ο Ναπολέοντας είχε προλάβει να χάσει κάποιες μάχες, και τα στρατεύματά του δεν ήταν πια εντελώς ανίκητα.

Στο Παρίσι υπάρχουν δεκάδες μουσεία, με γνωστότερο φυσικά αυτό του Λούβρου, μέσα στο οποίο μπορείς να θαυμάσει κανείς χιλιάδες εκθέματα που έχουν κλέψει οι Γάλλοι από όπου μπορούσαν και δε μπορούσαν, γιατί τέτοιοι είναι και οι Γάλλοι κορίτσα. Εκεί βρίσκεται και η Άπτερος Νίκη, μια από τις τρεις «Νίκες» της Σαμοθράκης, την οποία μας βούτηξαν οι Γάλλοι φίλοι μας όταν η Σαμοθράκη ήταν υπό Τουρκική κατοχή ακόμα, πριν από 150 χρόνια, και που δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μας τη γυρίσουν ποτέ πίσω.

Στο Παρίσι υπάρχουν αμέτρητα θέατρα, υπάρχουν και τα πιο φημισμένα καμπαρέ με τις γνωστές καμπαρετζούδες οι οποίες δεν είναι σα τις δικές μας καλντεριμιτζούδες, είναι πιο καλλιεργημένες και εκλεπτυσμένες πουτάνες, σου δείχνουν το κορμί τους μέσα από το χορό τους, τσιτσιδώνονται πιο φιλήδονα και ειλικρινά θα σας έλεγα να πάτε μια βόλτα κι από κει, μαζί με το αμόρε σας φυσικά, να το παίξτε «προχώ» και «υπεράνω» και να ξεσηκώσετε και καμιά φιγούρα γιατί δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα κορίτσα από έναν άντρα που δε ξέρει να ντύνεται και μια γυναίκα που δε ξέρει να γδύνεται.

Στο Παρίσι υπάρχουν δύο αεροδρόμια, η Γιουροντίσνευ, πολλά πανεπιστήμια, με πιο γνωστό αυτό της Σορβόνης, πολλά, μα πάρα πολλά μαγαζιά με ρούχα, παπούτσια και αρώματα, τρομερές γκαλερί να χορτάσει το μάτι σας τέχνη και δημιουργία, υπάρχουν και εστιατόρια φυσικά, αλλά εκεί θέλει λίγο προσοχή γιατί η Γαλλική κουζίνα είναι μεν παγκοσμίως φημισμένη, αλλά είναι και λίγο ιδιαίτερη, και δεδομένων των δικών μας διατροφικών συνηθειών μπορεί να φτάσει να κάνει η κοιλίτσα σας σα πλυντήριο από τη πείνα στο τέλος. Ειδικά αν δε τα πολυτρώτε τα βατραχοπέδιλα, που αποτελούν τη νούμερο ένα λιχουδιά των Παριζιάνων, μαζί με το πατέ από συκώτι χήνας. Μπλιαχ στον κύβο!!

Το Παρίσι έχει ιδρυθεί τρεις αιώνες πριν τη γέννηση του Χριστού, αλλά οι πρώτες ιστορικές αναφορές για του λόγου του γίνονται μετά από 250 χρόνια, από τον Ιούλιο Καίσαρα που το αναφέρει σε ένα βιβλίο του ως Λουτέτια, όνομα με το οποίο το συναντάμε πολύ αργότερα και στις περιπέτειες του Αστερίξ. Είναι πρακτικά πρωτεύουσα της Γαλλίας από το 500 μ.Χ. και όλα αυτά τα χρόνια έπεσε στα χέρια μόνο του Χίτλερ στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου.

Το Παρίσι κορίτσα είναι βόρεια πολύ, και εκεί κάνει ένα ελαφρύ ψωφόκρυο το χειμώνα, ο οποίος χειμώνας πιάνει από τα τέλη του Σεπτέμβρη και δεν τελειώνει πριν σωθεί όλος ο Απρίλης και κάμποσος Μάης. Άρα, άμα θέτε να βγάλετε έξω σπάλες και πλατούλες, διαλέχτε να πάτε Ιούλιο ή Αύγουστο και πάρτε και κα΄να σάλι καλού κακού μαζί σας. Γιατί δεν είναι καθόλου ρομαντικό να φιλιέστε με το μπόυφρεντ στις όχθες του Σηκουάνα κάτω από το φως του Παριζιάνικου φεγγαριού και να σας τρέχουν μυξούλες.

Η Παρί

Ποδοσφαιρικά το Παρίσι ΔΕΝ αποτελεί το κέντρο της Γαλλίας, όπως άλλωστε συμβαίνει σε όλες τις πρωτεύουσες των προηγμένων ποδοσφαιρικά χωρών. Οι γνωστότερες ομάδες της Γαλλίας είναι η Σεντ Ετιέν, η Μαρσέιγ, η Λυών, η Μονακό και η Μπαστιά, και όλες εδρεύουν πολλά χιλιόμετρα μακριά από το Σανζ Ελιζέ και τη Μονμάρτη. Η Παρί Σεν Ζερμέν προέρχεται από τη συγχώνευση δυο μικρών παριζιάνικων ομάδων, της Σταντ Σεν Ζερμαίν και της Παρί ΦΚ, που θα πει Φούτμπολ Κλαμπ, μόλις το 1970. Μέχρι το 1990 δεν έχει να επιδείξει κάποιο σημαντικό επίτευγμα πέρα από ένα πρωτάθλημα όλο κι όλο, το ‘86.

Από το ’91 όμως η Παρί αρχίζει να εξαργυρώνει το φωτοστέφανο της πόλης που τη φιλοξενεί, του Παρισιού!! Αρχικά την αγοράζει ένα τεράστιο ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι, το Canal+, μετά κάτι Αμερικάνοι καμπόιδες και τελικά το 2011 περνά, κυριολεκτικά, στα χέρια μιας ξένης χώρας, του Κατάρ, αφού της αγοράζει ο Νασερ Ελ Κελαϊφί, εμίρης της χώρας με το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα στο κόσμο. Από τότε το χρήμα ρέει κυριολεχτικά πιο πολύ κι απ’ τα νερά του χιλιολάλητου Σηκουάνα. Ο εμίρης αγοράζει όποιον ποδοσφαιριστή, προπονητή, γυμναστή, φροντιστή, σουβλατζή και μπογιατζή θέλει, δαπανώντας ποσά που πολλές φορές δε χωράνε στα συμβόλαια που τους προσφέρει. Σκοπός του να κατακτήσει την ποδοσφαιρική ευρωπαϊκή κορυφή. Η κορυφή του Σαμπιονά, του πρωταθλήματος Γαλλίας δηλαδή, είναι πολύ εύκολη γι’ αυτόν αφού από την ημέρα που πήρε την ομάδα στα χέρια του έχει πάρει όλους σχεδόν τους τίτλους στη Γαλλία, είτε μιλάμε για πρωτάθλημα, είτε για κύπελλο, είτε για λιγκ καπ.

Οι επιθετικές κινήσεις του εμίρη δεν τυγχάνουν όμως της αποδοχής των διοικήσεων ούτε του Γαλλικού ούτε του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, που βλέπουν τον ανταγωνισμό, που στήριξε το ακριβότερο προϊόν του κόσμου σήμερα, του ποδοσφαίρου, να καταστρέφεται από την αστείρευτη εισροή πετροδολλαρίων. Ο εμίρης όμως «πετυχαίνει» μια φοβερή ευθυγράμμιση συμφερόντων, όταν στο ξεκίνημα των κινήσεών του αρχηγός του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου είναι ένας Γάλλος, ο «πολύς» Μισέλ Πλατινί, και την ίδια περίοδο πρόεδρος στη Γαλλία είναι ο γκόμενος της Κάρλας Μπρούνις, ο γίγας, στο δέμας, Νικολά Σαρκοζί. Ο Μισέλ και ο Νικολά πείθονται από τον εμίρη να κάνουν τα στραβά μάτια με αντάλλαγμα κάποια εκατομμύρια στις δικές τους τσέπες και κάποιες «επενδύσεις» στη Γαλλία. Το κακό είναι ότι ο Πλατινί πιάνεται με το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι, από το FBI και ξηλώνεται από το πόστο του. Η UEFA, υπό τη στενή παρακολούθηση των γιάνκηδων, δεν μπορεί να χρηματιστεί με μεγάλη άνεση πλέον. Δέχεται να κάνει τα στραβά μάτια στις «χωρίς αντίστοιχα έσοδα» δαπάνες της Παρί καθώς αυτές «ανεβάζουν», γενικότερα, τις δαπάνες του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, θέτει όμως έναν όρο: «η Παρί του εμίρη δεν θα κάνει ποτέ το κάτι παραπάνω στο Τσάμπιονς Λιγκ»!!!!

Ο εμίρης έχει δύο επιλογές. Είτε θα τα μαζέψει και θα γυρίσει στο εμιράτο να παίζει μπάλα με τις καμήλες φορώντας κελεμπίες ή θα μείνει στο κόλπο, θα παίζει μπροστά σε χιλιάδες χλιδάτους οπαδούς φορώντας κουστούμια χιλιάδων ευρώ, αλλά τη τελευταία στιγμή κάτι θα στραβώνει. Έτσι τα τελευταία χρόνια η ομάδα του έχει καταντήσει ανέκδοτο στα ποδοσφαιρικά στέκια με τους όλο και πιο απίθανους τρόπους που αποκλείεται από νωρίς από τα νοκ άουτ παιχνίδια.

Η κλήρωση

Όταν τον περασμένο Δεκέμβρη η Παρί κληρώθηκε με τον Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, όλοι έβλεπαν ότι με βάση την αγωνιστική αξία των δύο ομάδων, η ομάδα του εμίρη θα απέκλειε την ιστορική Γιουνάιτεντ με μεγάλη ευκολία. Τότε, τον Δεκέμβρη ακόμα, τον προπονητή στην Αγγλική ομάδα πληρωνόταν να τον κάνει ένας καραγκιόζης διεθνούς διαμετρήματος, ο Μουρίνιος, ένας σαλτιμπάγκος των πάγκων, ο οποίος είχε προλάβει να δημιουργήσει, και, στο Μάντσεστερ τόσες αντιπάθειες που όταν έβγαινε από το σπίτι του να πάει στο γήπεδο ακόμα και οι γλάροι πετούσαν ανάποδα γιατί ούτε να τον χέσουν δεν καταδέχονταν. Μέχρι το Φλεβάρη, που γίναν τα δυο παιχνίδια ανάμεσα στην Μάντσεστερ και τη Παρί, οι αμερικάνοι ιδιοκτήτες της αγγλικής ομάδας είχαν ζητήσει από τον Μουρίνιο να μην παριστάνει άλλο τον προπονητή της ομάδας, αλλά αυτοί να συνεχίσουν να τον πληρώνουν κανονικά. Έκριναν μάλιστα ότι η ομάδα είχε τόσο καλούς παίχτες που δεν χρειάζονταν κάποιον προπονητή για να τους κάνει να παίξουν καλύτερα, και βρήκαν έναν παλιό ποδοσφαιριστή της ομάδας και του είπαν να πάει να κάνει μερικές γκεστ εμφανίσεις στην άκρη του πάγκου φορώντας κουστούμι με τον θυρεό του ιστορικού κλαμπ στο πέτο.

Το πρώτο ματς

Στο ίδιο διάστημα η Παρί κατάφερε να χάσει «από τραυματισμούς» τους δύο από τους τρεις επιθετικούς της, των οποίων η χρηματιστηριακή αξία συγκρίνεται με τη μηνιαία δημόσια μισθολογική δαπάνη μικρού υπόδουλου ιστορικού κράτους της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Η Παρί πήγε στην Αγγλία τον Φλεβάρη, δυο μέρες πριν τη γιορτή των ερωτευμένων, να παίξει το πρώτο παιχνίδι του ζευγαριού χωρίς τον Νειμάρ και τον Καβάνι, απέναντι σε μια συναισθηματικά και ψυχολογικά αναγεννημένη Μάντσεστερ που μόλις είχε αποδεσμευτεί από τον γκασμά τον Μουρίνιο και πέταγε από νίκη σε νίκη στο νησί. Αποτέλεσμα? 0-2 νίκη των Γάλλων, και γεια χαρά κι αμύγδαλα, που λένε στο χωριό μου κορίτσα!!

Εικοσιδύο μέρες και εικοσιμία νύχτες μετά, οι Γάλλοι παρέμεναν χωρίς τον Νειμάρ και τον Καβάνι, οι Άγγλοι είχαν επιστρέψει σε σερί νικών στη νησί, αλλά το 0-2 του πρώτου αγώνα δεν άφηνε πολλά περιθώρια για ελπίδες στη Μάντσεστερ, και ο εμίρης ήδη έβλεπε τον εαυτό του να κάθεται στα θεωρία του πρόσφατα ανακαινισμένου, με δικά του λεφτά, Παρκ ντε Πρενς, στα προ-ημιτελικά του θεσμού, για πρώτη φορά από τότε που είχε αγοράσει την ομάδα! Το χαμόγελό του ξεκινούσε από το ένα αυτί, το αριστερό, και έφτανε ως το άλλο, το δεξί.

Το ματς

Το χαμόγελο αυτό πάγωσε στο πρώτο κιόλας λεπτό του αγώνα, όταν ο Γερμανός δεξιός αμυντικός της Γαλλικής ομάδας, δεν συνεννοήθηκε με τον Βραζιλιάνο κεντρικό αμυντικό και συμπαίχτη του, με αποτέλεσμα να χαρίσει τη μπάλα στον Βέλγο επιθετικό της Αγγλικής ομάδας, ο οποίος προχώρησε καμιά 40αριά μέτρα ολομόναχος, πριν βρεθεί μπροστά στον Ιταλό υπερήλικα τερματοφύλακα της Παρί και σκοράρει ένα από πιο εύκολα γκολ της καριέρας του. Η Μάντσεστερ είχε διανύσει το μισό δρόμο για την πρόκριση μέσα στα πρώτα δευτερόλεπτα του αγώνα.

Πριν προλάβουμε να κάνουμε πολλά σχόλια για τον τρόπο που θα κατάφερνε να αποκλειστεί τελικά και φέτος η Παρί, ο φτερωτός, κυριολεχτικά, Εμπαπέ, το μαύρο διαμάντι της Γαλλικής ομάδας, ο τρομερότερος νέος ποδοσφαιριστής του κόσμου, εξέθεσε ένα ζευγάρι αμυντικών της Αγγλικής ομάδας, περνώντας τους από δεξιά με φλας και με τέτοια ταχύτητα που κανείς τους δεν τον είδε τον σκουρόχρωμο τον Εμπαπέ ούτε στον καθρέφτη, έκανε μια εξίσου γρήγορη σέντρα μέσα στη περιοχή και βρήκε τον Ισπανό αριστερό μπακ της δικής του ομάδας ξεμαρκάριστο, δυο βήματα από το κενό τέρμα, οπότε η ισοφάριση ήλθε μόλις στο 12ο λεπτό και τα κοροϊδευτικά γελάκια κόπηκαν όσο γρήγορα είχαν ξεκινήσει.

Το παιχνίδι μετά το γρήγορο 1-1 έχασε πολύ από το όποιο ενδιαφέρον είχε προλάβει να αποκτήσει, και οι μεν παίχτες της Παρί έδειχναν να βαριούνται που ζουν, οι δεν παίχτες της Μάντσεστερ έδειχναν να μην μπορούν να παρουσιάσουν κάτι που να προβληματίσει τους ακριβούς και σπουδαίους αντιπάλους τους.

Στο 30ο λεπτό όμως είχαμε νέο δράμα στο παιχνίδι. Ο υπερήλικας τερματοφύλακας της Παρί, ο «σπουδαίος» Τζίτζι Μπουφόν, ο οποίος θα έπρεπε να έχει σταματήσει το ποδόσφαιρο εδώ και χρόνια, μιας και ήταν ήδη σπουδαίος όταν στην Ιταλία είχαν ακόμα λιρέτες, και την ημέρα του αγώνα είχε κλείσει ήδη τα 41, αποφάσισε για λόγους που μόνο ο ίδιος ξέρει να σταματήσει ένα απελπισμένο αγγλικό σουτ που πήγαινε έξω, αλλά να μη συγκρατήσει τη μπάλα, και να την προσφέρει στα πόδια του θηριώδους έγχρωμου Βέλγου επιθετικού της Μάντσεστερ κυριολεκτικά μπροστά σε άδειο τέρμα. Το σκορ έγινε 2-1 υπέρ των Άγγλων, οι οποίοι είναι πλέον φτάσει φάτσα με μια από τις πιο αναπάντεχες ανατροπές της ιστορίας των ευρωπαϊκών κυπέλλων. Ήθελαν μόλις ένα γκολ ακόμη για να προκριθούν, και είχαν μία ολόκληρη ώρα να το πετύχουν.

Σε αυτή την ώρα όμως το ποδόσφαιρο που παίχτηκε δεν έχει πολλά να ζηλέψει από τα ματς Ασπίδας Κουμουθρέκα – Λόγχης Σοποτού. Η απόδοση των παιχτών της Γαλλικής ομάδας ήταν αντιστρόφως ανάλογη της φήμης, της ικανότητας και της αξίας τους, η δε έλλειψη προσωπικότητας και αγωνιστικού εγωισμού στις τάξεις της Παρί ήταν πιο εμφανής και από το εσώρουχο των καμπαρετζούδων την ώρα που χορεύουν το κλασσικό καν-καν. Από την άλλη μεριά υπήρχε μια ομάδα η οποία ήταν παντελώς ανίκανη να δημιουργήσει φάσεις, να παράξει ποδόσφαιρο, να απειλήσει, να διεκδικήσει κάτι τέλος πάντων, και όλοι περίμεναν το τελευταίο σφύριγμα του Σλοβένου διαιτητή για να πάνε σπίτια τους, δεδομένου ότι ακόμα και στο Παρίσι, στις 11 το βράδυ της Τετάρτης που τελειώνουν τα παιχνίδια του CL δεν έχεις και πολλές επιλογές διασκέδασης.

Η Φαουστίνα

Δεκαοχτώ αιώνες, 9 ώρες κι ένα τέταρτο πριν το τέλος του αγώνα, την ώρα που η αυτοκράτειρα Φαουστίνα είχε αφήσει τους ατίθασους ξανθοκόκκινους βοστρύχους της στα έμπειρα χέρια της νεαρής σκλάβας της Τούτουλας, έφτασε σκονισμένος και ταλαιπωρημένος ένας δέκαρχος και της ανακοίνωσε το θάνατο του συζύγου της, αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου, στο μέτωπο της Γερμανίας. Η Φαουστίνα, αφού ολοκλήρωσε με το συμμάζεμα των ατίθασων ξανθοκόκκινων βοστρύχων της, μάζεψε τα πράματά της κι έφυγε για την Αίγυπτο για να ζητήσει τη βοήθεια του Αβίδιου Κάσσιου, έπαρχου της Αιγύπτου. Η Φαουστίνα φοβόταν για τον εαυτό της και τα 13 παιδιά της, δεδομένου ότι εκείνα τα χρόνια ήταν συχνό φαινόμενο να εκκαθαρίζονται ολοκληρωτικά οι γενιές των αυτοκρατόρων όταν αυτοί πέθαιναν. Η Φαουστίνα ανησυχούσε περισσότερο για τον γιό της τον Κόμμοδο, ο οποίος προοριζόταν για αυτοκράτορας στη θέση του πατέρα του αν και οι κακές γλώσσες λένε ότι ήταν τόσο ξουράφι που μετά από χρόνια το όνομά του δόθηκε σε ένα έπιπλο που βάζουμε συνήθως δίπλα στο κρεββάτι, το κομοδίνο, μιας και τον θύμιζε τρομερά.

Η Φαουστίνα πείθει τον Αβίδιο να αφήσει το επαρχιλίκι στην Αίγυπτο και να διεκδικήσει το αυτοκρατοριλίκι στη Ρώμη, τον ξαπλώνει στα αιγυπτιακά ανάκλιντρα και τον πλακώνει σε κάτι ρωμαϊκά κουνήματα, και ξεκινάει ως μέλλουσα σύζυγός του να γυρίσει στη Ρώμη να μαζέψει τα παιδιά. Εκεί μαθαίνει ότι τελικά ο Μάρκος Αυρίλιος δεν έχει πεθάνει, αλλά οι κακές τηλεπικοινωνίες εκείνης της εποχής που μετέδιδαν τις ειδήσεις από στόμα σε στόμα, είχαν διαστρεβλώσει το αρχικό «ο Μάρκος δεν είναι καθόλου καλά» σε ένα τελικό «ο Μάρκος βλέπει τα ραδίκια ανάποδα» μεταξύ των αγγελιαφόρων από το Δούναβη ως τη Ρώμη. Το κακό για τη Φαουστίνα με τους ατίθασους ξανθοκόκκινους βοστρύχους, είναι ότι οι τηλεπικοινωνίες είχαν λειτουργήσει μια χαρά όταν πήγαν το μαντάτο του Μάρκου, που στο μεταξύ είχε ανατσουτσουρδώσει, ότι δηλαδή η γυναίκα του όχι μόνο κωλοτριβότανε στην Αίγυπτο με τον Αβίδιο, αλλά τον ετοίμαζε και για αυτοκράτορα! Ο Μάρκος για να προστατεύσει τον εαυτό του, τη θέση του, την αυτοκρατορία και την οικογένειά του, φαρμάκωσε τη Φαυστίνα και έσφαξε σαν αρνί τον Αβίδιο, και αυτό είναι το πρώτο καταγεγραμμένο τραγικό αποτέλεσμα που οφείλεται σε κακές τηλεπικοινωνίες παγκοσμίως.

Το φινάλε

Στους δεκαοχτώ αιώνες, τις εννέα ώρες και το ένα τέταρτο που μεσολάβησαν από τη σκανταλιάρα Φαουστίνα μέχρι το τελικό σφύριγμα του Σλοβένου Σκόμινα στο ματς Παρί – Γιουνάιτεντ, οι τηλεπικοινωνίες βελτιώθηκαν σε τέτοιο βαθμό που πλέον ο διαιτητής φορά ένα ακουστικό στο αυτί του, παρόμοιο με αυτό της κυρίας με τα γαλλικά τραγούδια στο γυμναστήριο, και ακούει πολύ καθαρά και πολύ γρήγορα τι του λένε κάτι άλλοι διαιτητές που είναι μαζεμένοι σε ένα καμαράκι και βλέπουν το ματς στη τηλεόραση τρώγοντας πίτσες και πιτόγυρα. Οι διαιτητές στο καμαράκι έχουν την πολυτέλεια να βλέπουν αμέσως όλες τις περίεργες φάσεις με πολύ αργή κίνηση και από πολλές διαφορετικές κάμερες ώστε να διαπιστώσουν αν κάτι δε το είδε ο διαιτητής μέσα στο γήπεδο. Και αν όντως δούνε κάτι σημαντικό του το ψιθυρίζουν, κυριολεκτικά, στο αυτί!

Στο τελευταίο λεπτό λοιπόν του ματς ένας απελπισμένος Πορτογάλος παίχτης της Μάντσεστερ κάνει ένα απελπιστικό σουτ που χτυπάει στη πλάτη ενός άτυχου έγχρωμου Γάλλου παίχτη της Παρί που βρέθηκε στη πορεία της μπάλας, και βγαίνει κόρνερ. Ενώ λοιπόν οι Άγγλοι πάνε να χτυπήσουν το κόρνερ, που μοιάζει να είναι η τελευταία φάση του κακού αγώνα, ο Σλοβένος βάζει το χέρι στο αυτί, σημάδι ότι κάτι του λένε οι άλλοι από το καμαράκι. Αργεί τόσο πολύ που αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι τσακώνονται για τις πίτσες. Μετά από λίγο όμως δείχνει πέναλτι!!!! Απίστευτο. Σε μια φάση που κανείς δεν είδε κάτι κακό και κανείς δε ζήτησε κάτι παραπάνω από ένα κόρνερ, οι τύποι στο δωματιάκι είδαν ότι η μπάλα χτύπησε στο χέρι του Γάλλου που στεκόταν στο όριο της περιοχής, και παρά το γεγονός ότι αυτός είχε γυρίσει τον πισινό του προς τον αντίπαλο την ώρα που έκανε του σουτ, του καταλόγισαν πρόθεση, τιμωρώντας ουσιαστικά την έκταση του χεριού του σε στάση πρώτης στροφής ζεϊμπέκικου.

Η Γιουνάιτεντ σκόραρε στις καθυστερήσεις με το πέναλτι, και με αυτό το 3-1 και έγινε η πρώτη ομάδα στην ιστορία που ανατρέπει εντός έδρας ήττα με τόσο βαρύ σκορ, απέναντι σε τόσο καλύτερη ομάδα χωρίς μάλιστα να βάλει ούτε ένα γκολ μόνη της!!

Η UEFA μιμήθηκε τον Μάρκο Αυρίλιο. Όταν απειλήθηκε από την Παρί, μια ομάδα που τη περίοδο των δύο αγώνων το όνομά της εμπλεκόταν διαρκώς σε δικαστικές και οικονομικές έρευνες σχετικά με τα εμβάσματα του εμίρη, ανακάλυψε ένα πέναλτι που δε θα το έδινε στη Μάντσεστερ ούτε ο ίδιος ο νεαρός προπονητής της, και φαρμάκωσε την Παρί όπως ο Μάρκος τη Φαουστίνα. Και το πέτυχε χρησιμοποιώντας όπως την συνέφερε το καινούριο παιχνιδάκι της, το VAR.

 

 

 

Από |2019-04-09T13:58:40+00:00Μάρτιος 8th, 2019|Champions League 18-19|0 Σχόλια